Vrijwel heel Nederland heeft twee weken tussen hoop en vrees geleefd. Vanavond kwam het hartverscheurende nieuws dat het levenloze lichaam van Anne Faber is gevonden bij Zeewolde. Voor de nabestaanden kan het rouwen nu enigszins beginnen. Voor hen begint het nu pas echt.
Langzaam maar zeker komen er dingen naar buiten.
De verdachte, Michael Panhuis, heeft al een celstraf van 12 jaar opgelegd gekregen na verkrachting van minderjarige meisjes. Hij weigerde TBS, en dus kreeg hij 'gewoon' een celstraf. Met einddatum.
Dus kennelijk mag je als dader bepalen wat je wilt...
Panhuis was bezig met terugkeren in de maatschappij via een instelling die mensen begeleidt met de voorbereiding. Daar kreeg hij een relatie met één van z'n therapeuten, waardoor hij veel meer vrijheid genoot dan gebruikelijk.
In de Eerste Kamer ligt al drie (JA, 3!!!!!) jaar een wetsvoorstel te wachten. Om mensen die TBS weigeren, het juist op te leggen. Maar de heren en dames zullen het te druk hebben met geld tellen, nevenfuncties in RvB's en RvC's en zichzelf compleet belachelijk maken.
Het voorarrest van Panhuis is verlengd. Het zal mij benieuwen wat het OM gaat eisen en wat de rechter uit gaat spreken qua veroordeling. Ik wil niet op de stoel van de rechter gaan zitten, maar gezien de maatschappelijke impact en zijn geschiedenis, lijkt een levenslange celstraf het enige juiste. Want een tweede kans heeft hij volledig verpest, nog voor hij die goed en wel heeft gekregen.
Maar daar zal de rechter het lef niet voor hebben.
Dag lieve Anne. Je bent het mooiste meisje dat ik nooit heb gekend.
donderdag 12 oktober 2017
donderdag 1 december 2016
Groot gemis
Lieve Arthur,
Woorden schieten tekort
Om te zeggen hoe we je missen
Er was nog zoveel meer te zien
En nog heel veel meer te doen
Je hebt een steen verlegd
In een rivier op aarde
Nu weet je dat je nooit
Zal zijn vergeten
Maar toch was het tijd
Jouw strijd was gestreden
Je lijf wilde niet meer
Het gevecht was voorbij
Het regent in de straten
Er is niemand in de stad
Want niemand van m'n vrienden
nam me mee
Je afscheid was mooi
Maar ook zo definitief
Want lieve Arthur
Als je 53 bent, hoor je nog hier te zijn
Zeg me dat het niet zo is
Zeg me dat het niet waar is
Want we missen je zo...
vrijdag 28 oktober 2016
Vertraging
Er moet me iets van het hart. Iets wat ik werkelijk niet begrijp.
Zoals jullie weten, ben ik machinist bij NS. Dus ja, val me er maar op aan 'dat wij altijd vertraging hebben.' Feiten wijzen compleet iets anders uit, maar dit geheel ter zijde. Klopt, we hebben zo nu en dan vertraging. Zoals gisteravond nog. Ik was aan het rangeren in Alkmaar, we gingen twee sprinters combineren en dat lukte niet. De trein kwam na het combineren niet weg. Veertig minuten vertraging. Heel vervelend voor de reizigers, maar ook m'n collega's die later thuis zijn. Uiteindelijk is het gelukt, de trein kon door.
Natuurlijk is het niet leuk als een trein vertraging heeft. Maar bedenk eens hoeveel redenen dit kan hebben, waar wij geen enkele invloed op hebben. Wat dacht u van spoorlopers? Zwanen in het spoor? (Nee, die rijden we niet dood, die proberen we echt te redden!) Infrastructuur dat in de storing komt waardoor we niet verder kunnen? Aanrijdingen? En noem maar op...
Is het dan legitiem om altijd maar te zeuren? Altijd maar negatief zijn en de wereld veel te zwart wit zien. Lijkt me niet...
De afgelopen maand heb ik elf vliegtuigen van binnen gezien. Negen in en rondom de Verenigde Staten, als toetje nog een stedentripje Rome. Prachtig, allebei. Ik kan niet anders zeggen. Maar: ook vliegtuigen hebben wel eens vertraging, ik heb het zelf aan den lijve ondervonden. Uurtje vertraging zo nu en dan was redelijk normaal. Ook hier geldt weer: heel vervelend, voor de reizigers en het personeel. Maar wat mij dan opvalt: als een vliegtuig (wat) vertraging heeft, hoor je geen wanklank. Mensen hebben begrip, lopen een rondje over het vliegveld of kijken nog een aflevering van hun favoriete serie op hun tablet. Geen enkel probleem.
En als de trein vertraging heeft, is de wereld te klein...Leg mij het maar uit!
Zoals jullie weten, ben ik machinist bij NS. Dus ja, val me er maar op aan 'dat wij altijd vertraging hebben.' Feiten wijzen compleet iets anders uit, maar dit geheel ter zijde. Klopt, we hebben zo nu en dan vertraging. Zoals gisteravond nog. Ik was aan het rangeren in Alkmaar, we gingen twee sprinters combineren en dat lukte niet. De trein kwam na het combineren niet weg. Veertig minuten vertraging. Heel vervelend voor de reizigers, maar ook m'n collega's die later thuis zijn. Uiteindelijk is het gelukt, de trein kon door.
Natuurlijk is het niet leuk als een trein vertraging heeft. Maar bedenk eens hoeveel redenen dit kan hebben, waar wij geen enkele invloed op hebben. Wat dacht u van spoorlopers? Zwanen in het spoor? (Nee, die rijden we niet dood, die proberen we echt te redden!) Infrastructuur dat in de storing komt waardoor we niet verder kunnen? Aanrijdingen? En noem maar op...
Is het dan legitiem om altijd maar te zeuren? Altijd maar negatief zijn en de wereld veel te zwart wit zien. Lijkt me niet...
De afgelopen maand heb ik elf vliegtuigen van binnen gezien. Negen in en rondom de Verenigde Staten, als toetje nog een stedentripje Rome. Prachtig, allebei. Ik kan niet anders zeggen. Maar: ook vliegtuigen hebben wel eens vertraging, ik heb het zelf aan den lijve ondervonden. Uurtje vertraging zo nu en dan was redelijk normaal. Ook hier geldt weer: heel vervelend, voor de reizigers en het personeel. Maar wat mij dan opvalt: als een vliegtuig (wat) vertraging heeft, hoor je geen wanklank. Mensen hebben begrip, lopen een rondje over het vliegveld of kijken nog een aflevering van hun favoriete serie op hun tablet. Geen enkel probleem.
En als de trein vertraging heeft, is de wereld te klein...Leg mij het maar uit!
zaterdag 22 oktober 2016
Goed doel
Vanaf de dag dat ik 18 jaar ben geworden, zes jaar geleden dus, ben ik donateur van KWF Kankerbestrijding. Ik heb het altijd gezegd: als ik 18 ben, word ik donateur.
Aldus geschiedde.
Inmiddels zijn we 71 afschrijvingen verder. €6,- per maand breng ik naar het KWF. Een snelle rekensom leert mij, dat dit om €426,- gaat. Maakt me niet uit: voor mij persoonlijk is het belangrijk dat ik op een manier mijn bijdrage lever aan de strijd tegen deze afschuwelijke ziekte welke we allemaal van dichtbij meemaken. Daarnaast loop ik al jaren fanatiek de collecte voor KWF, met hetzelfde idee. En: tijdens de vijf collecteweken die ik gelopen heb, heb ik een kleine €1000,- opgehaald. Alle beetjes helpen. Mijn dankbaarheid naar de mensen die iets in de collectebus gooien, is groot.
Een niet al te lange tijd geleden (ik woonde al in Alkmaar) werd ik - anoniem - gebeld. Ik ben de beroerdste niet, dus ik nam op. Het bleek een dame van het call center van KWF te zijn. 'Ja meneer, u bent al even donateur, en wij zien dat u €6,- per maand doneert, maar dat vinden we weinig dus we willen het verdubbelen.' PARDON? Ik wist niet wat ik moest zeggen. Zo verbaasd als dat ik was. Had ik het echt goed gehoord? Ik zei: 'Maar waarom belt u? Al sinds ik 18 ben, ben ik donateur.' 'Ja meneer, maar we vinden kleine donaties niet veel waard, dus we bellen donateurs nu om te vragen om de maandelijkse donatie te verdubbelen.' Nog steeds verbaasd en met klapperende oren stond ik in de keuken de kit van m'n aanrechtblad af te schrapen.
Verbazingwekkend. Asociaal.
Het kostte me enige moeite om niet boos te worden aan de telefoon. De dame doet immers ook slechts wat haar wordt opgedragen. Ik heb haar verhaal aangehoord, maar daarna vriendelijk bedankt. En wel even gezegd: 'Wees blij met de kleine donateurs. Veel kleine donateurs brengen ook een hoop geld in het laatje. Prettige dag nog.'
En ik moest echt even bijkomen...
Aldus geschiedde.
Inmiddels zijn we 71 afschrijvingen verder. €6,- per maand breng ik naar het KWF. Een snelle rekensom leert mij, dat dit om €426,- gaat. Maakt me niet uit: voor mij persoonlijk is het belangrijk dat ik op een manier mijn bijdrage lever aan de strijd tegen deze afschuwelijke ziekte welke we allemaal van dichtbij meemaken. Daarnaast loop ik al jaren fanatiek de collecte voor KWF, met hetzelfde idee. En: tijdens de vijf collecteweken die ik gelopen heb, heb ik een kleine €1000,- opgehaald. Alle beetjes helpen. Mijn dankbaarheid naar de mensen die iets in de collectebus gooien, is groot.
Een niet al te lange tijd geleden (ik woonde al in Alkmaar) werd ik - anoniem - gebeld. Ik ben de beroerdste niet, dus ik nam op. Het bleek een dame van het call center van KWF te zijn. 'Ja meneer, u bent al even donateur, en wij zien dat u €6,- per maand doneert, maar dat vinden we weinig dus we willen het verdubbelen.' PARDON? Ik wist niet wat ik moest zeggen. Zo verbaasd als dat ik was. Had ik het echt goed gehoord? Ik zei: 'Maar waarom belt u? Al sinds ik 18 ben, ben ik donateur.' 'Ja meneer, maar we vinden kleine donaties niet veel waard, dus we bellen donateurs nu om te vragen om de maandelijkse donatie te verdubbelen.' Nog steeds verbaasd en met klapperende oren stond ik in de keuken de kit van m'n aanrechtblad af te schrapen.
Verbazingwekkend. Asociaal.
Het kostte me enige moeite om niet boos te worden aan de telefoon. De dame doet immers ook slechts wat haar wordt opgedragen. Ik heb haar verhaal aangehoord, maar daarna vriendelijk bedankt. En wel even gezegd: 'Wees blij met de kleine donateurs. Veel kleine donateurs brengen ook een hoop geld in het laatje. Prettige dag nog.'
En ik moest echt even bijkomen...
zaterdag 1 november 2014
Ku(ns)tgras
Er was, in een redelijk 'ver' verleden, een tijd dat ik zelf nog wel eens tegen een bal aan mocht trappen. Nu zeker zes jaar geleden ben ik gestopt.
Kunstgras was toen langzaam in opkomst. Als gasten van 14, 15 vond je het, na een aantal hoosbuien tot en met, fijn dat er kunstgras was. Kon je op zaterdag toch voetballen zonder dertig keer op je muil te gaan door de modderpoel op het echte gras. Maar dat was dan ook wel alles.
Ik was na drie minuten warming-up al helemaal klaar met dat kunstgras. Die oneindig veel smerige zwarte korrels zaten overal. M'n schoenen moesten drie maten groter, als ik m'n shirt uit m'n broek haalde lag er onder mij een hoopje van die zwarte korrels en m'n kousen waren ook al zo'n ramp. En dan was de wedstrijd nog lang niet begonnen.
Na de wedstrijd zaten die dingen ook in m'n haar, tussen m'n brillenglazen en het montuur, tussen m'n tenen en in m'n navel. Vertel mij maar hoe die dingen daar komen...Want slidings maken, dat doe je niet op kunstgras. Nou maakte ik nooit slidings, met dat logge lichaam van me. Maar op kunstgras dacht ik er niet eens aan. Dan kon ik direct naar het brandwondencentrum vanwege die vreselijke brandplekken.
Tegenwoordig wordt er steeds vaker en op steeds hoger niveau op kunstgras gevoetbald. Heracles Almelo doet het al tien jaar, PEC Zwolle, ADO Den Haag, Cambuur Leeuwarden, Excelsior en FC Dordrecht doen het ook. Dat zijn zes van de achttien clubs. En dat is één derde van de Eredivisie. Thuisvoordeel? Bij professionals zou je het niet verwachten, maar het is - kennelijk - echt zo. Clubs gaan in ieder geval 'met angst en beven' op bezoek bij bovengenoemde clubs.
In Engeland spelen op de vier hoogste niveaus maar liefst 92 ploegen. Weet u hoeveel er daarvan op kunstgras spelen? Precies nul. Zoals het hoort. Kunstgras is voor hockey hartstikke leuk. Balletje rolt lekker, slidings maken doen ze toch niet en de optie echt gras bestaat daar niet.
Voetbal hoort op gras. Écht gras. En als ik hoor dat het WK voetbal misschien in de (niet zo verre) toekomst op kunstgras gespeeld gaat worden, verliest de FIFA al z'n geloofwaardigheid. Voor zover ze die nog hadden...
Kunstgras was toen langzaam in opkomst. Als gasten van 14, 15 vond je het, na een aantal hoosbuien tot en met, fijn dat er kunstgras was. Kon je op zaterdag toch voetballen zonder dertig keer op je muil te gaan door de modderpoel op het echte gras. Maar dat was dan ook wel alles.
Ik was na drie minuten warming-up al helemaal klaar met dat kunstgras. Die oneindig veel smerige zwarte korrels zaten overal. M'n schoenen moesten drie maten groter, als ik m'n shirt uit m'n broek haalde lag er onder mij een hoopje van die zwarte korrels en m'n kousen waren ook al zo'n ramp. En dan was de wedstrijd nog lang niet begonnen.
Na de wedstrijd zaten die dingen ook in m'n haar, tussen m'n brillenglazen en het montuur, tussen m'n tenen en in m'n navel. Vertel mij maar hoe die dingen daar komen...Want slidings maken, dat doe je niet op kunstgras. Nou maakte ik nooit slidings, met dat logge lichaam van me. Maar op kunstgras dacht ik er niet eens aan. Dan kon ik direct naar het brandwondencentrum vanwege die vreselijke brandplekken.
Tegenwoordig wordt er steeds vaker en op steeds hoger niveau op kunstgras gevoetbald. Heracles Almelo doet het al tien jaar, PEC Zwolle, ADO Den Haag, Cambuur Leeuwarden, Excelsior en FC Dordrecht doen het ook. Dat zijn zes van de achttien clubs. En dat is één derde van de Eredivisie. Thuisvoordeel? Bij professionals zou je het niet verwachten, maar het is - kennelijk - echt zo. Clubs gaan in ieder geval 'met angst en beven' op bezoek bij bovengenoemde clubs.
In Engeland spelen op de vier hoogste niveaus maar liefst 92 ploegen. Weet u hoeveel er daarvan op kunstgras spelen? Precies nul. Zoals het hoort. Kunstgras is voor hockey hartstikke leuk. Balletje rolt lekker, slidings maken doen ze toch niet en de optie echt gras bestaat daar niet.
Voetbal hoort op gras. Écht gras. En als ik hoor dat het WK voetbal misschien in de (niet zo verre) toekomst op kunstgras gespeeld gaat worden, verliest de FIFA al z'n geloofwaardigheid. Voor zover ze die nog hadden...
Abonneren op:
Posts (Atom)