Ongeloof

Na een wat moeilijke tijd had ik alles wel weer op een rijtje. Een last viel van m’n schouders af toen ik de beslissing maakte om te stoppen met m’n studie, ik heb een heerlijk weekje New York gehad begin november en heb inmiddels weer een levensjaar gevierd. Nu ik zeeën van tijd heb (althans, zo lijkt het: als puntje bij paaltje komt valt dat altijd weer tegen) ga ik veel aan de slag bij AKO, in vier winkels tegelijk. Om het makkelijk te houden. Maar goed: eind goed, al goed. Dacht ik.

Het was zaterdagavond. Ik had weekend, eindelijk, 39 uur gewerkt deze week en de Sintviering in aantocht betekent toch wel extra drukte. Dus ik was blij dat ik in de trein zat. Een van m’n zeer geliefde collega’s van het station belde me. We hadden nog wat zaken te bespreken omtrent 5 december: we zouden dan samen op bezoek gaan bij de familie van onze leidinggevende. Als Sint en Piet wel te verstaan. Volgend jaar ben ik dus te huur als Sint mensen!!

Goed, business first: de zaken besproken en daarna over de alom bekende koetjes en kalfjes geluld. Hoe het op het station was vandaag (rustig!) en hoe het was in Hoofddorp (druk! Sint kwam langs, de poten onder m’n lijf vandaan gelopen!). En toen kwam er iets naars ter sprake.

In Hoofddorp denkt de hele club (allemaal van die midlife dames tussen de 35 en 48 jaar) dat ik homo ben. En daar roddelen ze met z’n allen behoorlijk over, zo blijkt.

Nu is bekend hoe ik over homo’s denk – vraag maar aan A&M of R&R. Dat is ook niet zozeer hetgeen wat mij kwetst. Ik kan ze heel duidelijk vertellen dat ik op meisjes val en dat zal geen stof doen opwaaien (of juist wel…). Wat me wel dwars zit is het volgende.

Ik dacht (misschien eerder ‘hoopte’) dat volwassenen toch wel hun verstand meer gebruikten dan kinderen van een jaar of 13 doen. Dat de tijd van roddelen, de tijd van achter iemands rug om over diegene praten, de tijd van leugens en verzinsels, toch wel voorbij is als je een respectabele leeftijd van voorbij de 35 hebt bereikt. Forget about it. It’s an illusion.

Sinds ik het gisteravond hoorde zit ik totaal niet lekker in m’n vel. Zit gewoon vol ongeloof. En het ergste is nog, dat het onjuistheden zijn. Dat doet me nog wel het meeste pijn. Dat het leugens zijn. En het lef om het me gewoon te vragen? Nee, dat hebben ze niet. Ik dacht dat ik een leuke extra werkplek had gevonden aldaar. Maar er is een flinke kink in de kabel gekomen. Sommige volwassenen zijn nooit volwassen geworden.

Fuck you!

Fuck you very very much!

~ Lily Allen ~

Vriendschap is een illusie

Als ik mezelf moet omschrijven, dan zeg ik altijd dat ik een heel open iemand ben. En dat is ook wel waar denk ik. Ik vind het altijd heel erg leuk om met mensen in contact te zijn. Of het nu onderweg, op straat, op het werk of bij/met een bekend iemand is: ik vind het onwijs fijn.

In de afgelopen pak en beet drie jaar heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Wat wil je met een nieuwe woonomgeving, werk, een nieuwe school, een nieuwe baan en een studie? Qua nieuwe en zeer leuke contacten heb ik absoluut niet te klagen gehad. En ik blijf mensen leren kennen. Nieuwe vrienden maken.

Toch is vriendschap niet altijd de waarheid. Het raakt me diep, maar vriendschap is een illusie. Het moet niet allemaal van mijn kant komen. Ik moet niet degene zijn die altijd maar het initiatief neemt. Nee. Het moet van twee kanten komen, zoals dat zo mooi heet. Maar dat komt het niet. Ik besta niet. Ik word genegeerd. Al tijden. Het is over. Het is voorbij.

Vriendschap is een illusie…

Did I disappoint you

or let you down?


Should I be feeling guilty

or let the judges frown?

Goodbye, my friend.

Vliegen, eten en de KLM

Op Twitter las ik het bericht van Erik Mouthaan (Amerika-correspondent voor de RTL) dat de KLM geld gaat vragen voor maaltijden op vluchten tussen Nederland en de Verenigde Staten. Wat dat betreft ben ik net op tijd naar Amerika geweest!

Ik zie het al helemaal voor me. Een vader en moeder met twee kinderen en allemaal een menu. Dat is dan 48 euro (en als je in Dollars betaalt wordt het $65!) alsjeblieft! De ouders tellen het er graag voor neer en wachten vol verwachting op het diner.

Ze krijgen halfkoude kip met lasagne, een keihard broodje (waar je maar beter niet je tanden in kan zetten!) en een onvergetelijk taartje van chocolade en kersen en dergelijke.

Daar zit je dan. Met je poffertjeskop in het vliegtuig. $65 lichter. En je maag? Net zo leeg. Of misschien nog wel iets leger.

Zouden de vliegtickets goedkoper worden? Nee, natuurlijk niet!

New York dag 5: 9/11-memorial, de Brooklyn Bridge, of terwijl: Cultureel doen!

Vanochtend weer rustig aan gedaan, pas rond 12:00 richting de trein. Heb ook tot later geslapen dan de eerste dagen. Ik was rond half 7 wakker, nu pas na 8'en. Niet omdat ik zo'n zware jetlag heb, maar na een hele dag door New York slenteren ben je gewoon moe en wil je 's avonds als je thuis komt lekker gaan slapen. En dat was al rond een uur of 10, dus qua slaap heb ik niet te klagen gehad.

Vanmiddag heb ik op Penn Station dan EINDELIJK m'n lunch gehouden bij Subway. Ik was het maandag al van plan, maar het was gewoon veel te druk om er een broodje te halen. Wat wil je om 13:00 in hartje New York? Maar goed, het werd een footlong met sweet onion chicken teryaki. It was delicious! Alleen al hierom zou ik elk jaar wel naar Amerika willen. (hoewel...is wel een erg duur broodje dan!) Heer-lijk. Kunnen ze in Nederland echt nog een hoop van leren.

Gisteravond heb ik met succes een nieuwe reservering gemaakt voor het 9/11-memorial. Ik werd nu vanmiddag om 14:30 verwacht. De planning was natuurlijk meer dan geweldig, ik was er even voor half drie. Na de security check (ik ga zaterdag pas weg!!!!) liepen we door een kleine hal met unieke foto's. Ik liep er met m'n camera en nam er foto's van. Daar was meneer de beveiliger niet blij mee en dat kwam hij mij niet zo vriendelijk vertellen. Of ik ze alsjeblieft onmiddellijk van m'n camera wil halen, want anders moet ik de cel in. En hij stond mee te kijken toen ik ze verwijderde. Kijk, ik snap heus wel dat het niet mag om een of andere reden en die respecteer ik ook wel (ik geloof dat het de nabestaanden waren die het niet willen). Maar het kan op een iets andere manier gezegd worden dan op deze manier. En anders hadden ze maar een vak moeten leren als ze geen plezier hebben in hun werk...

Enfin. Ik ging dus door naar het echte memorial-gedeelte. Na een wandeling helemaal rondom het complex mochten we naar binnen.

Er stonden een aardig aantal bomen die in herfstsfeer waren. Daarnaast enkele wandelpaden en natuurlijk de twee grote watervallen. 

Ik vond het allemaal heel erg mooi. Het heeft echt ontzettend veel indruk op me gemaakt. Al die namen rondom de watervallen gegraveerd, bloemen en/of foto's bij sommige namen...Ik werd er stil van. Het deed echt iets met me. Ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk in foto's uit te drukken, maar dat is haast onmogelijk. 

Na afloop ben ik nog het Visitors Center ingeweest, waar ze allerlei hele mooie boeken e.d. verkochten over 9/11. Ik heb me ingehouden en niets gekocht.

Na het memorial ben ik naar de Brooklyn Bridge gelopen. Daar heb ik hele fraaie foto's gemaakt van de brug en het uitzicht. Ik zal straks kijken of het me lukt ze op de computer te zetten en ze door te sturen. En anders is het nog even wachten tot ik thuis ben! Na een heerlijke wandeling van ruim 3km ben ik naar de metro gegaan in Brooklyn.

In Lower Manhattan ben ik voor Anna op pad gegaan voor haar schoenen en ook voor mezelf, winter All Stars zijn een must hoorde ik. Zo gezegd, zo gedaan. Geslaagd voor paar nummer 20. Toen vond ik het ook wel tijd om m'n zelfontworpen All Stars eens op te gaan halen. Ik was toch in de buurt. (Het was inmiddels al half zes).

Echter, er was 'iets' misgegaan, wat geen idee. Maar de jongen achter de balie kon ze niet vinden, heeft een kwartier gezocht maar zonder resultaat. "You can come back tomorrow or Saturday." Nou, dat laten we niet gebeuren, dacht ik bij mezelf. "I'm sorry man, that's no possibility. I'm leaving the city tomorrow morning so it's gonna be finished tonight." Ik denk: daag, straks heb ik een groot probleem en behoorlijk wat $$$ weggegooid. Ik mocht vlak voor sluitingstijd terugkomen, even voor 20:00. Prima.

Ik naar Times Square gegaan. Ergens daar in de buurt zit een geweldige hamburgertent genaamd Shake & Shack, gehoord van een collega van me. Na enig zoeken die tent gevonden. De rij begon buiten, het leek Abercrombie & Fitch op Fifth Avenue wel. Gezien ik niet alle tijd van de wereld had besloot ik door te lopen. Jammer maar helaas. Maar wat moet ik dan eten? Ik had geen trek in McD/KFC/BurgerKing/etc.

Er was een restaurant waar je voor $20 een driegangendiner EN soda kreeg voorgeschoteld, op Eight Avenue en 45th Street. En dan kon je nog kiezen ook wat je voor hoofdmenu wilde. Dus ik besloot maar naar binnen te gaan. Ik zat nog niet of de ober kwam al naar me toe. En niet met de vraag of ik iets wilde drinken, maar wat mijn bestelling was. Ah, jij bent er dus zo-eentje! Dus ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik pas net binnen was. En doe maar een diet coke NO ICE, zei ik toen hij al half weg was gedraaid. Leuk dat 'ie 't vroeg he!

Kennelijk spreek ik zo gebrekkig Engels dat hij niet verstond dat ik geen ijs wilde. Juist. Het werd een glas ijsblokjes met cola.

Na een blik op de kaart was het al snel duidelijk dat ik voor de sirloin ging. Maar eerst m'n vooraf: een salade of een soep van de dag. Ik was van allebei geen fan, maar de soep van de dag was 'iets' met kip, ik verstond de helft maar. Doe die maar, zei ik! Nog geen twee minuten later was m'n soep er al. Was trouwens erg lekker, het moet gezegd worden. Maarre...Ik schoof de laatste hap/slok (hoe noem je dat eigenlijk met soep?) naar binnen en hij kwam al om het op te ruimen...

Trouwens, hij was ook niet zo gortig met de free refills van de soda. Ik moest er om smeken. Want met zoveel ijsblokjes is het na drie slokken echt wel op.

Het hoofdmenu was aardig, maar niet meer dan dat. Patat was net niet helemaal op smaak, sirloin zat te veel vet aan naar mijn idee en was niet op de juiste garing. Maar, ik had geen zin om bij m'n Indiase vriend te gaan zeuren, dus ik dacht: laat maar! De groenten die erbij zaten heb ik me trouwens niet aan gewaagd.

Toen het toetje. Ook zo'n succes. Ik was trouwens aan m'n derde cola begonnen. Nog steeds met ijsblokjes. Maar het toetje dus. Kon ik kiezen tussen New York Lemon Cheesecake en gewoon ijs. Dus ik hem in m'n vloeibare Engels duidelijk maken dat ik absoluut geen chocolade wilde. Vroeg hij: "So chocolate ice cream sir?" NEEEEE, GEEN CHOCOLA! Ik spreek echt niet zo slecht Engels dat ik de woorden "wel" en "niet" niet uit elkaar kan houden. Maar goed, na handen- en voetenwerk was de bestemming duidelijk: gewoon vanille-ijs! Op hoop van zegen...En het lukte zowaar. Een wonder! En het ijs was erg lekker.

Al met al had ik wel prima gegeten. Maar: het erge moet nog komen. Ik begon NET aan m'n ijsje, werd de rekening door die Pakistaan op tafel gegooid. En niet eens met de woorden "take this whenever you're ready." Nee, niks. Of ik alsjeblieft wil betalen en zo snel mogelijk wil oprotten. Nou, dan ben je bij mij verkeerd. Ik ben tergend langzaam m'n ijs op gaan eten (zo erg dat het bijna gesmolten was) en heb toen net gedaan alsof ik nog een heel telefoongesprek aan het houden was.

Totale schade was $21,72, natuurlijk geen geld voor hartje New York en alles wat je krijgt.

Toen kreeg ik een lachstuip. Er werd advies gegeven over de tip die ik moest geven. Er stonden twee opties:

"Good service: 18%   $3,59"

"Great service: 20%   $3,99"

Eigenlijk had ik er onder willen schrijven: "No service: 0%   $0,00". Maar dat deed ik maar niet.

Toch vertikte ik het om hem fooi te geven. Het is tegen alle principes en regels in, maar hij verdiende het gewoon niet. Slecht Engels, totaal niet geinteresseerd, ik moest smeken om cola, de rekening werd al op tafel gegooid toen ik net aan m'n ijsje was begonnen, toen ik nog niet eens zat me al vragen wat ik wilde eten, geen vriendelijkheid...Hij was trouwens de enige, want ik keek behoorlijk veel in 't rond en iedereen deed leuk aan de tafels rondom mij. 

Maar goed, geen tip dus. Ik legde $21,72 neer (helemaal uitgeteld: een biljet van $20, een biljet van $1, twee quarters, twee dimes en twee cents) en stond op om te vertrekken. De Indiaanse man kwam als een gestoorde op mijn tafel af en pakte de rekening. Hij bekeek de binnenkant ervan en de verbazing was van z'n voorhoofd af te lezen. Toen had hij het lef te zeggen "The check is without tip, sir!" En ineens was het perfect Engels, maar dat terzijde. Toen heb ik hem op de typische Van der Mee-manier duidelijk gemaakt dat ik daar volledig van op de hoogte was. Toen droop hij af. Een "Have a nice evening" kon er niet meer vanaf. Mijn avond werd er alleen maar leuker op.

Toen weer naar Lower Manhattan, tijd om m'n All Stars op te halen! Het was even voor half 8, dus ik besloot nog even in de H&M rond te neuzen. Resultaat: twee truien en een overhemd. Ja hoor. Ik heb weer toegeslagen! Toen naar Converse, alwaar mijn schoenen klaar waren. Grote klasse van de jongen die er voor heeft gezorgd dat ze op tijd klaar waren! Ze zijn echt ont-zet-tend mooi geworden, precies zoals ik verwacht had. Ik heb een foto bijgevoegd.

Daarna de metro gepakt naar Penn Station en toen de trein naar huis. Maar niet voordat ik wat doosjes Altoids voor pappa mee had genomen op Penn. Kan je de komende week weer voort!

Ik stond te wachten voor het informatiebord om te kijken waar ik moest zijn voor de trein, toen er een man naar me toe kwam. Hij was van de daklozenopvang en dacht dat ik uit Luxemburg of Duitsland kwam. Ik vertelde hem dat ik in Rotterdam woonde en dat mijn naam John was, toen hij er naar vroeg. Hij vroeg hoe ik het hier had en hoe lang ik er al was en wanneer ik terug ga naar Rotterdam. Hij was Willie G, de dichter van New York. Hij hielp allerlei daklozen terug te laten keren in de maatschappij en weet ik veel wat en hij dichtte er ook over. Hij liet me wat lezen en begon ondertussen verhalen over hoe graag hij naar Amsterdam zou gaan. Hij was aardig bij de tijd want hij wist dat er moeilijkheden waren rondom de drugs (serieus, daar worden wij Nederlanders ALTIJD mee geassocieerd!) en daar ging het hem ook niet om. Het ging hem meer om dit: "When I'm in Amsterdam, I'm really going to visit a window you know man. I'm a dirty old man." Er kwam een glimlach tevoorschijn van drie tanden in z'n bakkes. Arme dames in Amsterdam...

Afijn, het kwam er dus op neer dat hij geld inzamelde voor de daklozenopvang en weet ik veel wat allemaal. Of ik een petje wilde kopen. Nou sorry meneer, ik heb pas 374 petjes thuis liggen. Of ik wel een donatie wilde doen dan? Nou, vooruit. De goeie jongen in me kwam weer naar boven. Ik drukte hem $5 in z'n handen. ($10 en $20 waren de andere opties, en dat vond ik te ver gaan. Veel te ver. En niets geven...Nee, dan had ik gelijk nee moeten zeggen toen hij naar me toe kwam.) Toen kwam natuurlijk het hele verhaal van "God bless you, you're a great guy John! Thank you so much! God bless!" Prachtig ventje. Met weer z'n lach. Na een stevige handdruk en de nodige begroetingen ("Tell your friends at home about me! And here some poems which I've written! Tell them they can find me in Central Park!") vertrok hij en ging ik naar de trein richting Valley Stream.

Het was me het dagje wel, in allerlei opzichten. Indrukwekkende dingen bij 9/11-memorial, mooie wandeling over de Brooklyn Bridge, gedoe rondom het eten en Willie G op het station...Heerlijk, zo'n dagje.

Wat ik morgen ga doen heb ik echt nog geen idee van. Er is om 11:00 op Fifth Avenue een parade, want het is "Veterans Day" in Amerika. Maar ik weet nog niet of ik ga, dat betekent vroeg de deur uit. En het weer ziet er ook niet best uit: regen en een graadje of elf. Dus ik moet het allemaal nog maar bekijken.

Tot morgen, tot mijn laatste verslag vanuit New York!

New York dag vier: Een dagje Long Island!

Ik ben alweer op de helft vandaag. Er staan me nog maar twee mooie dagen New York te wachten en dan moet ik alweer naar huis. Maar: voorlopig ga ik er eerst nog even lekker van genieten dat ik hier ben. 

Vanochtend ben ik niet met Mirella meegegaan met de auto de stad in. Ik was nog te moe om mezelf om zes uur m'n bed uit te krijgen en om fit de stad in te gaan op dit tijdstip. Na een tijd het nieuws teruglezen en sociaal netwerken ben ik met Angel op pad gegaan.

De mall op Long Island ligt ongeveer een kwartiertje hier vandaan. De mall is en blijft bijzonder fraai met alle winkels die nodig zijn om het mij naar m'n zin te maken. Hollister, Apple, Nike en Abercrombie & Fitch waren er dus. Niet te klagen. En: het was uitverkoop. Na de schandalige prijzen die ik gisteren heb gezien op Fifth Ave was dit een genot. Vooral bij de Hollister. Ik kon er werkelijk waar de hele winkel wel leegkopen. t-shirts heb ik niet eens naar gekeken (wat wil je met 125 stuks in je kast?!), want dan had ik nog drie extra tassen mee naar huis genomen. Truien, shirts met lange mouwen, polo's, joggingbroeken...Allemaal in de aanbieding. Ik heb natuurlijk veel te veel gepast en uiteindelijk drie dingen gekocht. Viel me nog mee.

Bij Abercrombie & Fitch vielen de prijzen ook mee. Zeker voor A&F begrippen was het betaalbaar. Maar wat moet ik met nog een roze blousje waarvan er al twee in m'n kast hangen? (Ok, hij was wel heel erg leuk!) En nog meer t-shirts heb ik echt niet nodig. Die waren wel erg verleidelijk. Ze waren al opnieuw geprijsd (flink verlaagd!) maar van die laagste prijs ging nog eens 40% af. Kan je tegen $9 voor een t-shirt op? Ja. Ik wel. Een prestatie van formaat! Dus uiteindelijk daar weggegaan zonder iets te kopen.

Lunch gehad bij de KFC in de mall. 

Daarna zijn we naar een outlet center gegaan op Long Island, ruim een half uur rijden vanaf de mall. Bij het outlet center had ik de hoop dat er een Converse winkel was...Maar helaas was die er niet. Dus niet lucky sizes voor $20. Wachten tot juli 2012 maar...Wel veel mooie dingen gezien bij Nike, maar wat moet ik met nog drie hardloopshirts (korte mouwen)? Precies. Niks. Dus ook daar heb ik overgeslagen. Angel is wel helemaal losgegaan bij de Adidas. Op een gegeven moment stond hij met 12 trainings- en korte sportbroeken in z'n handen. Het werden er uiteindelijk maar vier. Verder wilde hij me graag Timberlands laten kopen, maar die schoenen zijn echt niet mijn ding. Al zat er een paar leuke tussen. Een schamele $300. No thank you and good bye. 

Het was al later op de dag, ik vroeg mezelf af of het zin had om nog naar Manhattan te gaan. Ik had eigenlijk alleen het 9/11-memorial op het programma. En om alleen daarvoor lang te reizen en een treinkaart a $12 te kopen...Nee, ik bleef vandaag maar op Long Island.

Op de terugweg hebben we overheerlijke Buffalo Wings gehaald en die thuis gegeten. Kan niet anders zeggen dan dat ze fantastisch waren!!

Ik heb een nieuwe reservering gemaakt voor het 9/11-memorial, ik ga er nu morgenmiddag naartoe. Dan ga ik ook cultureel doen met de Brooklyn Bridge (eindelijk!! Willen m'n vader en ik al vanaf 2008 doen!) en hopelijk het museum van het NY OV. En: ik ga m'n zelfontworpen All Stars ophalen. Daar ben ik heel erg benieuwd naar! Als het lukt zal ik morgen een foto er bij plaatsen!

Ciao!

New York dag 3: 19 and still counting!

Zo, ik ben weer thuis na een lange en enerverende dag.

Vanochtend om kwart voor zes was ik m'n bed al uit.

Ik reed met Mirella mee naar Queens, ze moest op kantoor in de stad werken. We pakten de metro tot 42nd street.

Daar nam ik de Shuttle door naar Grand Central Station. Daar heb ik ontbeten (een bagel met cream cheese) en wat rondgelopen. Wat een enorm gebouw...Ongelooflijk!

Om even voor tienen was ik op Fifth Avenue om naar Hollister te gaan. Grappig om te zien hoe intensief alles wordt geperfectioneerd voor tienen: ramen lappen, de (rode) lopers rechtleggen en stofzuigen...Ze doen er daar ook alles aan! Ik liep langs Abercrombie & Fitch, daar stond een enorme rij de hoek om tot bijna het volgende blok...Nou, dan hoef ik al niet meer naar binnen.

Bij Hollister stond er een rij van een man of 30. Ach, dat gaf niet. Ik was met tien minuten binnen. En vijf minuten later weer buiten.

Ze hadden ontzettend mooie dingen, eerlijk is eerlijk. Maar het geld dat ze er voor vragen is gewoon niet normaal...Voor een wollen vest vroegen ze $300. En dan komt er dus nog 9% TAX bij. Reken maar uit. Te achterlijk voor woorden. Uitverkoop was er ook gewoon niet. 

Bij de Nike heb ik opnieuw twee shirts van de marathon gekocht: een hardloopshirt (fel oranje, goed voor in het donker!) met lange mouwen en een gewoon t-shirt.

Ik besloot om langzaam maar zeker naar Lower Manhattan te gaan. Daar zat op een hoek bij elkaar de Adidas en de Hollister, en op Broadway in dat deel van Manhattan (SoHo) ben ik in juni goed geslaagd voor nieuwe schoenen...Dus vol verwachting die kant op!

Bij Adidas (waar ik voor Dunc wat leuks wilde scoren) viel het tegen: het stond veel in het teken van voetbal. En bij de Hollister was het ook niet je van het. Daar wel een shirtje voor Dunc gescoord. Ik zag nog een erg leuke sjaal en bijpassende muts liggen. Ze durfden er $45 voor te vragen. Nou, dan is een sjaal van de H&M van 4 euro ook goed! Koud hoef ik het niet te hebben!

Het was overigens een topdag qua weer: boven de twintig graden en dus kon ik de hele middag in een t-shirtje buiten lopen. Heerlijk!! Helaas is dat donderdag over.

Op Broadway ben ik ongeveer alle winkels afgegaan waar ze All Stars verkochten. Ik heb immers keihard nieuwe nodig! In heel veel winkels hadden ze de hele basic schoenen. Rood, groen, donkerblauw, wit, zwart...en daar bleef het wel bij. En daar was ik nou net niet naar op zoek. Ik begon al langzaam de moed op te geven, tot ik bij de Flagship Convers store kwam. Daar heb ik m'n eigen stijl All Stars ontworpen. Donderdag kan ik ze ophalen, dan zal ik ook een foto er van maken en die opsturen.

Na een lunch bij een straatkraam nam ik de metro richting Brooklyn. Daar is barweinig te beleven, ik zeg het gelijk. Er is een straat die leuk is, in de rest van Brooklyn wil je niet dood gevonden worden. Fulton street, daar ging ik naartoe. DE shopping street van Brooklyn. De vorige twee keren heb ik er bij een en dezelfde winkel de nodige All Stars gekocht. En vandaag...was het weer raak. Dus ook paar nummer 19 was een feit. 19 and still counting! Ze zijn net ff lichterblauw dan blauw. 

Ik dacht het geniale idee te hebben om naar het New York Transit Museum te gaan, het museum over het OV in New York. Ik daar naartoe, waren ze het aan het herinrichten...Dus morgen of donderdag nog maar een keer proberen!

Ik ben teruggegaan naar Manhattan en heb een tijd rondgehangen in de Apple Store om m'n sociale contacten bij te houden.

Vanavond heb ik meer dan verrukkelijk gegeten bij "Five Guys. Burgers and Fries." Ge-wel-dig eten, ik kan niet anders zeggen! Culinair hoogtepunt!

Daarna ben ik richting huis gegaan.

New York dag twee: de Chinezen nemen de Italianen over en ik houd de economie wel draaiende!

Het is kwart voor elf en ik lig al lekker in bed. Het was een lange dag vandaag. Gisteravond even voor negenen naar bed gegaan (toen viel ik echt om) en ik was om even na half zes vanochtend wakker. Toch gewoon een nacht van ruim 8,5 uur gemaakt, ik mag niet klagen.

Om even na negenen vanochtend lopend vertrokken naar het treinstation. Heerlijk weertje, niet te klagen met de zon.

Hele route opgeschreven en ik dacht dat het wel goed zou komen. Miste alleen een straat die ik moest hebben (links heette het anders dan rechts, altijd handig), dus ik heb een half uur omgelopen...Afijn, gebeurt me nu ook niet meer!

Treinreis was een half uur naar Manhattan. Toen ik daar aankwam en boven de grond kwam, voelde het helemaal als thuiskomen. Heerlijk. De drukte, alle indrukken en alles wat er om je heen gebeurt - heerlijk is dat.

De eerste twee uurtjes heb ik rond Penn Station gelopen. Macy's, Modells en wat andere (onbekende) zaken. En: de eerste aankopen waren een feit. Een prachtige Yankeesjas (foto volgt hopelijk) en een t-shirt, ook van de Yankees.

Bij de Foot Locker hadden ze uitverkoop op alle NYC Marathon spullen. Een shirt met lange mouwen en een shirt met korte mouwen gescoord - vooral die eerste was nodig. Die tweede vooral leuk.

Na een lunch bij de McDonalds (de Subway en de KFC waren gewoon te druk) ging ik naar Nike Town op Fifth Avenue. Alles stond daar in het teken van de marathon (die was zondag). Echt geweldig. Ze hebben hele gave t-shirts etc., ik sluit niet uit dat ik een dezer dagen er nog een keer zal komen om er een (of meerdere) aan te schaffen.

Ik was in de buurt, dus: ik ging ook maar 'even' naar de Apple Store, drie blokken verderop. En zelfs daar staat men tegenwoordig in de rij. Waarom was me niet volkomen duidelijk, want toen ik naar binnen ging mocht ik gewoon. Afijn, het was weer ongelooflijk druk. Volgens mij is het daar altijd zo. Niet normaal. Wat nou economische crisis? De iPads, iPhones en laptops vlogen de deur uit. Ik hield het bij de sociale netwerken updaten en e-mail checken. Nothing more.

Favoriete winkelkeet Hollister heeft ook een winkel op Fifth Avenue. Helaas was de rij te lang om er in te gaan staan (lees: ik had gewoon geen geduld) dus morgen een nieuwe poging wagen. De Abercrombie stond helemaal in de stijgers, heb niet gezien of ze open zijn.

Ook een behoorlijke tijd op Times Square/Broadway/42nd street rondgehangen. Ze durven tegenwoordig de hoofdprijs voor sommige dingen te vragen. Een schande.

Ik besloot voor m'n avondeten naar Little Italy te gaan. Althans, dat dacht ik. Ik was er en heb een uur in de rondte gelopen. Little Italy bestaat nog uit anderhalve straat. Het is helemaal verdwenen verder. Overal waar je kijkt (rondom Canal Street, aan beide kanten) is het China Town geworden. Ik bedank toch echt voor de bami, ik wilde pizza!

Dus op naar Times Square, alwaar ik bij Sbarro een eenvoudige slice cheese pizza met een ginger ale (toch wel de favoriete frisdrank aan het worden) naar binnen gewerkt. Het was voldoende.

Ook hier is het al om 18:00 donker, dus ik heb op Times Square een paar foto's gemaakt, verder niet heel bijzonder maar wel leuk. Ben op de rode tribune bovenop gaan staan en vanaf daar wat aardige foto's gemaakt.

Daarna ben ik teruggegaan naar de Nike op Fifth Avenue, ik besloot om m'n verjaardagscadeau al te kopen. Ik kon het niet laten. Overigens: Amerika is een schande rijker. Ik moest $5 betalen om te pinnen. Het moet niet gekker worden...Morgen of overmorgen op zoek naar een goedkopere bank.

Rond een uur of half 8 zat ik er wel doorheen, ik had behoorlijk veel gelopen. Ik besloot vanaf Central Park de metro naar Penn Station te pakken. Ik stapte alleen met m'n poffertjeskop in de train richting de Bronx. Gelukkig ontdekte ik het al bij de eerstvolgende halte. Dus ik weer terug met de metro en op Penn Station de trein naar Valley Stream gepakt. Ik nam de trein van 19:54, en dat was nog spitsuur...Dus toen Karel Kaartjesknipper langskwam moest ik $4 toeslag betalen op m'n ticket die buiten de spits geldig was. En bedankt! Ik zou de spits de hele dag laten gelden. 's Morgens is het tot 10:00 richting New York en 's middags vanaf 16:00 tot 20:00 vanaf New York weg. Niet te filmen. Maar goed: dat weet ik ook weer!

Morgenochtend ga ik met Mirella mee met de auto naar de stad, dus het wordt vroeg m'n bed uit. Dit was het voor nu, morgenavond weer!

New York dag 1: reizen, een vervelende Fransman en lachwekkende douane‏

Het is nu 18:35 en ik ben een klein uur bij Mirella en de mannen thuis. Gelukkig, zal ik maar zeggen.

Vanochtend om even voor achten stond Martin voor de deur om ons op te halen en mij naar Schiphol te brengen, pappa ging mee.

Het eerste probleem was met self service check-in (standaard bij KLM): mijn paspoort kon niet worden gelezen.

Gelukkig had ik al ingecheckt, ik wilde alleen m'n stoel nog wijzigen. Geen man overboord.

Met de bagage (wat je tegenwoordig ook al zelf moet doen - waar betalen we nog voor?!) ging het ook mis.

De grondstewardess van dienst kon mij niet vertellen of mijn bagage in een keer door ging naar JFK of dat ik het op Parijs moest ophalen en weer in moest checken.

Hoe tijd verloren kan gaan...Gelukkig kon de baliemedewerkster mij melden dat mijn koffer 'natuurlijk' gelijk door naar JFK gaat, dat ik me er geen zorgen om hoef te maken. Communicatie...Enfin.

Ik was zowaar snel door de koffertjescontrole en had toen nog een goed uur voordat ik moest boarden. Even rustig bij de AKO geweest (niks gekocht!) en lekker gezeten in de foodcourt. Mentaal voorbereiden op de lange reisdag die voor me stond.

Bij de gate me weer kapot geërgerd aan het domme volk Hollanders. Er wordt omgeroepen 'blijft u nog even zitten'. Iedereen staat op. Ben je dan dom of hoe zit het? Dat soort volk moet je gelijk weigeren om mee te gaan met de vlucht...Afijn, ik zat bij de nooduitgang dus ik kon languit liggen. Naast me kwam een nogal onervaren stewardess zitten (nee, ze was niet 21, zoals Jessica vorig jaar pap ;-)) die kennelijk nogal zenuwachtig was voor de vlucht. Gelukkig zat ze maar 2x5 minuten naast me.

Na een uurtje vliegen (het taxien op Parijs leek langer te duren - en maar denken dat de Polderbaan ver weg was) was ik op Parijs CDG. Een saai vliegveld. Ik had gehoopt op een tent a la McDonalds (9 uur 's morgens was me toch echt iets te vroeg) om even iets naar binnen te schuiven, met het oog op een nieuw culinair hoogtepunt in het vliegtuig. Mooi niet. Ik kon wel alle luchtjes kopen die ik wilde, een fatsoenlijk eettentje was er niet. En ik moest werkelijk het hele vliegveld over. Je zou denken dat vleugel 2E en 2F naast elkaar zitten. Mooi niet. Trapje op, trapje af, zigzaggen door allerlei gangetjes en uiteindelijk drie kwartier erover gedaan om bij de gate te komen - weliswaar wel met paspoortcontrole en koffertjescheck. Maar toch. Blijft natuurlijk niet handig zo. Ik ben blij dat ik niet heb gekozen voor de overstap van 45 minuten - die was er namelijk ook. Risico was te groot.

Ik vloog van Parijs naar New York met het grootste passagiersvliegtuig ter wereld: De Airbus A380-300. En ik kan zeggen: wat een bak. On-ge-looflijk. Twee verdiepingen, ik geloof dat er 500 mensen aan boord waren (vlucht was helemaal vol). Deuren waar je met z'n 3'en doorheen kon en een man of 15-20 personeel denk ik zo. En de business class echt chiquer dan chique. Gaaf! Ik zat wel prima, wat meer beenruimte dan gemiddeld. Wel een enorme eikel van een vent naast me. Fransman (gek he, als je vanaf Parijs vliegt met Air France) en behoorlijk wijnliefhebber, laat ik het zo noemen. Hij heeft tijdens de vlucht 6 of 7 flesjes wijn gedronken. En dat ging ik aardig tempo. Hij was op een gegeven moment vervelend. Steeds meer ruimte innemen met z'n armen (elbowen, ik moest ongeveer opgevouwen zitten), hij kon maar niet stilzitten, liet vanalles vallen...Om gestoord van te worden. Ik was erg blij toen we in New York waren, eindelijk van die eikel af. Wel kreeg ik nog even een paar beuken met z'n tas van 'm, waarom is me tot op dit moment een raadsel. En sorry zeggen ho maar.

Het culinaire hoogtepunt, trouwens, viel me meer dan 100% mee. Het was voor vliegtuigvoedsel zelfs lekker! Ik had iets met kip, broccoli en aardappelpuree. Daarnaast een pastasalade met kaas en gehakt, en een stokbroodje met boter. Complimenten voor Air France, want zo heb ik het zelden meegemaakt! Maar dat was het dan ook wel, het positieve. De vriendelijkheid van de meeste bemanningsleden was onder de maat, ik heb welgeteld drie drankjes gehad in 8 uur tijd...

We hadden een uur vertraging (vertrokken pas om 14:30) omdat twee idioten het leuk vonden om hun koffers wel aan boord te laten gaan maar zelf niet in te stappen. Die moesten er dus weer uit. Great. We waren maar 20 minuten te laat op JFK, een groot deel van de vertraging was dus alweer ingelopen. 

De immigration verliep meer dan soepel. Het ooit zo strenge proces waar ik toch wel een beetje tegenop zag, omdat ik alleen was, stelde echt niets voor. De enige vraag die mij gesteld werd was of ik een burger van de VS was of een toerist. Na het laatste te hebben gezegd heette de man mij een warm welkom in Amerika. Is wel eens anders geweest! Na de douane gelijk bij de koffercarroussel, waar de koffers al lagen te draaien. Ik had direct mijn koffer te pakken, dus ik was er zo weg. Op naar buiten, waar Mirella me op kwam halen.

Natuurlijk een warm onthaal en in huize Bonilla werd me een lekkere pasta voorgeschoteld. Verder een tijd met Angel American Football zitten kijken. Ik snapte er nooit iets van, maar ben in een uur een stuk wijzer geworden. En nu is het wel een beetje vechten tegen de vermoeidheid. Hoe langer ik wakker blijf, hoe later ik morgen wakker word - het is een kwestie van: wordt het 4:00 of 6:30?

Ik geloof dat er nog een AF-wedstrijd op tv is zo, dus die ga ik maar kijken. Morgen rustig aan eerste dagje Manhattan. En morgenavond zal ik weer uitgebreid verslag doen!

Moeilijke keuze

Vanmiddag om kwart voor drie stap ik de lift in naar beneden. Ik heb definitief de keuze gemaakt om te stoppen met m’n opleiding. Het is een hele moeilijke keuze geweest, maar ik weet dat ik er volledig achter sta. Het is voor mezelf het beste – en ik zit (of eigenlijk: zat) er immers voor mezelf. Hoe gezellig en hoe leuk het was met de mensen met wie ik studeerde: dat is geen reden om te blijven. Het gaat om de studie.

Vorig jaar ben ik me heel goed gaan oriënteren op wat ik wilde na VWO 6. Er kwam naar voren dat ik de politiek graag in wil. Maar welke weg bewandel je dan? Rutte en Verhagen hebben geschiedenis gedaan. Cohen rechten. En Wilders is wat meer econoom. Dus een voorgeschreven studie waarmee je de politiek in kan bestaat niet, dat blijkt. Na een goed gesprek met de decaan kwamen er twee opties naar voren: politicologie en bestuurskunde.

Bij beide heb ik open dagen bezocht. Ik kwam uiteindelijk tot de ontdekking dat politicologie te abstract was en niet mijn ding. Bestuurskunde daarentegen was het helemaal. Vol interactiviteit, actualiteit, veel openbaar bestuur. Eigenlijk de ideale studie voor mij. Na vier open dagen en drie meeloopdagen (waarvan beide 1x in Leiden, de rest in Rotterdam) wist ik het zeker: ik ga bestuurskunde doen in Rotterdam!

Goed, examen gehaald, lekker genoten van de vakantie – het is voorbij gevlogen. Op 15 augustus begon het al een beetje: de EUREKA-week, de kennismakingsweek van de Erasmus Universiteit van Rotterdam. De eerste elf medestudenten leerde ik deze week kennen. Een leuke groep, het gaf me een goed gevoel om met veel zin te beginnen aan m’n nieuwe studie!

De eerste weken waren erg leuk. Elkaar een beetje leren kennen voornamelijk. Leuke, toffe mensen, dat had ik al snel door. De colleges waren niet altijd even interessant.  Het eerste tentamen viel vies tegen. Hard geleerd, veel geknokt. Het was een behoorlijk boek. En twaalf teksten die allemaal behoorlijk zweverig waren. Ze gingen overal ergens anders over met allemaal andere theorieën en schrijfstijlen. Erg lastig. Er kwam uiteindelijk een 4,7 uitrollen – wat me eerlijk gezegd niet heel erg tegenviel.

Sociologie. Blok twee. Het werd ervaren als het leukste vak van het eerste jaar. Ik deelde die mening niet. Het viel vies tegen. Het openbaar bestuur was ver te zoeken. Theorieën over de samenleving van Marx, Weber, Durkheim en noem er zo nog maar een paar: het was het niet voor mij. Het begon toen langzaam maar zeker te dagen: is het wel iets voor mij? Abstractheid, theorieën over allerlei zaken en de vakken waren totaal niet samenhangend en aansluitend op elkaar. Ik besloot een afspraak te maken met de studieadviseur.

Toen had ik al meerder gesprekken gevoerd met mensen die dichtbij me staan. En ook veel nagedacht over en getwijfeld aan m’n keuze. Is het dit wel? Wil ik hier mee verder? De tegenzin begon te komen. Ik had er steeds iets minder zin in. Steeds met meer tegenzin naar Rotterdam toe. Nee, het reizen was het zeker niet, ook al deden mij Tweets zo nu en dan anders vermoeden. Maar de studie beviel me gewoon niet. En moet je dan maar door gaan modderen? Nee.

De mensen met wie ik gestudeerd heb, ga ik ontzettend missen. Want het was ontzettend leuk en goed met elkaar. We hadden echt een leuk clubje. Maar voor de gezelligheid studeer je niet. Je studeert om met plezier dingen te leren, dat wat je bevalt en dat wat jouw ding is. En dat was dit gewoon niet.

Het is een hele moeilijke keuze geweest. Maar ik weet zeker dat het voor mezelf de juiste keuze is. Ik vind het ontzettend moeilijk deze tijd. Ik wil daarom iedereen bedanken die me steunt. Met een telefoontje, een Tweet, een sms’je of een facebookbericht. Het doet me goed.

Mauro

Beste Mauro,

Via deze weg wil ik je een hele dikke vette hart onder de riem steken. Ik heb vanochtend het bijzonder slechte nieuws gehoord dat je van Minister Leers Nederland zal moeten verlaten binnen afzienbare tijd. Met verbazing heb ik het gehoord. Hoe kan dit nu? 

Je bent 18 jaar geleden geboren in Angola. Je bent nu 8 jaar in Nederland en praat beter Nederlands dan menig mens. Daarnaast doe je een mbo-opleiding. Deze stappen vind ik heel erg goed. Veel jongeren die niet in Nederland zij geboren kunnen een voorbeeld aan jou nemen. Als je straks klaar bent ga je een mooie tijd tegemoet op de arbeidsmarkt. Als je had mogen blijven althans.

Helaas is Minister Leers anders van mening. Jij bent hier pas op latere leeftijd gekomen en dus moet je terug naar je geboorteland. Wat staat je daar te wachten? Hele dagen werken (en dan heb ik het niet over 8 uur, zoals hier, maar het dubbele) tegen een hongerloontje? Het is helaas de realiteit en die ziet meneer Leers niet.

Morgen zal het allesbeslissende debat plaatsvinden in de Tweede Kamer. Binnen een van de regeringspartijen, het CDA, klinken geluiden dat mensen niet akkoord gaan met jouw uitzetting. Maar het is nog afwachten of het ook daadwerkelijk zover komt dat ze zich gaan verzetten. Ze willen niet dat je het land uit moet, maar doen er tot nu toe helemaal niets tegen. En dat is natuurlijk liegen.

Nogmaals wil ik je alle steun geven die je nodig hebt. Je bent zo gehecht aan je leven in Limburg, je gezin waar je in woont, je familie dus...De wereld kan heel krom zijn soms, niet waar? 

Groet,

Justin

De Klassieker

Het was vanmiddag eindelijk weer eens een Klassieker die spannend was! Ik heb twee keer drie kwartier met een hartslag van 150+ op de bank gezeten. Ik kijk niet zo vaak voetbal op tv. Sowieso hebben we geen Eredivisie Live meer, alleen nog Sport1. Maar ik vind het niet aantrekkelijk om voetbal op tv te kijken. Maar voor De Klassieker is een uitzondering te maken.

Voorafgaand aan de wedstrijd zag ik enkele bijzondere spandoeken hangen:
Nog nooit was de Arena zo vol maar de Klassieker zo leeg
Gezocht: gevuld uitvak
Daarover wil ik zeggen: klasse! Dit toont aan dat een klein groepje idioten (200 man, zowel 020 als Feyenoord!) het verpest voor 2x 50.000 mensen. Het is gewoon van de zotte. Dit toont aan dat er aan beide kanten zo veel echte supporters zijn. En dat stemt mij blij! Het voetbal gaat nog om het voetbal!

We weten allemaal dat het 1-1 is geworden. Vooraf zou ik meer dan tevreden zijn geweest met een punt uit die pannenkoekentent, achteraf gezien kan ik wel janken! We waren oppermachtig maar vergaten een paar ballen meer erin te schieten. Maar goed: we staan nog steeds boven de droeftoeters. En daar ben ik blij mee! Maar het zouden de droeftoeters niet zijn als ze toch niet altijd wat te zeiken hadden...Al meermalen op Twitter, Facebook en per sms van verschillende mensen gehoord

- Het lag aan het arbitrale trio, die floot in het voordeel van Feyenoord.
- Feyenoorders waren aan het tijdrekken en daar hadden ze allemaal geel voor moeten hebben
- Bakkal is een misselijk gemeen ventje die zwemt in het onschuld maar ondertussen de meest zieke overtredingen a la Toivoinen maakt (heb je mij al over Alderweireld en Vertonghen gehoord?)
- Mulder maakte een overtreding op Lukoki (wie kent 'm niet?!) en daar had 020 een penalty voor moeten krijgen

En ga zo maar door...DROEVENIS bijna.

Wat ik wil zeggen: Draag dit puntverlies als een vent. Ga niet altijd randzaken de schuld geven. 020 speelde puur kut, dat is toch duidelijk. En als Vermeer die overtreding niet had gemaakt dan had het 0-3, 0-4 geworden. De wedstrijd is gespeeld en de punten zijn gedeeld. Leg je er bij neer. En neem sportief revanche in januari ofzo. Niet dat achteraf scheinheilige gehuil.

Long time no write...

Het is lang geleden dat ik van me heb laten horen in blogland - te lang wat mij betreft. Maar wat wil je ook. Mijn leven is te druk. Veel te druk.

Ik werk zo'n 15 uur per week bij AKO (en dat met een nulurencontract). Dat kost me per dag een uur reizen (minstens!). Dus krap gezegd ben ik 18 uur bezig met m'n werk.
Dan studeer ik tegenwoordig ook nog eens. Ik zit niet meer op school, nee, ik volg college aan de universiteit. Het zijn wel zes vette contacturen per week. Maar daar reis ik wel 13,5 uur per week voor.
Dus: werk is 18 uur, studie is 20 uur. Dat zijn 38 uren per week. En dan heb ik het nog niet over de nodige uren zelfstudie. Dan zit je al snel op zo'n 55 uur per week.

Goed, ik hou al op over het zeuren over hoe druk ik het wel niet heb. Ik ga weer verder met m'n studie. Want volgende week werk ik 33,5 uur. Oeps.

Ik beloof trouwens hierbij plechtig dat ik spoedig weer zal schrijven. Over een maand of vier. Hoop ik.

Please cross the line, if...

Op een van onze publieke netten wordt sinds donderdag 28 juli het programma 'Over de streep' uitgezonden. Arie Boomsma gaat gedurende zes weken iedere week naar een middelbare school toe. Daar praat hij moet jongeren die een moeilijke jeugd hebben (gehad), volgt ze tijdens Challenge Day en gaat later nog eens terug met de vraag: wat is er veranderd sinds Challenge Day? 

Het principe: In het diepste geheim worden er, onder leiding van twee Amerikanen, allerlei voorbereidingen getroffen in een (sport)zaal vlakbij of in de school. Samen met twintig vrijwilligers (leraren en professionele hulpverleners) wordt het programma van de dag doorgenomen. De vrijwilligers mogen zo gek doen als ze willen, zodra de leerlingen straks binnenkomen. De leerlingen moeten uit hun comfort zone komen. 

Zodra de deuren opengaan voor de leerlingen gaat de muziek aan en springen en dansen de vrijwilligers in het rond, als welkom voor de leerlingen. Nog steeds onwetend over wat er gaat gebeuren nemen de leerlingen plaats in een hele grote kring. Dan neemt een van de twee Amerikanen (begeleiders) het woord. Vol enthousiasme vertelt ze een klein beetje wat er gaat gebeuren. 

Allereerst worden er spelletjes gespeeld en de leerlingen en vrijwilligers dansen in het rond. Zitvolleybal met een mega strandbal tussen twee groepen, onbekenden ontmoeten, stoelendans, dansen...Je kan het zo gek niet bedenken of het wordt gedaan. Alles om de leerlingen zich helemaal vrij te voelen. 

Dan breekt het serieuze gedeelte aan. De begeleidster neemt het woord en vertelt over de problemen thuis die zij vroeger gekend heeft. Hoe haar vader alcoholist was en haar moeder mishandelde. Het maakt indruk op de leerlingen. Dan komt de andere begeleider. Hij vertelt over zijn drugsverleden en hoe dat zijn jeugd heeft beïnvloed. Telkens komt de zin 'If you really knew me, you should know that...' terug. Hiermee wordt aangegeven hoe weinig mensen eigenlijk van elkaar weten. 

In groepjes van vijf leerlingen en een vrijwilliger gaan de leerlingen dan met elkaar praten. Iedere leerling krijgt twee minuten om over zichzelf te vertellen. Vaak gaat dat gepaard met het nodige verdriet, wat bijdraagt aan de vele steun die men van elkaar krijgt. Ook over hun problemen, over dingen die anderen niet van ze weten. Ze worden bewust ingedeeld bij onbekenden, zodat ze echt andere mensen leren kennen. 

Als iedereen is geweest, wordt de hele zaal vrij gemaakt. Alle leerlingen staan bij elkaar op een rij. Er is een lijn geplakt door de zaal. De begeleidster neemt het woord. De leerlingen worden geconfronteerd met stellingen. Als de stelling op jou van toepassing is, stap dan over de streep. Schaam jezelf niet. Hier mag je zijn wie je bent en laten zien wat je wil laten zien. Verlaat de zaal niet en wees stil. Als je niet over de streep hoeft, denk dan eens na hoe het voor jou zou zijn om daar wel te staan. En toon ze liefde. Door middel van ons gebaar. (duim, wijsvinger en pink omhoog). 

De eerste stelling komt. 
Please cross the line, if you have ever been teased because you were too tall, too fat, too thin or too short. 
Langzaam en een tikje onzeker komen er een paar leerlingen naar voren. Er gaan handen omhoog met steun voor degenen die zijn overgestoken. 

Please cross the line, if you have never known one or more of your parents. 
Een enkeling moet de oversteek maken. Deze roept veel emoties op. Verbroedering aan beide kanten van de streep. 

Zo zijn er 25 stellingen die worden behandeld. De leerlingen leren elkaar echt kennen. Ze bekijken elkaar anders. Ze hebben spijt van wat ze hebben gedaan of hebben gezegd. 

Na deze stellingen gaan de leerlingen terug naar hun oorspronkelijke groepjes. Nu krijgen de leerlingen de kans om nog iets te zeggen. Excuses over pesterijen worden gemaakt en aanvaard. Leerlingen worden nog eens gesteund, er wordt nog een lief woordje gezegd. 


Weken later gaat Arie terug. De leerlingen gaan anders met elkaar om, men heeft meer begrip voor elkaar en steunt elkaar. De pesterijen zijn minder, het is een veel socialer leven geworden en men heeft er ontzettend veel profijt van. Het is iets waar altijd op terug kan worden gevallen en het is zo bruikbaar. 

Dit programma heeft de eerste twee keer ontzettend veel indruk op me gemaakt. In Amerika is het al twintig jaar een succes, nu maakt het haar debuut in Europa. Het is mooi, bijzonder, schokkend, heftig, leerzaam en confronterend. 

Dit zou zo goed zijn voor iedere school. Hoe gezellig de school ook is. Dit versterkt de band met elkaar. Dit voorkomt zoveel ellende voor leerlingen. Op deze manier kan je echt iets voor elkaar betekenen, je leert elkaar kennen. 

Please cross the line, if...

Jij gaat toch ook stemmen?!

Woensdag is het weer zover: We mogen naar de stembus! Dit keer voor de Provinciale Statenverkiezingen. Leden van de Provinciale Staten kiezen de Eerste Kamer (in mei gebeurt dat). Dus deze verkiezingen zijn belangrijker dan je in eerste instantie denkt! Want de Eerste Kamer speelt een belangrijke rol in het besluitvormingsproces. 

Voor mij is het de eerste keer dat ik mag stemmen! Ik maak er natuurlijk gebruik van, want mensen hebben lang geleden gestreden om iedereen te kunnen laten stemmen! Ga jij ook stemmen? Ja toch?! Wat stem je en waarom? Ik ben heel benieuwd naar de meningen, wees vrij om je mening te geven, want we leven in een land waar vrijheid van meningsuiting bovenaan staat. Toch?!

Ingediende motie

Gehoord de beraadslaging,

Constaterende, dat de begeleiding van het profielwerkstuk van ondergetekende onder de maat was door bewindspersoon M. Starren;
Constaterende, dat er onjuiste feiten zijn genoemd door eerdergenoemde, terwijl het stuk nog niet ter inzage was voor eerdergenoemde;
Constaterende, dat er van twee kanten sprake was van miscommunicatie
Constaterende, dat er sprake was van partijdigheid bij een objectief onderzoek
Overwegende, dat hierdoor een onwerkbare situatie is ontstaan dat ten negatieve invloede diende van het profielwerkstuk

Verzoekt de directie kennis te nemen van bovengenoemde feiten en stappen te ondernemen tegen eerdergenoemde, en overgaan tot de orde van de dag.

Deze motie is mede ondertekend door J. Siepel,

J. van der Mee

Ook op school is het een links zooitje

In de eindexamenklas moet iedereen een profielwerkstuk maken. Je mag helemaal zelf weten waarover, als je er maar 80 uur aan besteed en er een fatsoenlijke presentatie over kan houden. Na wat heen en weer geschuif tussen vakken (en begeleiders) ben ik uiteindelijk uitgekomen op iets wat me zeer interesseert: De opkomst van de Partij voor de Vrijheid.

De kunst is in dit geval om er een objectief werkstuk van te maken. Zeker gezien de gevoeligheid van het onderwerp is het belangrijk om een neutraal, puur informatief beeld te geven over het wel en wee van de PVV. Het is niet van belang wat mijn mening over de partij is. Ik ben politiek geïnteresseerd en wil graag onderzoeken hoe de PVV tot zo’n belangrijke, grote partij is gekomen.

Mijn begeleidster was lyrisch over het idee en heeft me met open armen ontvangen. Al vele uren werk heb ik erin gestoken, met veel plezier. Het mooiste was dat ik naar Den Haag mocht om op de PVV-fractie Hero Brinkman (gisteren nog te gast bij Pauw & Witteman, red.) te interviewen over de PVV. Super was dat, een ervaring op zichzelf.

De avond waarop ons profielwerkstuk moet worden gepresenteerd komt eraan. Aanstaande dinsdag zal ik ook met mijn partner ons resultaat presenteren. Onze begeleidster was zo enthousiast dat ze ons per se in de aula wilde hebben. Daar konden we voor groot publiek presenteren. Mij leek het fantastisch. Het hele idee van hoe we de presentatie gaan houden had ik al heel snel in m’n hoofd. Het zou best een stunt worden.

Gisteravond kwam de mail van afdelingsleider Douwe de Jong. Hij heeft het profielwerkstukkengeheel ingedeeld, in samenwerking met de twee organisatoren van het hele profielwerkstukgebeuren. En wat blijkt: We mogen niet in de aula presenteren. Ons verhaal over de PVV mag niet in de aula worden gehouden. Voor sommige mensen is het erg moeilijk om beloftes na te komen, dat allereerst.

De motivatie van de profielwerkstukkencommissie waarom de aangewezenen in de aula mogen presenteren: “Ik heb een programma gekozen dat voor een breed publiek te volgen en gevarieerd van samenstelling is.” Concluderend: De PVV is niet voor een breed publiek te volgen en gevarieerd van samenstelling…Als ze allemaal iets met natuur doen op school? Nee.

School is bang voor de PVV. Ze zijn bang voor leerlingen die niets meer doen dan onderzoek doen naar een politieke partij. Ik stond met m’n bek vol tanden toen ik het mailtje las. Ik weet zeker, dat als het over de PvdA zou gaan, ik wel in de aula had mogen presenteren. Links zooitje.

Wat een ballenbedrijf!

Het was gisteravond weer eens drama met het OV. Dit keer niet eens de trein (het is een wonder!) maar de metro. Ik moest naar de fysio, zit vlakbij het VU mc, dus dat is vanaf Sloterdijk een klein kwartier met de metro. Heen geen probleem, maar terug... 

Ik had een tikje haast, want had de goede hoop de trein van 18:03 op Sloterdijk nog te kunnen halen. Scheelde me weer een half uur. Dus ik had alles in de aanslag (ok, alleen m'n OV-Chipkaart) om in een vloeiende beweging door de poortjes te komen en zo het metroperron op te komen. Maar natuurlijk: Het ging mis. 

Het saldo van mijn OV-Chip was te laag. Ik geloof dat het een saldo was van -0,10. Je mag 5 euro in de min staan, met de metro inchecken gaat er vier euro vanaf. Een eenvoudige rekensom leert mij, dat er dan -4,10 op staat. Dan moet ik dus gewoon de metro in kunnen...Nee, het GVB was mij niet goed gezind. 

Nou, tot zover heb ik er vrede mee. Ik had m'n pinpas bij me (tegenwoordig kan je alleen nog maar pinnen of met een hele zak muntjes je saldo opwaarderen/je kaartje kopen), dus ik dacht: ik laad 'm wel op. Maar helaas, het GVB heeft besloten om de oplaadautomaat buiten dienst te zetten. Dus, ik kon m'n OV-Chip daar niet opladen. 

Ik naar de overkant. De superdrukke weg met gevaar voor eigen leven overgestoken, maar tevergeefs: ook daar was de oplaadautomaat buiten gebruik. Ja, en dan? Ik had geen idee meer. Ik kan niet onder de poortjes door, achter iemand aanlopen was ook geen optie (dan gaat het alarm piepen. Op die halte nog geen probleem, maar op Sloterdijk wel: Overal staan GVB poppetjes, dus daar had ik een probleem). Ja, wat dan? Dus ik moest wat anders verzinnen... 

Uiteindelijk besloten om naar het dichtstbijzijnde treinstation te gaan lopen. Langs de Vrije Universiteit, een wandeling van metrohalte naar treinstation van al gauw twintig minuten. Geen enkel probleem, hoor. En het treinkaartje van Zuid naar Sloterdijk was 0,40 duurder dan de reis met de metro. Dus het is het eind van de wereld niet. Maar het is gewoon een schande! 

Echter, hoe wil men het reizen met het OV stimuleren? Zo niet dus. Het gaf mij schaamte. En ik heb redelijk gevloekt. Het is ongelooflijk dat een onbemand station allebei de oplaadautomaten niet in gebruik heeft staan. Ik zou zeggen GVB: Schaamt u zich!

Een grootheid komt binnen

Al ruim een maand geleden ben ik met erg veel plezier aan m'n nieuwe baan begonnen, als werknemer bij de AKO. Voornamelijk op Station Haarlem, maar ook in Haarlem centrum, in de Grote Houtstraat. Het bevalt me daar heel erg goed, ik heb het naar m'n zin, het is ontzettend leuk en gevarieerd werk...Niet te klagen en geen spijt van!

De afgelopen twee weken was het vakantie (ja, die is nu zo goed als afgelopen). Het is fijn om te beseffen dat ik 40 uur gewerkt heb, dat geeft vertrouwen, vind ik zelf. Ze hebben vertrouwen in me, ze zijn tevreden en zien het wel zitten. Dat doet mij goed, want ik ben helaas niet het het beste gevoel vertrokken bij mijn vorige werkgever. Maar dit doet me goed, echt waar.

Oudjaarsdag was de dag dat ik zelf, alleen moest openen in de Grote Houtstraat. Sta je dan als 18-jarige jongen, net een maand in dienst, open je de winkel even in je uppie. Doet er verder niet toe, want de reden dat ik dit wil schrijven is de volgende:

Als schrijver, sportliefhebber en fanatiek lezer heb ik zo mijn journalistieke helden. Het is een droom van me om hem te ontmoeten. Oudjaarsdag was dat zover. Mart Smeets was in de winkel. Een gestalte van 2x2 meter. Er kwam toen een Meneer binnen. Waar je alleen maar U tegen durft te zeggen.

Mart Smeets, Neerlands sporttelevisiegezicht (dit woord verzin ik nu even zelf!) bij uitstek. Schaatsen, wielrennen, basketballen, olympische spelen of gewoon de zondagmiddag Studio Sport uitzending. Mart Smeets staat er. Vertrouwd, al jaren en jaren in dienst bij de NOS. Met een geschat jaarsalaris van 300.000. Juist. Zo-eentje is 'ie.

Hij was dus in de winkel. Mart Smeets. Houdt totaal niet van publiciteit, mensen die aandacht van hem willen omdat hij een grootheid is, nee, doe maar gewoon je ding, en stoor je niet aan mij, ik ben ook maar een mens. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Maar ik was gevallen. Als een blok. Mijn grote held in de winkel. Ik trok m'n bek open. Toen ik het deed, had ik er al gelijk spijt van.

"Dag meneer Smeets".

Hij draait zich langzaam om en bekijkt mij eens goed. Dan komt er een bescheiden "dag" vanaf. En hij draait zich weer om. Ik kreeg een kleur, terwijl ik m'n oliebol weer pakte om verder op te eten. Ik stond lichtelijk te trillen op m'n benen.

Ik ging verder met m'n werk, hielp mensen aan de kassa. Op een gegeven moment groet ik de volgende klant. Ik kijk hem aan. Smeets. Fuck. Ik hield het niet meer. Parool, Trouw, NRC Handelsblad. Vrij Nederland en HP/De Tijd. 19,20 was hij kwijt. Hij wil altijd een tasje en het bonnetje. Ik stond te stunten met dat tasje, want die kranten pasten er niet goed in. Ik werd weer rood, want hier kan ik zelf gewoon niet tegen.

Uiteindelijk, drie zuchten (van mezelf) verder had ik alles ingepakt en het bonnetje in z'n tas gedaan. Ik overhandig hem het tasje en zeg: "En een hele fijne jaarwisseling vanavond". Hij bekeek me nog maar een keer en zei toen: "Fijne avond. Hoi." Ik stond te trillen van angst, van adrenaline. Dit had ik nog nooit meegemaakt.

Een uur later was ik weer normaal, kon ik weer goed alles doen. Ik had echt even tijd nodig om hiervan bij te komen. En Smeets schijnt vaker bij de AKO te komen. Op het station danwel in de Grote Houtstraat. Dus het zal niet m'n laatste ontmoeting met hem zijn geweest.

Moet ik nou terugblikken of vooruitkijken?

Om niet cliché te beginnen: Het allerbeste voor 2011! Dat het een jaar mag worden vol gezondheid, gezelligheid, geluk en liefde!

Het is 1 januari, de laatste vuurwerkresten worden van de straat geveegd. Een klein uur ben ik m'n bed uit. Nederland heeft alweer te maken gehad met de eerste regenbui van het jaar. Het zal eens niet. Maar als ik me daar over op moet gaan winden...Nee, ik heb wel wat beters te doen!

De laatste dag van het oude jaar danwel de eerste dag van het nieuwe jaar zijn de dagen waarop ik altijd terugkijk en vooruitkijk. Wat is er het afgelopen jaar gebeurd? Wat gaat het komende jaar me brengen? Het is goed om een jaar eens rustig te relativeren. Wat ging er goed, waar ben ik trots op, wat waren de leuke dingen? Maar ook: Wat moet anders, wat ging totaal fout en wat waren de niet leuke dingen?

Om kort terug te blikken: Over z'n algemeenheid mag ik tevreden zijn over 2010! Over naar VWO 6, m'n eerste halve marathon gelopen, nieuwe vrienden gemaakt en m'n studie gekozen voor na het VWO! Allemaal dingen waar ik erg blij mee ben. Maar helaas zijn er ook hele nare dingen gebeurd. Op 10 april bijvoorbeeld (sommige dingen vergeet je nooit meer), toen de relatie met m'n vriendin over was. Dat raakt me soms nog, want ik mis haar heel erg. Soms gaan dingen zoals je niet wilt zoals ze gaan, maar toch: ik moet er maar mee leven. Niet een hand vol, niet een land vol, maar een wereld vol kanshebbers. Alles op z'n tijd.

Het jaar 2011 wordt voor mij, en met mij vele anderen, het Jaar van de Waarheid. VWO 6, ik noemde het al, en dus is het half mei examen doen. Het moet en het zal. En het gaat ook gebeuren. Vol angst, maar wel met enig zelfvertrouwen kruipen we richting de examenperiode toe. Ik heb nog maar 10 weken les en 3 weken tentamens, that's all. Alles dat dan nog rest is examentraining, en vanaf 16 mei examens doen. Om daarna (hopelijk) voor een keer te genieten van drie maanden vakantie. I can't wait.

Maar voor het zover is: Eerst maandag maar eens m'n theorie halen!