Ik heb een hekel aan ziek zijn, maar soms ontkom je er niet aan. Zoals ik nu dus. Ik zit thuis, ziek, niet vooruit te branden, sloom, last van m'n strot ook heel erg, verkouden, kortom: Lekker griepje. En daar word ik best wel moe van. Ik denk dat ik het in Zandvoort heb opgelopen. Dat hardlopen altijd maar weer hè?!
Wat ik daarvan dus geleerd heb: Ik ga niet meer lopen in Zandvoort, in principe. In ieder geval niet met deze omstandigheden. Want die zijn slopend. Tweede wedstrijd met slechte omstandigheden, en tweede keer dat ik na m'n wedstrijd ziek word. Overigens ook de tweede wedstrijd waar ik een stuk over het strand moest lopen, trouwens. Tweede keer met wind tegen. Tweede keer met windkracht 7. Tweede keer scholenwedstrijd.
Oké, ik heb iets met de tweede keer. Maar ik moet nog maar zien of ik morgen naar school ga. Want ik wil vrijdag wel naar Valencia. En dat lijkt me iets leuker/belangrijker dan niets doen op school. Toch?! In ieder geval, als ik iedere paar uur douche, gaat het prima, misschien dat ik een paar uurtjes naar school ga morgen. 2-4 ofzo. We zien wel. M'n schouder gaat in ieder geval een stuk beter, met dank aan m'n nieuwe drugs. Slaap ik tenminste lekker. Overdag twee paracetamolletjes erbij en ik kom er wel doorheen.
Toedeloe!
dinsdag 30 maart 2010
zondag 28 maart 2010
Vroeg opstaan II
Vannacht is de zomertijd ingegaan en dat is de nacht voor ik een hardloopwedstrijd heb niet zo'n succes. Niet omdat ik vergeet de klok een uur vooruit te zetten, maar omdat ik de nacht voor een hardloopwedstrijd m'n rust extra hard nodig heb (normaal red ik me prima met een uurtje of drie per nacht, maar de laatste nacht voor een wedstrijd moet ik gewoon keihard minstens het dubbele slapen!) omdat ik anders niet oplettend genoeg zal zijn en ik altijd het maximale uit mezelf wil halen. En nu dus een uur korter nachtrust.
Oké, ik heb goed geslapen, van elf tot acht (!), min een uurtje, dus zeg acht uur. Heerlijk, betere voorbereiding kan haast niet. Al was het eigenlijk in mijn biologisch ritme nog zeven uur. Dat is vroeg m'n nest uit op zondag. Dat is niet leuk. Zondag moet je eigenlijk rustig aan kunnen doen, op je gemak ontbijtje maken (of het nou een paar luxe croissants zijn of gewoon een bak vla) en nog uren in pyjama rondlopen voordat je gaat douchen. Of in ieder geval tot half negen kunnen blijven liggen. Maar dat kon niet. Dan zou ik m'n trein missen, en het is al erg genoeg dat Daniël die trein miste (oké, niet zijn schuld, maar de schuld van de pinautomaat!).
Ik heb twee goede tijden gelopen in Zandvoort. Met het scholenkampioenschap ben ik achtendertigste geworden van de tweeënnegentig. Er liepen zevenendertig scholieren ver voor me uit, de andere vierenvijftig liepen ver achter me, dus ik was voor ruim drie kilometer helemaal van mezelf afhankelijk. En met windkracht 6-7 is dat erg zwaar moet ik zeggen. Dus dat was afzien, dat was zwaar. Maar 17:19 over vier komma twee kilometer is volgens mij zo slecht nog niet. Zeker niet voor de omstandigheden!
Bij de circuitrun was het écht afzien. Vooral op het strand dan. Zwoegen door mul zand, windkracht 7 vol tegen, bijna niet tegenop te vechten. Het gevecht tegen de elementen was het, slechts regen of sneeuw ontbrak (gelukkig, anders had ik nog nog onderweg geweest denk ik zo). Maar achteraf kan ik zeggen: Het was een unieke belevenis. Zelfs de wedstrijdlopers hadden het erg zwaar. Dus als ik het dan zwaar heb dan is dat niet zo gek, denk ik. En terug via het dorp naar het circuit bracht bij mij een opperbest humeur, dus ondanks de vermoeidheid en de pijn heb ik écht wel genoten.
Nu het weer langer licht is 's avonds, kan ik weer 's avonds gaan lopen. Heerlijk. Heb er nu al zin in. Maar eerst een paar dagen bijkomen. Of morgen even loslopen?
Oké, ik heb goed geslapen, van elf tot acht (!), min een uurtje, dus zeg acht uur. Heerlijk, betere voorbereiding kan haast niet. Al was het eigenlijk in mijn biologisch ritme nog zeven uur. Dat is vroeg m'n nest uit op zondag. Dat is niet leuk. Zondag moet je eigenlijk rustig aan kunnen doen, op je gemak ontbijtje maken (of het nou een paar luxe croissants zijn of gewoon een bak vla) en nog uren in pyjama rondlopen voordat je gaat douchen. Of in ieder geval tot half negen kunnen blijven liggen. Maar dat kon niet. Dan zou ik m'n trein missen, en het is al erg genoeg dat Daniël die trein miste (oké, niet zijn schuld, maar de schuld van de pinautomaat!).
Ik heb twee goede tijden gelopen in Zandvoort. Met het scholenkampioenschap ben ik achtendertigste geworden van de tweeënnegentig. Er liepen zevenendertig scholieren ver voor me uit, de andere vierenvijftig liepen ver achter me, dus ik was voor ruim drie kilometer helemaal van mezelf afhankelijk. En met windkracht 6-7 is dat erg zwaar moet ik zeggen. Dus dat was afzien, dat was zwaar. Maar 17:19 over vier komma twee kilometer is volgens mij zo slecht nog niet. Zeker niet voor de omstandigheden!
Bij de circuitrun was het écht afzien. Vooral op het strand dan. Zwoegen door mul zand, windkracht 7 vol tegen, bijna niet tegenop te vechten. Het gevecht tegen de elementen was het, slechts regen of sneeuw ontbrak (gelukkig, anders had ik nog nog onderweg geweest denk ik zo). Maar achteraf kan ik zeggen: Het was een unieke belevenis. Zelfs de wedstrijdlopers hadden het erg zwaar. Dus als ik het dan zwaar heb dan is dat niet zo gek, denk ik. En terug via het dorp naar het circuit bracht bij mij een opperbest humeur, dus ondanks de vermoeidheid en de pijn heb ik écht wel genoten.
Nu het weer langer licht is 's avonds, kan ik weer 's avonds gaan lopen. Heerlijk. Heb er nu al zin in. Maar eerst een paar dagen bijkomen. Of morgen even loslopen?
zaterdag 27 maart 2010
Vroeg opstaan I
Vandaag gingen R. en ik naar de open dag van de EUR. Zonder uitnodiging. Want iedereen had een uitnodiging gekregen, behalve wij twee. Maar als ze daar moeilijk over zouden gaan doen dan wisten wij genoeg: Niet studeren aan de EUR. Haha. Al is het op andere open dagen zo dat je je ff kon registreren als je dat nog niet had gedaan, dus dat was wel een optie. Afijn, ik was bij het vroeg opstaan.
Was vroeg vanochtend. En echt niet leuk. Ik was vannacht pas om kwart over twee thuis, kon niet slapen en had het zooooooooo warm. M'n schouder heb ik het maar niet over, laat ik even buiten beschouwing. Staat trouwens geen kachel aan op mijn kamer, al anderhalf jaar niet. Dus daardoor kan het niet warm zijn. Maar het was dus erg vroeg vanochtend, wekkertje ging net zo laat als wanneer ik het eerste uur moet beginnen. Daar word ik chagrijnig van. Ook als m'n moeder dan even na zevenen naar boven komt dat ik iedereen wakkr heb gemaakt en dat ik zacht moet doen en waarom ik er zo vroeg uit ben. Nou mam omdat ik naar Rotterdam ga. Groningen was ik tweeënhalf uur eerder weg en toen heb ik je ook niet gehoord.
Maar het was dus vroeg vanochtend. Treinen reden allebei op tijd (het is een wonder!) en zo waren we om even voor half tien in Rotterdam. Trammetje naar Woudestein (inderdaad, bij het Excelsior-stadion), waarop we 20 minuten hebben staan wachten, waarvan 10 bij de verkeerde, die zeg maar naar de andere kant van de stad ging, tot ik dus ontdekte dat we de verkeerde halte hadden...Maar de RET schoot niet op vandaag. Veevervoer in zo'n oude, bruin-gele tram met haast houten stoeltjes en te veel mensen in de tram en de bestuurder die de deuren al dicht deed toen een vrouw (zeker 85+, was dus niet zo snel) nog bezig was met uitstappen...
Bij de EUR was het onduidelijk aangegeven, we zijn hier en daar maar naar binnen gegaan, hebben ons uiteindelijk in gebouw drie aangemeld, kregen een tas met wat boekjes en een pen. Gingen er twee idioten op pennenjacht. Resultaat: Tien nieuwe pennen in m'n etui. Ofzoiets. Veel nieuwe in ieder geval. En bedrijfskunde is heel leuk alleen jammer dat ze verkeerd voorlichten. Zeggen ze dat het met Wiskunde C (mijn wiskunde dus) wel gewoon kan, blijkt het dus niet waar te zijn. In de voorlichtingsgids staat dat met het profiel C&M Wiskunde A of B nodig is om de studie te gaan volgen.
Time to go to bed: Morgen weer (redelijk) vroeg eruit!
Was vroeg vanochtend. En echt niet leuk. Ik was vannacht pas om kwart over twee thuis, kon niet slapen en had het zooooooooo warm. M'n schouder heb ik het maar niet over, laat ik even buiten beschouwing. Staat trouwens geen kachel aan op mijn kamer, al anderhalf jaar niet. Dus daardoor kan het niet warm zijn. Maar het was dus erg vroeg vanochtend, wekkertje ging net zo laat als wanneer ik het eerste uur moet beginnen. Daar word ik chagrijnig van. Ook als m'n moeder dan even na zevenen naar boven komt dat ik iedereen wakkr heb gemaakt en dat ik zacht moet doen en waarom ik er zo vroeg uit ben. Nou mam omdat ik naar Rotterdam ga. Groningen was ik tweeënhalf uur eerder weg en toen heb ik je ook niet gehoord.
Maar het was dus vroeg vanochtend. Treinen reden allebei op tijd (het is een wonder!) en zo waren we om even voor half tien in Rotterdam. Trammetje naar Woudestein (inderdaad, bij het Excelsior-stadion), waarop we 20 minuten hebben staan wachten, waarvan 10 bij de verkeerde, die zeg maar naar de andere kant van de stad ging, tot ik dus ontdekte dat we de verkeerde halte hadden...Maar de RET schoot niet op vandaag. Veevervoer in zo'n oude, bruin-gele tram met haast houten stoeltjes en te veel mensen in de tram en de bestuurder die de deuren al dicht deed toen een vrouw (zeker 85+, was dus niet zo snel) nog bezig was met uitstappen...
Bij de EUR was het onduidelijk aangegeven, we zijn hier en daar maar naar binnen gegaan, hebben ons uiteindelijk in gebouw drie aangemeld, kregen een tas met wat boekjes en een pen. Gingen er twee idioten op pennenjacht. Resultaat: Tien nieuwe pennen in m'n etui. Ofzoiets. Veel nieuwe in ieder geval. En bedrijfskunde is heel leuk alleen jammer dat ze verkeerd voorlichten. Zeggen ze dat het met Wiskunde C (mijn wiskunde dus) wel gewoon kan, blijkt het dus niet waar te zijn. In de voorlichtingsgids staat dat met het profiel C&M Wiskunde A of B nodig is om de studie te gaan volgen.
Time to go to bed: Morgen weer (redelijk) vroeg eruit!
Huisartsen lopen altijd uit
Ja, het was me het dagje wel gisteren. Inderdaad, ik had er totaal geen zin in. Dat straalde van alles af. Moe, voelde me enigszins belabberd en miste de motivatie om te gaan. Maar toch ging ik. Maar eerst mocht ik (moest ik) naar de huisarts toe voor mijn geweldige schouder die al weken tegen me zegt dat ik hem eigenlijk maar moet laten amputeren, of iets dergelijks, in de zin van: Je hebt me de afgelopen 17 jaar genoeg gebruikt zonder dat ik tegenstribbelde, nu ga ik tegenstribbelen.
Die huisarts dus. In mijn oude woonplaats nog steeds. Schiet ook niet op, is zo ongeveer drie kwartier rijden, bah wat haat ik dat. Een kwestie van niet op zoek willen naar eentje in de buurt, en dus gaan we maar lekker een takkeneind rijden als we iets mankeren. Nou dan kan ik je verzekeren dat het geen pretje is om daar naartoe te gaan. Ik kijk wel uit als ik iets heb.
Nou nu was het dus serious want ik kan niet meer op die schouder liggen en niet meer veel schrijven en niet meer de vaatwasser uitruimen en niet meer tillen en nog meer dingen die je normaal zonder na te denken of je schouder het aan kan gewoon doet en dat vond ik dus heel irritant, om nog maar niet te spreken over de pijn die ik zo nu en dan heb. Dus ik naar die dokter toe, afspraak om 10:10 (was allang blij dat het voor het weekend was) dus ik miste wel iets van school maar ja daar kan een mens ook niets aan doen.
Kwamen we daar, zat er een mevrouw. Vroeg ze of we voor Dr. Janssen kwamen. Eh ja. Nou dan kan je je lol wel op, hij loopt nogal uit, ik heb een afspraak om kwart voor tien en die jongen is nog voor me en het is al tien uur geweest. Nou dat schiet lekker op dan. Wordt nog een uurtje missen op school denk ik. U mag wel voor mij hoor, ik heb alle tijd. Nee dank u, iedereen op z'n beurt en we zien wel hoe het loopt. Uiteindelijk mocht ik om 10:30 naar binnen.
Ik zal niet het onderzoek beschrijven, maar best is het niet. Niet alleen een slijmbeursontsteking, maar ook iets met m'n schouderpezen die niet recht zitten en een verschil tussen links en rechts. Dus daarvoor ga ik vanavond beginnen aan de NSAID's, dat zijn medicijnen waarvan in de afkorting ik alleen de betekenis van de letter 'D' weet: Drugs. Dus mocht ik stoned zijn...
Ik was trouwens pas om 11:40 op school. Engels was bijna niet de moeite waard. Maar ik had er al rekening mee gehouden hoor. Want huisartsen lopen altijd uit. Zeker als je tien minuten met je patiënt over z'n profiel (C&M) en vervolgopleiding (lerarenopleiding Nederlands/politicologie) gaat praten, om vervolgens ook nog te vragen waarom ik in mijn woonplaats niet op school zit maar twee dorpen verderop, en waarom ik m'n oude school niet leuk vond. Maar dat vond ik wel goed, hoor. Hij wist er veel van. Aardige vent. Uitlopende huisarts.
Die huisarts dus. In mijn oude woonplaats nog steeds. Schiet ook niet op, is zo ongeveer drie kwartier rijden, bah wat haat ik dat. Een kwestie van niet op zoek willen naar eentje in de buurt, en dus gaan we maar lekker een takkeneind rijden als we iets mankeren. Nou dan kan ik je verzekeren dat het geen pretje is om daar naartoe te gaan. Ik kijk wel uit als ik iets heb.
Nou nu was het dus serious want ik kan niet meer op die schouder liggen en niet meer veel schrijven en niet meer de vaatwasser uitruimen en niet meer tillen en nog meer dingen die je normaal zonder na te denken of je schouder het aan kan gewoon doet en dat vond ik dus heel irritant, om nog maar niet te spreken over de pijn die ik zo nu en dan heb. Dus ik naar die dokter toe, afspraak om 10:10 (was allang blij dat het voor het weekend was) dus ik miste wel iets van school maar ja daar kan een mens ook niets aan doen.
Kwamen we daar, zat er een mevrouw. Vroeg ze of we voor Dr. Janssen kwamen. Eh ja. Nou dan kan je je lol wel op, hij loopt nogal uit, ik heb een afspraak om kwart voor tien en die jongen is nog voor me en het is al tien uur geweest. Nou dat schiet lekker op dan. Wordt nog een uurtje missen op school denk ik. U mag wel voor mij hoor, ik heb alle tijd. Nee dank u, iedereen op z'n beurt en we zien wel hoe het loopt. Uiteindelijk mocht ik om 10:30 naar binnen.
Ik zal niet het onderzoek beschrijven, maar best is het niet. Niet alleen een slijmbeursontsteking, maar ook iets met m'n schouderpezen die niet recht zitten en een verschil tussen links en rechts. Dus daarvoor ga ik vanavond beginnen aan de NSAID's, dat zijn medicijnen waarvan in de afkorting ik alleen de betekenis van de letter 'D' weet: Drugs. Dus mocht ik stoned zijn...
Ik was trouwens pas om 11:40 op school. Engels was bijna niet de moeite waard. Maar ik had er al rekening mee gehouden hoor. Want huisartsen lopen altijd uit. Zeker als je tien minuten met je patiënt over z'n profiel (C&M) en vervolgopleiding (lerarenopleiding Nederlands/politicologie) gaat praten, om vervolgens ook nog te vragen waarom ik in mijn woonplaats niet op school zit maar twee dorpen verderop, en waarom ik m'n oude school niet leuk vond. Maar dat vond ik wel goed, hoor. Hij wist er veel van. Aardige vent. Uitlopende huisarts.
donderdag 25 maart 2010
Waarom doe je dit?
Eerste blog hier! Mijn blog heet Livestrong. Livestrong is de foundation van Lance Armstrong die de strijd aan gaat tegen kanker. Geweldig, dus daarom een soort van euh...Eerbetoon, of in ieder geval inspiratiebron. Moet even gezegd worden: Met dank aan S! Bij deze. Ik zeg je wel dat ik je zojuist getweette nummers even jat om te kijken wat jouw muzieksmaak is, en om mijn opgelopen achterstand enigszins in te halen, haha.
Afijn, ik moet even klagen. Er zit mij één persoon heel erg dwars de laatste pak en beet vijf maanden? En dan bedoel ik niet soms eventjes, maar eigenlijk iedere dag wel. Ik grijp even een voorbeeldje, om het duidelijk te maken. Op Hyves schrijf ik zo nu en dan een blog, een stuk of drie per week. Zij vernieuwt mijn Hyvespagina volgens mij iedere vijf minuten, want als m'n nieuwste blog op Hyves erop staat heb ik binnen twee minuten een reactie en/of respect binnen...Met de beste bedoelingen, zal allemaal wel, maar: Mijn mening neemt ze over. Alles wat ik vind, vindt zij net zo hard. De meest domme conclusies worden getrokken, zinloze mededelingen...
Vanochtend ook weer. Stond ik, met sjaal van mijn favoriete voetbalclub en zwart koffertje, in de gang te wachten tot we aan het tentamen begonnen, kwam ze opeens op me af: Je club heeft gewonnen met 2-1. Daar stond ik zo versteld van, dat het een tel of vijf heel stil bij me was. Ik wilde keihard gaan lachen omdat ze zo dom bezig was. Kind, je meent het?! Wie is hier de voetbalsupporter en komt tweewekelijks in het stadion van zijn favoriete club, en wie denkt er fan te zijn van die succesnichten uit de provincie omdat ze één keer toevallig kampioen zijn geworden? Moedeloos word ik er van. Echt waar. En dit is nog maar het topje van de ijsberg.
Abonneren op:
Posts (Atom)