Back to school!

Vanmiddag mocht ik 'eindelijk' weer. Terug naar school. Het allerlaatste jaar is aangebroken. Het wordt knokken, werken als een beest, vechten, lachen, huilen en zo veel meer...

De laatste week van de vakantie ben ik er naartoe gaan leven. Langzaam maar zeker wat vroeger wakker worden, zodat het straks niet meer tegenvalt als ik om half 7 m'n bed uit moet maar dat al enigszins in m'n ritme zit. Om 8 uur beginnen op 't werk is wat dat betreft wel een voordeel.

Het was wel leuk om weer even op school te zijn. Nieuwe mentor, zelfde mentorklas met twee zakkers/zittenblijvers erbij en volgens mij een enkeling naar een andere klas. Prettig om met dezelfde mensen te zitten als vorig jaar: Een groep waar veel gelachen wordt, in het laatste jaar nog belangrijker dan andere jaren volgens mij.

Maar het was dus leuk. Het was kort maar krachtig. Morgen lekker vrij gekregen, want met die schouder van mij kan ik toch écht niet golfen. En dat vond ik dus wel aardig van m'n mentor, dat ik niet helemaal naar Noord-Alkmaar hoefde te fietsen. Nee, ik draai me om 9 uur nog een keertje om, denk aan ze als het regent en doe lekker m'n ding. M'n mentor is nu al een topper!

Een drama-middag

PFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF! Wat een ellende. Niet normaal gewoon. Het was vandaag een ellendige dag voor me. Nou, vooral een ellendige middag. Ik zal beschrijven wat er is gebeurd:

Om 12 uur was ik klaar met werken (was ik wel blij mee, want m'n schouder wilde ook niet meer veel langer), even een doosje Merci voor Karin (de buurvrouw) gehaald en op 't fietsie naar huis. Ik dacht nog: Lekker even lopen straks, want het weer was best aardig!

Vanuit het dorp gezien het eerste deel van de Gerrit van Assendelftstraat: Daar was de plek des onheils. Ik fietste met een aardig tempo naar huis, in m'n hand een doosje merci. Op een gegeven moment schiet er een kat vlák voor me de weg op. Ik kon niet meer remmen, en twee tellen later lag ik onder m'n eigen fiets, tegen het asfalt gesmakt. De schade: Een gat in m'n broek, een open knie en elleboog en...Pijn in m'n schouder. Ja.

Ik lag te kermen van de pijn. Komt er een vent op me af dat ik uit m'n doppen moest kijken. Sodemieter op! Serieus. Alsof ik er iets aan kon doen dat die kat op het allerlaatste moment vlak voor mijn voorwiel overstak. Stom beest! Dus ik was redelijk pissed.

Met de tranen die over m'n wangen biggelden met veel pijn naar huis gefietst, daar aangekomen gelijk naar het ziekenhuis gegaan. Daar pijnstillers gekregen en foto's gemaakt. Gelukkig niets gebroken. Toen we terug gingen naar beneden met de lift, ging de liftdeur dicht toen ik nét de lift instapte. Dus de deur knalt vol tegen m'n schouder aan. Ik heb serieus het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd van de pijn...

Bah, wat een ellende. Ik moet nu 11 pijnstillers per dag slikken. Over twee weken een afspraak maken bij de orthopeed, als het dan nog niet goed gaat. Maar ik ga maandag al bellen. Want ik kan niet nog zoveel weken wachten. Ik lig jankend in bed van de pijn, dan kan ik toch niet nog weken en nog is weken wachten???

Kortom: Ga niet meer via de Gerrit van Assendelftstraat fietsen, gebruik geen liften meer...What's next?

De kat heeft het trouwens overleefd. Voor de PvdD stemmers.

Even fietsen...

Eigenwijs als ik ben, op de fiets gestapt vanochtend. Even met Kees (de buurman) een mooi rondje trappen. Maar voor ik weg kon moest er wel een hele hoop gebeuren hoor. Ik moest m'n kleding zoeken (zo'n geweldige broek met zo'n inlegkruis erin geborduurd), ik moest m'n band oppompen (hij was echt plat...Net een dubbeltje) en ik moest nog door het huis heen met m'n fiets (was zwaar hoor!).

Afijn, mooi rondje. Assendelft-Pontje Buitenhuizen-Spaarndam-Haarlem-Bloemendaal-Driehuis-IJmuiden-Beverwijk-Heemskerk. Een kilometertje of 45. Prima hoor, met die stormwinddinges zeker. Pontje Buitenhuizen hadden we na 11,6 km (in 24 minuten!) bereikt...Waarvan een heel deel met harde wind tegen. En toen dachten we dus dat we alles gehad hadden...

Bij Buitenhuizen moesten we richting Spaarndam. Da's langs het water fietsen. Daar waar de wind op je af komt. Je te grazen neemt. Je uitput. Je op je reserves laat rijden. Je door het rood laat gaan. Je dieper dan diep laat gaan. Je sloopt. Je dromen in duigen laat vallen. En vooral laat vechten. Het was kilometers vechten tegen de wind. Daar word je sterk van!

Afijn, toen begon het grote probleem: M'n achterband werd weer zacht. Het zal toch niet? Dus wij weer oppompen...En weer verder trappen. Langs m'n oude school en oude voetbalclub (totaal geen gevoelens bij ofzo...In tegendeel: Het gaf mij de bevestiging maar weer eens dat ik nog steeds heel erg blij ben met m'n leven op het Bonhoeffer), langs Kinheim/Mendel en zo het spoor onderdoor richting Het Kopje.

Het Kopje is de hoogste berg van de omgeving. 37 meter hoogteverschil. Met een goed gevoel, op de pedalen naar boven gesprongen. Op een gegeven moment krijg je de splitsing Caprera-Het Kopje. Ik wist alleen niet dat Het Kopje nog verder ging. Dus ik stond ongeveer stil voor Caprera (ik trapte net zo dat ik niet uit de pedalen hoefde), ging Kees me als een idioot voorbij. "Je moet nog een stukkie!" Fuck! Ik stond volledig geparkeerd! Ik kwam niet vooruit de eerste meters. Ik weet nu dus hoe Fabian Cancellara zich voelde op de Col du Madeleine...

Afijn, we hebben onderweg nog 39457 keer m'n achterband op moeten pompen...Snel maar even naar Kroonen-Liefting (of een andere fietszaak) om een nieuwe binnenband erop/erin te laten zetten...En de volgende keer zorg ik dat ik een stuk makkelijker Het Kopje op kom. Want geparkeerd staan is echt niet leuk waar je buurman bij is. Geloof me!

Teksten doen soms iets met me

Ik luister heel vaak muziek. Tijdens het hardlopen, op weg naar school, als ik achter m'n computer zit, als ik een spelletje speel...Praktisch altijd als het mogelijk is. Heerlijk ontspannen.

Mijn muziek zullen veel mensen heel moe van worden. Boudewijn de Groot, Guus Meeuwis, De Dijk, Marco Borsato, Bløf, Paul de Leeuw...Veel mensen (en vooral jongeren van mijn leeftijd) bedanken voor deze afspeellijst in iTunes. Toch vind ik het erg mooi.

Er zijn heel veel mooie teksten, zowel Nederlandstalig als ook Engelstalig. Er zijn liedjes die me echt kippenvel geven. Waarom nou jij? van Marco Borsato is zo'n voorbeeld. Als een relatie op de klippen loopt is het een nummer die m'n gevoel zó onwijs goed en mooi beschrijft. Iedere keer weer als ik 'm luister doet het iets met me.

Teksten doen iets met me. Het leert me iets. Het maakt me vrolijk. Het leert me omgaan met gevoelens. Het steunt me in tijden dat ik me ellendig voel. Ik ben daar dol op. Daarom is muziek één van m'n belangrijke dingen in m'n leven. Omdat er altijd wel een reden is om muziek op te zetten. En het altijd wel iets met je doet. Wat het ook is.

Een sportief weekje!

Gawd, wat zou ik graag terug willen naar Amerika. Het is hier koud(er), het regent en onweert vaak, het leven is hier duur...En zo kan ik nog wel een paar redenen verzinnen om terug te gaan naar de States. Maar helaas, helaas, helaas, ik moet even wachten. Heel lang wachten.

Toch vind ik het ook weer lekker om in Nederland te zijn. Om af te spreken met m'n vrienden, om lekker uit te slapen (in m'n eigen bed, en dat is echt een winst!), lekker sporten, vanaf komende week weer werken...Ja, het kent ook echt wel z'n voordelen. En na een week terug in Nederland kan en mag ik zeggen: Ik ben een sportieveling!

Zondag moest ik er niet aan denken om te sporten. Met een halve jetlag naar Feyenoord enzo, maar ik heb de dag uitgezongen! Lekker op tijd gaan slapen en lang geslapen! 13 uur maar liefst. Niets voor mij, maar ik had het heel hard nodig!

Buurman Kees heeft een nieuwe racefiets gekocht, en ook één voor z'n dochter. Maandag een bijzonder fraaie tocht gemaakt, 45 km in twee uurtjes. Prachtig weer, lekker terrasje in Egmond en een bijzonder fraaie route in de duinen. En dat zonder duinkaart. Ja, dat is gedurfd...

Donderdag voor het eerst weer de loopschoentjes aangedaan. Gezien het nog ruim 5 weken is tot de Damloop was het weer de hoogste tijd om, na 6 weken stil zitten, te gaan lopen. De 4,5 km viel alleszins mee!

Voor vrijdag stond er een fietstocht van 60 km op het programma. Helaas moest ik deze na 25 km al afbreken: Veel onweer en regen, en ik zag het niet zitten om midden in een weiland getroffen te worden door de onweer. Dus in Koog Zaandijk de trein naar huis genomen. En weet je? Toen ik thuis was was de lucht weer hartstikke blauw. Fuck, wat voelde ik me toen genaaid!

Vandaag (of eigenlijk: Gisteren, het is maar hoe je het ziet. Zaterdag in ieder geval) zou ik even met Carolien naar Alkmaar fietsen...Toen kwamen we op het idee om een beetje een andere route naar huis te nemen. En of dat ons gelukt is! Ooit gehoord van Oterleek, Broek op Langedijk, Zuid-Scharwoude, Noord-Scharwoude, Oudkarspel, Tuitjenhorn, Dirkshorn, Zijdewind, Moerbeek, Haringhuizen, Barsingerhorn, Wieringerwaard of Anna Paulowna? Nee, ik ook niet van allemaal! Maar 90 kilometer in de beentjes, heerlijk!

En dan heb ik morgen nog de hele zondag...Ja, dat vraagt om even lekker hard te gaan lopen. Een kilometer of 8-9 zit in het schema. Moet lukken. En maandag, als het weer het toelaat, met Nina fietsen. Dus voorlopig vermaak ik me nog wel even!


In Amerika is dit alles vrijwel onmogelijk...Stoepen, die zie je niet zo vaak, en fietspaden, dat begrip komt niet voor in hun woordenboek. Dus zowel fietsen als hardlopen is daar op eigen risico, met gevaar voor eigen leven. Dus ja, het is wel lekker om weer thuis te zijn!

Verliefd zijn

Voor lieve Kim, omdat we er allebei zo dol op zijn:

Guus Meeuwis heeft gelijk. Meer dan gelijk. Met zijn nummer ‘verliefd zijn’ slaat hij wat mij betreft de spijker op z’n kop. Verliefd zijn…Het is bijna met geen pen te beschrijven. Het is zoiets dat je moet voelen. Je moet voelen hoe het is om verliefd te zijn.

M’n gedachtes zijn de hele dag heel ergens anders dan hier. Ik heb zo’n fijn gevoel in m’n buik. Het is zo heerlijk om verliefd te zijn. Het mooiste gevoel van de wereld. Helemaal dol zijn op je, zo is het gewoon. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk…Want dan martel ik mezelf.

Verliefd zijn terwijl het vakantie is…Nee, het is niet ideaal. Verre van dat zelfs. Ik had het graag anders gezien. Het verre Amerika…Je zat ruim 7000 kilometer bij me vandaan. Aan je denken is het enige wat kon. Verliefd zijn…Is zoveel leuker. Zelfs als je zo ver van me weg bent.

De warmte, het unieke gevoel dat je voor iemand hebt…Het gevoel dat ik alles met je kan delen. Het gevoel van samen is niet alleen. Om elkaar geven. Het is zo mooi, dat gevoel. Verliefd zijn, ik ben het niet vaak, maar het is zo mooi!

Het is zo’n mooi gevoel…Dit gevoel wil ik altijd vasthouden. Ik zou er bijna de waarheid niet voor willen weten. Of je ook verliefd op mij bent. Want verliefd zijn is veel leuker.

Ik zou zo graag willen zeggen
Hoe graag ik in je armen ren
Wat ik voor je voel
Hoe verliefd ik op je ben

Als ik bij je zou zijn
Zou ik voorzichtig je hand pakken
Je aankijken, en
naar liefde snakken

Soms verlang ik er naar om bij je te zijn. 

Om je hand in de mijne te kunnen sluiten.

Om m'n arm om je heen te slaan.

Om je hoofd tegen m'n schouder te leggen.

Om m'n warme gevoel vast te houden.

Om je liefde te geven.

Om te voelen hoe het is om liefde van je te krijgen.

Als je besluit bij me te blijven
En mij jouw liefde te geven
Dan rest mij slechts
Jou een tedere kus te geven

Omdat ik zo verliefd op je ben