Nu ik in VWO 5 zit, ben ik maar eens bezig met me te oriënteren op het vervolg van m'n schoolloopbaan. Wat wil ik hierna doen? Meester wil ik worden, heb ik altijd geroepen! Of toch journalist? Ja, journalist! Dat ging 'm worden, tot ik naar de open dag ging...Nee, gaat 'm toch niet worden. Leraar Nederlands? Ja, toch het onderwijs! Zeker weten!
Je voelt de 'maar' al komen natuurlijk. Inderdaad, maar ik wil me wel zo breed mogelijk geörienteerd hebben op alle terreinen waarop ik mag studeren en waarvan de studies me enigszins interessant lijken. Zo gezegd zo gedaan...
Ondertussen ben ik geweest naar: Universiteit Utrecht (Nederlands, NIET DOEN!), Rijksuniversiteit Groningen (Internationale betrekkingen & internationale organisaties, NIET DOEN! en bedrijfs- en fiscale economie, WEL DOEN MAAR MET WISKUNDE A, KUT!). Ook nog in Rotterdam, allemaal economische studies (lees: Wiskunde A!), Tilburg (nog meer economische studies), UvA (politicologie, OMZ, DOEN!) en Universiteit Leiden (ook politicologie, nog meer JA DIE GA IK ECHT DOEN).
Kortom: Ik ga politicologie studeren. Voor zo lang als dat idee blijft. Want ik zit waarschijnlijk volgende week weer op een andere opleiding. De sfeer was prettig, interessant hoorcollege, niet ver weg, leuke studenten die wisten waar ze het over hadden, interessante studie-inhoud, kortom: DOEN!
Ik zie het al helemaal voor me. Over ruim vijf jaar ben ik afgestudeerd, ga ik op zoek naar een baan. Waar studeer je politicologie voor? Juist, om de politiek in te gaan. Dus, over een jaar of acht (maximaal!) zijn er verkiezingen. Ik richt m'n eigen partij op, win de verkiezingen met een fantastische agenda voor de komende jaren (of misschien sluit ik me wel aan bij de partij waar ik een beetje het partijprogramma heb besproken) en wordt minister van financiën, om daarna minister-president te worden.
Wel allemaal op mij stemmen dan hè?
maandag 26 april 2010
zaterdag 24 april 2010
Partijprogramma PVV
De PVV heeft gisteren haar verkiezingsprogramma gepresenteerd. 'Agenda van Hoop en Optimisme' is het eerste dat ik zie als ik het PDF-bestand open via www.pvv.nl. Wat volgt zijn de belangrijkste punten van het verkiezingsprogramma, uitwerkingen van die punten en oplossingen van de problemen. En laat ik nou hier best wel geïnteresseerd in zijn.
Zo wil de PVV meer blauw op straat. Lijkt me een goed plan. Er is in Nederland veel criminaliteit. Wilders wil 900 miljoen euro extra vrijmaken voor de politie. Perfect, dat meen ik echt. Veiligheid in Nederland, daar kan wel iets aan gedaan worden. Zeker het Three strikes, you're out-systeem zie ik zitten. Na drie zware geweldsmisdrijven ga je levenslang de bak in. Aanpakken dat tuig!
Ook op het onderdeel zorg wil de PVV investeren (of in ieder geval NIET bezuinigen!). Perfect. Niemand kan zonder zorg, dus bezuinigen in de zorg is de grootste fout die je kan maken in Nederland. Steeds meer verlangen met steeds minder geld, kan gewoon NIET!! Handen af van de zorg. Of geld erin pompen. Maar heb het gore lef om de eigen bijdrage naar 775 euro te gooien. Dan krijg je hetzelfde probleem als in Amerika. De zorg kunnen mensen dan niet meer betalen.
Het onderwijs, de hypotheekrente-aftrek, de AOW-leeftijd, snijden in de overheid...
HET IS TIJD VOOR VERANDERING. TIJD VOOR DE PVV!
(wordt vervolgd)
Zo wil de PVV meer blauw op straat. Lijkt me een goed plan. Er is in Nederland veel criminaliteit. Wilders wil 900 miljoen euro extra vrijmaken voor de politie. Perfect, dat meen ik echt. Veiligheid in Nederland, daar kan wel iets aan gedaan worden. Zeker het Three strikes, you're out-systeem zie ik zitten. Na drie zware geweldsmisdrijven ga je levenslang de bak in. Aanpakken dat tuig!
Ook op het onderdeel zorg wil de PVV investeren (of in ieder geval NIET bezuinigen!). Perfect. Niemand kan zonder zorg, dus bezuinigen in de zorg is de grootste fout die je kan maken in Nederland. Steeds meer verlangen met steeds minder geld, kan gewoon NIET!! Handen af van de zorg. Of geld erin pompen. Maar heb het gore lef om de eigen bijdrage naar 775 euro te gooien. Dan krijg je hetzelfde probleem als in Amerika. De zorg kunnen mensen dan niet meer betalen.
Het onderwijs, de hypotheekrente-aftrek, de AOW-leeftijd, snijden in de overheid...
HET IS TIJD VOOR VERANDERING. TIJD VOOR DE PVV!
(wordt vervolgd)
woensdag 21 april 2010
Woensdagavonddrukte
Godverdomme! Het is Champions League-week. Halve finales, en dus wel erg interessant om te gaan kijken. Gisteren Inter-Barça al gemist, nou ik kon vanavond weer m'n lol op hoor. Ik werk werkelijk waar NOOIT op woensdagavond, en wat hebben ze nu bedacht?
De afgelopen twee woensdagavonden was ik er niet, want ik was ziek of ik had geruild omdat ik iets had. Vraag me niet wat. Open dag Tilburg ofzo. Maar ik kan er niet eeuwig onderuit komen natuurlijk. Dus vanavond moest ik er aan geloven.
Dat klinkt zo negatief, dat 'vanavond moest ik er aan geloven'. Is niet de bedoeling, want ik werk met erg veel plezier (al kan en mag je daar zo nu en dan best vraagtekens bijzetten...Maar z'n algemeenheid, you know). Alleen, als groot voetballiefhebber, kwam het me gewoon NIET uit. Ik wilde Bayern München - Olympique Lyon zien. Zat er niet in.
Toen ik voor de tweede keer vanavond zat te eten, scoorde Arjen Robben de 1-0. Niets gemist dus. Maar komende woensdag moet ik weer werken, en dan is wel de return Barça-Inter, waar Barça even de sterren van de hemel MOET spelen. Al heeft het nu niet met m'n werk te maken, ben om 20:30 klaar. Soms is een feestje even nodig.
Ik weet nu al dat ik de Champions League finale moet missen. Maar ik kijk toch nooit voetbal op tv.
De afgelopen twee woensdagavonden was ik er niet, want ik was ziek of ik had geruild omdat ik iets had. Vraag me niet wat. Open dag Tilburg ofzo. Maar ik kan er niet eeuwig onderuit komen natuurlijk. Dus vanavond moest ik er aan geloven.
Dat klinkt zo negatief, dat 'vanavond moest ik er aan geloven'. Is niet de bedoeling, want ik werk met erg veel plezier (al kan en mag je daar zo nu en dan best vraagtekens bijzetten...Maar z'n algemeenheid, you know). Alleen, als groot voetballiefhebber, kwam het me gewoon NIET uit. Ik wilde Bayern München - Olympique Lyon zien. Zat er niet in.
Toen ik voor de tweede keer vanavond zat te eten, scoorde Arjen Robben de 1-0. Niets gemist dus. Maar komende woensdag moet ik weer werken, en dan is wel de return Barça-Inter, waar Barça even de sterren van de hemel MOET spelen. Al heeft het nu niet met m'n werk te maken, ben om 20:30 klaar. Soms is een feestje even nodig.
Ik weet nu al dat ik de Champions League finale moet missen. Maar ik kijk toch nooit voetbal op tv.
vrijdag 16 april 2010
Het falen van de OV-Chipkaart/Bijna de trein gemist
Ik had weer eens wat hoor. Het overkomt me normaal helemaal nooit. Ik ben altijd op tijd, moet altijd wel een paar minuten wachten op het perron op de - vaak vertraagde - trein. Maakt me nooit zoveel uit, ik sta liever even te wachten dan dat ik me moet haasten en de kans groot is dat de trein zo vor m'n neus wegrijdt.
Maar woensdagochtend was dat wel anders. Oké, ik was op tijd weggegaan, om 8:25. Het station is twee minuten weg dus heb ik acht minuten om m'n OV-Chipkaart op te laden en terug te gaan naar het perron. Normaal is dat méér dan genoeg. Je voelt hem natuurlijk al aankomen.
Het opladen van m'n OV-Chipkaart lukte om de een of andere reden niet. Aan het saldo op m'n rekening lag het niet, pincode was juist, dus wat het probleem nou is...Geen idee, en ik zal het ook nooit weten. Maar ik had dus geen kaartje. En toen kwam de trein er aan. Spoorbomen naar beneden en ik moest het spoor juist nog oversteken.
Naja, wachten tot de stoptrein stilstond en de sneltrein voorbij was en maar snel oversteken - toen de rode lichten nog knipperden, de boom ging wel al naar boven hoor. Gelukig heb ik de trein gehaald. Maar zonder kaartje dus. Gelijk maar op zoek naar de conductrice, ze deed niet al te moeilijk en zei dat ik het op Uitgeest nog maar een keer moest proberen. Heel mooi!
Op Uitgeest maar een enkeltje met korting gehaald, de trein vertrok om 9 uur. Als ik voor 9 uur incheck betaal ik vol tarief, als ik tot 9 uur zou wachten zou ik de trein missen. Dus dat papieren kaartje maar. Want de croissantjes van de Deen had ik meer zin in. Ik overwoog om toch geen kaartje te halen, maar heb het toch gedaan. En maar goed ook. Op het drie minuten durende ritje van Uitgeest naar Castricum kreeg ik controle. Blijkt maar weer dat verstandig zijn beter is dan eigenwijsheid.
En ondertussen staat er nog altijd slechts 4,37 op mijn OV-Chipkaart.
Maar woensdagochtend was dat wel anders. Oké, ik was op tijd weggegaan, om 8:25. Het station is twee minuten weg dus heb ik acht minuten om m'n OV-Chipkaart op te laden en terug te gaan naar het perron. Normaal is dat méér dan genoeg. Je voelt hem natuurlijk al aankomen.
Het opladen van m'n OV-Chipkaart lukte om de een of andere reden niet. Aan het saldo op m'n rekening lag het niet, pincode was juist, dus wat het probleem nou is...Geen idee, en ik zal het ook nooit weten. Maar ik had dus geen kaartje. En toen kwam de trein er aan. Spoorbomen naar beneden en ik moest het spoor juist nog oversteken.
Naja, wachten tot de stoptrein stilstond en de sneltrein voorbij was en maar snel oversteken - toen de rode lichten nog knipperden, de boom ging wel al naar boven hoor. Gelukig heb ik de trein gehaald. Maar zonder kaartje dus. Gelijk maar op zoek naar de conductrice, ze deed niet al te moeilijk en zei dat ik het op Uitgeest nog maar een keer moest proberen. Heel mooi!
Op Uitgeest maar een enkeltje met korting gehaald, de trein vertrok om 9 uur. Als ik voor 9 uur incheck betaal ik vol tarief, als ik tot 9 uur zou wachten zou ik de trein missen. Dus dat papieren kaartje maar. Want de croissantjes van de Deen had ik meer zin in. Ik overwoog om toch geen kaartje te halen, maar heb het toch gedaan. En maar goed ook. Op het drie minuten durende ritje van Uitgeest naar Castricum kreeg ik controle. Blijkt maar weer dat verstandig zijn beter is dan eigenwijsheid.
En ondertussen staat er nog altijd slechts 4,37 op mijn OV-Chipkaart.
zondag 11 april 2010
De klant (cynisch, AH)
Waarom werk ik hier ook alweer? Terwijl buiten de temperatuur boven de tien graden uitkomt (na zo'n verschrikkelijke winter zijn die eerste dagen best lekker) werk ik me in het zweet. Bah, het plezier is zo nu en dan ver te zoeken.
Bij sommige mensen kan ik niets, maar dan ook echt niets goed doen. Prachtig voorbeeld is mijn scansnelheid. Ik val wekelijks in de prijzen, ben een van de snelsten van het filiaal. Vreemd genoeg kunnen klanten zelfs daarover zeuren. Dan hoor ik: Je bent te snel of Je bent niet voorzichtig met mijn boodschappen of verzin zelf iets. Altijd vinden ze wel iets.
Vorige week zat ik achter de kassa. We hebben een streng legitimatiebeleid omtrent de verkoop van alcohol en tabak. Tot en met twintig (20) jaar moet iedereen zich legitimeren. Leeftijd inschatten is erg moeilijk, ik zeg het je. Kwam er dus een meisje/vrouw/jongedame/hoe je het ook noemen wil met een sixpack Heineken bij mij aan de kasas. Na even twijfelen vroeg ik haar legitimatie. Had ze niet, ze ging even in de auto kijken.
Komt er vijf minuten later een man (afkomst zal ik achterwege laten) van twee bij twee bij me aan de kassa staan. Terwijl ik nog met een oud vrouwtje aan het afrekenen ben, zegt hij dat hij dat bier komt halen, vriend. Brutal als ik ben meld ik hem dat hij even moet dimmen, ik ben bezig met een andere klant. Klopt, zo had ik het niet moeten zeggen. Maar ik vond het even stoer. Ofzo. Ja ik weet het, verkeerd.
Hij vond dat ik brutal was, ik moest oppassen in m'n omgang met mensen. Hij wist me te vinden. Toen knapte er iets in me. Maar ik hield me in. Vond ik wel goed van mezelf. Tegen die man deed ik niet aardig. Maar de mensen die na m'n vriend me opvingen, deed me wel goed, Lief van ze. Ze zeiden dat ik niets fout deed. het lag aan hem.
Dáárom werk ik bij Albert Heijn. Om de klanten.
Bij sommige mensen kan ik niets, maar dan ook echt niets goed doen. Prachtig voorbeeld is mijn scansnelheid. Ik val wekelijks in de prijzen, ben een van de snelsten van het filiaal. Vreemd genoeg kunnen klanten zelfs daarover zeuren. Dan hoor ik: Je bent te snel of Je bent niet voorzichtig met mijn boodschappen of verzin zelf iets. Altijd vinden ze wel iets.
Vorige week zat ik achter de kassa. We hebben een streng legitimatiebeleid omtrent de verkoop van alcohol en tabak. Tot en met twintig (20) jaar moet iedereen zich legitimeren. Leeftijd inschatten is erg moeilijk, ik zeg het je. Kwam er dus een meisje/vrouw/jongedame/hoe je het ook noemen wil met een sixpack Heineken bij mij aan de kasas. Na even twijfelen vroeg ik haar legitimatie. Had ze niet, ze ging even in de auto kijken.
Komt er vijf minuten later een man (afkomst zal ik achterwege laten) van twee bij twee bij me aan de kassa staan. Terwijl ik nog met een oud vrouwtje aan het afrekenen ben, zegt hij dat hij dat bier komt halen, vriend. Brutal als ik ben meld ik hem dat hij even moet dimmen, ik ben bezig met een andere klant. Klopt, zo had ik het niet moeten zeggen. Maar ik vond het even stoer. Ofzo. Ja ik weet het, verkeerd.
Hij vond dat ik brutal was, ik moest oppassen in m'n omgang met mensen. Hij wist me te vinden. Toen knapte er iets in me. Maar ik hield me in. Vond ik wel goed van mezelf. Tegen die man deed ik niet aardig. Maar de mensen die na m'n vriend me opvingen, deed me wel goed, Lief van ze. Ze zeiden dat ik niets fout deed. het lag aan hem.
Dáárom werk ik bij Albert Heijn. Om de klanten.
donderdag 8 april 2010
Het seizoen is weer begonnen
Eindelijk. Na een winterslaap van eind oktober tot begin april, kom ik weer volledig tot leven. Oké, met voetbal heb ik me heel behoorlijk kunnen redden, maar er gaat niets, maar dan ook niets, boven de mooiste sport die er is: Baseball!
Na een te lange, niet interessante spring-training was er vorige week 'Opening Day'. Yankees verloren bij de Boston Red Sox, de eeuwige rivaal. Nu al 1-0 achter. Dagje vrij. Eergister, dinsdag dus, speelden ze opnieuw tegen elkaar. 6-4 gewonnen en dus 1-1. En gisteravond was het weer raak. 3-1 gewonnen, de serie met 2-1 gewonnen.
De eerste klap is toch een daalder waard?
Ik kan in ieder geval de komende maanden (tot november!) genieten. Om 1:07 p.m. (plaatselijke tijd) worden de eerste pitches in het oosten alweer gegooid. Dat is hier zes uurtjes later, dus rond de klok van zevenen. Kan ik zeker tot tien uur een wedstrijd kijken. En daarna nog een. En daarna...Nee, want die is pas om half vijf afgelopen. En m'n wekker gaat alweer om half acht. Ik download de MLB app voor m'n iPod wel. Vermaak ik me nog enigszins bij Nederlands.
30 april, inderdaad, op 'o zo geweldig' Queensday (de boeven!) vertrek ik naar Atlanta, Georgia, om daar twee wedstrijden van 'mijn' Braves te zien. Staan bovenaan in de NLE, logisch toch? Oké, het seizoen is pas twee wedstrijden jong. Maar ze staan er wel. Om vervolgens door te gaan naar New York. Twee matches Yankees, twee matches Mets. En van de zomer weer. Mets, Red Sox (ik moet er toch aan geloven...), Baltimore Orioles en Washington Nationals (de slechtste ploeg van de MLB. Degraderen kan alleen niet. Helaas).
Leve de koningin!
Na een te lange, niet interessante spring-training was er vorige week 'Opening Day'. Yankees verloren bij de Boston Red Sox, de eeuwige rivaal. Nu al 1-0 achter. Dagje vrij. Eergister, dinsdag dus, speelden ze opnieuw tegen elkaar. 6-4 gewonnen en dus 1-1. En gisteravond was het weer raak. 3-1 gewonnen, de serie met 2-1 gewonnen.
De eerste klap is toch een daalder waard?
Ik kan in ieder geval de komende maanden (tot november!) genieten. Om 1:07 p.m. (plaatselijke tijd) worden de eerste pitches in het oosten alweer gegooid. Dat is hier zes uurtjes later, dus rond de klok van zevenen. Kan ik zeker tot tien uur een wedstrijd kijken. En daarna nog een. En daarna...Nee, want die is pas om half vijf afgelopen. En m'n wekker gaat alweer om half acht. Ik download de MLB app voor m'n iPod wel. Vermaak ik me nog enigszins bij Nederlands.
30 april, inderdaad, op 'o zo geweldig' Queensday (de boeven!) vertrek ik naar Atlanta, Georgia, om daar twee wedstrijden van 'mijn' Braves te zien. Staan bovenaan in de NLE, logisch toch? Oké, het seizoen is pas twee wedstrijden jong. Maar ze staan er wel. Om vervolgens door te gaan naar New York. Twee matches Yankees, twee matches Mets. En van de zomer weer. Mets, Red Sox (ik moet er toch aan geloven...), Baltimore Orioles en Washington Nationals (de slechtste ploeg van de MLB. Degraderen kan alleen niet. Helaas).
Leve de koningin!
dinsdag 6 april 2010
Jullie hadden er nog recht op...VALENCIA!
Ik ben het helemaal vergeten: Verslag van mijn Valenciareis! Stom, stom, stom, maar te druk met andere dingen (positief en negatief). Onder het mom van: Alles komt goed, ook als het niet goed komt! Ik zal jullie eens meenemen naar het land van Koning Albert (vroegâh, je weet toch?!)!
Vrijdagochtend met de trein naar Schiphol, door de baggage check (duurde weer veel te lang, ofcourse...), snel boekwinkel in en het boek van Nico Dijkshoorn (columnist, dichter, red.) in m'n handen gehad. Twijfel slaat toe. Wel of niet? Ik bekijk de achterkant, en dan vooral de prijs. €16,95. Nee, toch maar niet. Niet met contant geld. Met boekenbonnen kan je een hoop meer.
Op naar de gate, was nog ruim tien minuten lopen (was serieus de andere kant van Schiphol), keurig op tijd bij de gate. Was al druk. Vlucht zou wel vol zitten. Te laat (minuutje of 10) begonnen met boarden. Mensen met een instapkaart voor de rijen 20 t/m 32 mogen instappen. Ongeveer iedereen stond op en ging de rij in. 13x6=78 stoelen, nou geloof me, het waren echt meer mensen die opstonden. Luisteren is heel moeilijk. Maar de mensen van Vueling deden er niets aan. Ik zou dan zeggen: Weet je wat, sodemieter lekker op, er vertrekt morgen weer een vliegtuig naar Valencia. Goedendag!
Afijn, vlucht ging wel goed, Pringles waren lekker (enige in dat vliegtuig geloof ik, wat ik heb gehoord...) en las lekker in Altijd verder van Dolf Jansen. That's like heaven. Herkenbaar, simpel, grappig...Gewoon goed. Rond enen geland in Valencia, daar de metro naar het centrum, op zoek naar ons appartement: Appartementos RAY, Xàtiva 14, Valencia 46010, ES. We stapten uit in de straat waar het appartement zat. Nummer 24, 22, 20, 18, 16, 12, 10...Waar is 14 nou gebleven?
Wij bellen. Achter slot en grendel helemaal beveiligd. Sure it does. Gevonden dus. Naar binnen, sleutel halen, naar appartement toe, nou prima hoor. Spullen gedumpt en op naar de stad. Heerlijk gegeten, op terrasjes gezeten, rondgelopen (zeker een kilometer of 7!) en cafés in om wat te drinken (you know, non-alcoholic drinks, 'cause of my medicines). Ook 's avonds erg lekker gegeten, kan niet anders zeggen. Niet te laat bed in.
Zaterdag een dagje Bus Turistique, twee busroutes hop on hop off, zo vaak als je wilde op en afstappen voor 24 uur. Routes gingen door het historische deel van Valencia en rond de haven en het strand. Natuurlijk ruzie gehad met a) een Spanjaard en z'n vrouw die als laatste aan kwam lopen en voor ons dacht te kunnen gaan staan...Nou ik heb hem in het Nederlands duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling was, en b) Nederlanders. Juist. Kwamen ook als één van de laatsten bij een halte aanlopen, bus kwam eraan, en ze stonden vooraan hoor. Gelukkig zeiden enkele Spanjaarden dat dit niet kon. Schijtvolk joh, die Nederlanders. I'm a fellow American dude! Maar weer erg lekker gegeten in een typisch Spaans restaurant 's avonds: Hollywood! Jaja, de spare-ribs waren de tweede keer erg lekker. DING DONG.
Zondag was wedstrijddag. Ontbeten in een soort Delifrance, waar ze de goddelijke combinatie van een croissant met een bol ijs hadden. Yes I ate it twice. Delicious! Echt, wauwie! Al mocht dat croissantje wel weg worden gelaten. Afijn, voor 20 euro ontbijten en allemaal twee keer bestellen is niet duur, right?
Op naar Mestalla, kaartjes halen, helemaal bovenin (indeed, het zou VIP box zijn, maar dat was niet gelukt. Of die man die het beloofd had had gewoon een iets te grote bek. Kan ook nog) in de zon. Hele slechte wedstrijd, Osasune verdiende minimaal een punt maar verloor met 3-0. Jaja, Valencia won. Twee doelpunten in de laatste vijf minuten, hoor, maar ze scoorden wel drie keer. Maar SVV-IJmuiden is een stuk beter, geloof me...
Opnieuw erg lekker gegeten bij Hollywood, op tijd het bedje in want maandag ging om 4:30 al de wekker. Dachten we met de metro naar het vliegveld te kunnen om 5:30, ging de eerste pas om 6:57. Omdat het een feestdag is. Tweede paasdag for life dudies. Dus wij met een taxi, waren we er om 5:35 al ofzo. Zit je dan tot 7:15 aan je niet de haggelen croissant (helaas, geen ijs dit keer) en flesje Cola Zero. So be it. De terugvlucht verliep prima, op een irritante paardenlul voor me die iedere twee minuten anders moest gaan zitten. Hij was zeg maar niet de slankste en ik had al niet veel beenruimte. Juist, hij kon er van langs krijgen en dat kreeg 'ie dan ook.
En het mooiste was nog wel het weer: 25-30 graden. Daar kon Nederland niet aan tippen...
Vrijdagochtend met de trein naar Schiphol, door de baggage check (duurde weer veel te lang, ofcourse...), snel boekwinkel in en het boek van Nico Dijkshoorn (columnist, dichter, red.) in m'n handen gehad. Twijfel slaat toe. Wel of niet? Ik bekijk de achterkant, en dan vooral de prijs. €16,95. Nee, toch maar niet. Niet met contant geld. Met boekenbonnen kan je een hoop meer.
Op naar de gate, was nog ruim tien minuten lopen (was serieus de andere kant van Schiphol), keurig op tijd bij de gate. Was al druk. Vlucht zou wel vol zitten. Te laat (minuutje of 10) begonnen met boarden. Mensen met een instapkaart voor de rijen 20 t/m 32 mogen instappen. Ongeveer iedereen stond op en ging de rij in. 13x6=78 stoelen, nou geloof me, het waren echt meer mensen die opstonden. Luisteren is heel moeilijk. Maar de mensen van Vueling deden er niets aan. Ik zou dan zeggen: Weet je wat, sodemieter lekker op, er vertrekt morgen weer een vliegtuig naar Valencia. Goedendag!
Afijn, vlucht ging wel goed, Pringles waren lekker (enige in dat vliegtuig geloof ik, wat ik heb gehoord...) en las lekker in Altijd verder van Dolf Jansen. That's like heaven. Herkenbaar, simpel, grappig...Gewoon goed. Rond enen geland in Valencia, daar de metro naar het centrum, op zoek naar ons appartement: Appartementos RAY, Xàtiva 14, Valencia 46010, ES. We stapten uit in de straat waar het appartement zat. Nummer 24, 22, 20, 18, 16, 12, 10...Waar is 14 nou gebleven?
Wij bellen. Achter slot en grendel helemaal beveiligd. Sure it does. Gevonden dus. Naar binnen, sleutel halen, naar appartement toe, nou prima hoor. Spullen gedumpt en op naar de stad. Heerlijk gegeten, op terrasjes gezeten, rondgelopen (zeker een kilometer of 7!) en cafés in om wat te drinken (you know, non-alcoholic drinks, 'cause of my medicines). Ook 's avonds erg lekker gegeten, kan niet anders zeggen. Niet te laat bed in.
Zaterdag een dagje Bus Turistique, twee busroutes hop on hop off, zo vaak als je wilde op en afstappen voor 24 uur. Routes gingen door het historische deel van Valencia en rond de haven en het strand. Natuurlijk ruzie gehad met a) een Spanjaard en z'n vrouw die als laatste aan kwam lopen en voor ons dacht te kunnen gaan staan...Nou ik heb hem in het Nederlands duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling was, en b) Nederlanders. Juist. Kwamen ook als één van de laatsten bij een halte aanlopen, bus kwam eraan, en ze stonden vooraan hoor. Gelukkig zeiden enkele Spanjaarden dat dit niet kon. Schijtvolk joh, die Nederlanders. I'm a fellow American dude! Maar weer erg lekker gegeten in een typisch Spaans restaurant 's avonds: Hollywood! Jaja, de spare-ribs waren de tweede keer erg lekker. DING DONG.
Zondag was wedstrijddag. Ontbeten in een soort Delifrance, waar ze de goddelijke combinatie van een croissant met een bol ijs hadden. Yes I ate it twice. Delicious! Echt, wauwie! Al mocht dat croissantje wel weg worden gelaten. Afijn, voor 20 euro ontbijten en allemaal twee keer bestellen is niet duur, right?
Op naar Mestalla, kaartjes halen, helemaal bovenin (indeed, het zou VIP box zijn, maar dat was niet gelukt. Of die man die het beloofd had had gewoon een iets te grote bek. Kan ook nog) in de zon. Hele slechte wedstrijd, Osasune verdiende minimaal een punt maar verloor met 3-0. Jaja, Valencia won. Twee doelpunten in de laatste vijf minuten, hoor, maar ze scoorden wel drie keer. Maar SVV-IJmuiden is een stuk beter, geloof me...
Opnieuw erg lekker gegeten bij Hollywood, op tijd het bedje in want maandag ging om 4:30 al de wekker. Dachten we met de metro naar het vliegveld te kunnen om 5:30, ging de eerste pas om 6:57. Omdat het een feestdag is. Tweede paasdag for life dudies. Dus wij met een taxi, waren we er om 5:35 al ofzo. Zit je dan tot 7:15 aan je niet de haggelen croissant (helaas, geen ijs dit keer) en flesje Cola Zero. So be it. De terugvlucht verliep prima, op een irritante paardenlul voor me die iedere twee minuten anders moest gaan zitten. Hij was zeg maar niet de slankste en ik had al niet veel beenruimte. Juist, hij kon er van langs krijgen en dat kreeg 'ie dan ook.
En het mooiste was nog wel het weer: 25-30 graden. Daar kon Nederland niet aan tippen...
maandag 5 april 2010
Emotie is een momentopname
Mijn laatste blog (This is how I think about it), was redelijk 'op gevoel' geschreven. Zoals ik dat soms wel heel aardig kan. Realisme en emotie gaan soms mooi samen en komen dan tot dat blogje. Waar ik zelf best wel 'trots' op was. De manier van schrijven dan. Want eigenlijk wil ik dat het allemaal niet nodig was geweest en dat M. nu bij me was, dat we samen waren en genoten van elkaar zoals we dat zo mooi kunnen. Maar ik heb klaarblijkelijk m'n eigen glazen ingegooid.
Ik ga niet weer vertellen wat de volgende aflevering was van mijn liefdessoap, maar het heeft heel duidelijk met m'n vorige blogje te maken gehad, kan gewoon niet anders. Maar emotie is een momentopname. Het is maar net wat de omstandigheden zijn. Niet alles wat ik schrijf hoeft 100% waar te zijn. Emotie verandert bij mij soms met het uur. Het ene moment ben ik bloody chaggie, het andere moment zit ik weer heel lekker in m'n vel. Dat was met het blogje ook zo.
Ik maak dingen kapot die niet kapot hoeven. En waarvan M. en ik ook niet willen dat het kapot gaat. Denk ik. Ik wil het in ieder geval niet. Want ik geef om haar. Dat blijkt maar weer uit m'n cadeautje uit Valencia. M'n aandacht, m'n liefde, m'n gedachtes...Maar als ik de kans niet krijg om goed te praten en/of mijn mening te vormen, dan weet ik het niet meer.
Ik ga niet weer vertellen wat de volgende aflevering was van mijn liefdessoap, maar het heeft heel duidelijk met m'n vorige blogje te maken gehad, kan gewoon niet anders. Maar emotie is een momentopname. Het is maar net wat de omstandigheden zijn. Niet alles wat ik schrijf hoeft 100% waar te zijn. Emotie verandert bij mij soms met het uur. Het ene moment ben ik bloody chaggie, het andere moment zit ik weer heel lekker in m'n vel. Dat was met het blogje ook zo.
Ik maak dingen kapot die niet kapot hoeven. En waarvan M. en ik ook niet willen dat het kapot gaat. Denk ik. Ik wil het in ieder geval niet. Want ik geef om haar. Dat blijkt maar weer uit m'n cadeautje uit Valencia. M'n aandacht, m'n liefde, m'n gedachtes...Maar als ik de kans niet krijg om goed te praten en/of mijn mening te vormen, dan weet ik het niet meer.
donderdag 1 april 2010
This is how I think about it
22 december 2009, Hoek van Holland, 16:45. Hier en toen kreeg ik verkering met je. Toen ik je pas voor de derde keer in m'n leven zag. Die middag, in Hoek van Holland, was werkelijk waar voor mij iets heel romantisch. Ik wist het toen zeker. Mijn gevoel werd bevestigd. Ik ben verliefd op je. En jij ook op mij. En we kusten voorzichtig een keer. Of misschien twee keer. Meer niet. Prille liefde is zo mooi. Zeker toen. Met m'n gedachte heel ergens anders zag ik die avond Feyenoord van AZ winnen in de beker. Voor jou.
Tweede Kerstdag leerde ik je familie kennen bij opa en oma. Ik wist het nog zekerder. Ik ben echt verliefd op je. Fantastische middag en avond gehad. Ik voelde me direct thuis bij je familie. Alsof we elkaar al jaren kende. De dagen daarna veel reacties gehad op onze foto. Onze foto die alleen ik op Hyves had. En jij niet. Waarom niet? Te vroeg? Geloofde je er niet in? Of is dit allemaal te ver gezocht?
Nog voor oud en nieuw ben je ook hier voor het eerst geweest. Ook dat vond ik heel fijn. Daarna over en weer afspreken. Maar ondertussen boos op me zijn dat ik midden in m'n PTA week even met m'n moeder weg ging, en niet naar jou kwam. Grote fout die je maakte. Mijn leven bestaat niet alleen uit jou. Ik hou heel veel van je, maar er zijn meer dingen in m'n leven dan m'n vriendin. En daar heb ik zelf heel goed van geleerd.
Maar er ontstond een scheur. Een scheur omdat ik op m'n feest te veel gedronken had, en de volgende dag naar jou gekrabbeld had. Wat ik krabbelde? Jezus wat een feest! Had echt veel op. Of zoiets. Daar kwam het in ieder geval op neer. De familie was toen in rep en roer. Jezus is heilig voor jullie. Jullie zijn gelovig. Dat respecteer ik. Ieder zijn wil. En ik had het niet moeten krabbelen. Maar ik ben geen zuiplap. Ik heb wel respect voor jullie geloof. Mijn cultuur is anders dan die van jullie. Ons leven is nou eenmaal wat wilder dan die van jullie. Maar het kwam goed. Vergeten en vergeven, right?
Het ging weer goed. Lang goed. Tot ik E. leerde kennen in de trein naar Groningen. Tot ik met E. ging krabbelen. Ik was me van geen kwaad bewust. Maar jij (en eigenlijk vooral je familie) vond dat ik roddelde over je. Ik had geen tijd voor je. Ik was niet goed voor je. Ik was een leugenaar. Ik had te veel dingen naast jou. Maar je familie zag niet hoeveel pijn ze me deden. Hoeveel pijn ze ons deden. Want jij lag in de greep van je ouders. Jij kon niet omdat je niet mocht. Terwijl je wel wilde.
Toen dat alles gebeurd was, en enigszins voorbij was, konden we weer afspreken, in Rotterdam. De open dag die jij zo graag wilde bezoeken was geen succes. Je vond het niets. Ik vond het ook niets. Maar dat lag niet aan die opleiding. Ik wist dat er iets met je was. Je was afwezig, te veel in gedachte. En toen we bij de La Place zaten te eten, zei je me dit: "Er is één ding dat ik over het telefoongesprek van je vader en mijn moeder wil zeggen: Ik vind dat je meer tijd voor me vrij moet maken." Ik stond er versteld van, en kon even niet reageren. Maar ik zou het doen. En kwam met opties voor de komende weken. Maar je kon niet. Omdat je een toets moest leren. Terwijl ik midden in m'n PTA week naar je toe kom om naar een open dag te gaan en doelloos door de stad te slenteren.
M., ik heb van je gehouden, ik hou van je, en ik zal ook van je houden. Het warme gevoel dat je me gaf als we samen waren, zal ik nooit vergeten, en nooit verliezen. Ik geef echt om je. En ik wil dit niet, maar het kan gewoon niet anders. En ik besef dondersgoed dat ik ook fouten maak. Maar denk je dat ik ooit nog met een fijn gevoel naar jou kan komen? Na alles wat me is toegewenst, over me is gezegd? Nee, dat gaat niet. Ik hoef me niet te bewijzen.
Maar van je houden zal ik altijd diep van binnen doen.
Tweede Kerstdag leerde ik je familie kennen bij opa en oma. Ik wist het nog zekerder. Ik ben echt verliefd op je. Fantastische middag en avond gehad. Ik voelde me direct thuis bij je familie. Alsof we elkaar al jaren kende. De dagen daarna veel reacties gehad op onze foto. Onze foto die alleen ik op Hyves had. En jij niet. Waarom niet? Te vroeg? Geloofde je er niet in? Of is dit allemaal te ver gezocht?
Nog voor oud en nieuw ben je ook hier voor het eerst geweest. Ook dat vond ik heel fijn. Daarna over en weer afspreken. Maar ondertussen boos op me zijn dat ik midden in m'n PTA week even met m'n moeder weg ging, en niet naar jou kwam. Grote fout die je maakte. Mijn leven bestaat niet alleen uit jou. Ik hou heel veel van je, maar er zijn meer dingen in m'n leven dan m'n vriendin. En daar heb ik zelf heel goed van geleerd.
Maar er ontstond een scheur. Een scheur omdat ik op m'n feest te veel gedronken had, en de volgende dag naar jou gekrabbeld had. Wat ik krabbelde? Jezus wat een feest! Had echt veel op. Of zoiets. Daar kwam het in ieder geval op neer. De familie was toen in rep en roer. Jezus is heilig voor jullie. Jullie zijn gelovig. Dat respecteer ik. Ieder zijn wil. En ik had het niet moeten krabbelen. Maar ik ben geen zuiplap. Ik heb wel respect voor jullie geloof. Mijn cultuur is anders dan die van jullie. Ons leven is nou eenmaal wat wilder dan die van jullie. Maar het kwam goed. Vergeten en vergeven, right?
Het ging weer goed. Lang goed. Tot ik E. leerde kennen in de trein naar Groningen. Tot ik met E. ging krabbelen. Ik was me van geen kwaad bewust. Maar jij (en eigenlijk vooral je familie) vond dat ik roddelde over je. Ik had geen tijd voor je. Ik was niet goed voor je. Ik was een leugenaar. Ik had te veel dingen naast jou. Maar je familie zag niet hoeveel pijn ze me deden. Hoeveel pijn ze ons deden. Want jij lag in de greep van je ouders. Jij kon niet omdat je niet mocht. Terwijl je wel wilde.
Toen dat alles gebeurd was, en enigszins voorbij was, konden we weer afspreken, in Rotterdam. De open dag die jij zo graag wilde bezoeken was geen succes. Je vond het niets. Ik vond het ook niets. Maar dat lag niet aan die opleiding. Ik wist dat er iets met je was. Je was afwezig, te veel in gedachte. En toen we bij de La Place zaten te eten, zei je me dit: "Er is één ding dat ik over het telefoongesprek van je vader en mijn moeder wil zeggen: Ik vind dat je meer tijd voor me vrij moet maken." Ik stond er versteld van, en kon even niet reageren. Maar ik zou het doen. En kwam met opties voor de komende weken. Maar je kon niet. Omdat je een toets moest leren. Terwijl ik midden in m'n PTA week naar je toe kom om naar een open dag te gaan en doelloos door de stad te slenteren.
M., ik heb van je gehouden, ik hou van je, en ik zal ook van je houden. Het warme gevoel dat je me gaf als we samen waren, zal ik nooit vergeten, en nooit verliezen. Ik geef echt om je. En ik wil dit niet, maar het kan gewoon niet anders. En ik besef dondersgoed dat ik ook fouten maak. Maar denk je dat ik ooit nog met een fijn gevoel naar jou kan komen? Na alles wat me is toegewenst, over me is gezegd? Nee, dat gaat niet. Ik hoef me niet te bewijzen.
Maar van je houden zal ik altijd diep van binnen doen.
Abonneren op:
Posts (Atom)