Vriendschap is een illusie

Als ik mezelf moet omschrijven, dan zeg ik altijd dat ik een heel open iemand ben. En dat is ook wel waar denk ik. Ik vind het altijd heel erg leuk om met mensen in contact te zijn. Of het nu onderweg, op straat, op het werk of bij/met een bekend iemand is: ik vind het onwijs fijn.

In de afgelopen pak en beet drie jaar heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Wat wil je met een nieuwe woonomgeving, werk, een nieuwe school, een nieuwe baan en een studie? Qua nieuwe en zeer leuke contacten heb ik absoluut niet te klagen gehad. En ik blijf mensen leren kennen. Nieuwe vrienden maken.

Toch is vriendschap niet altijd de waarheid. Het raakt me diep, maar vriendschap is een illusie. Het moet niet allemaal van mijn kant komen. Ik moet niet degene zijn die altijd maar het initiatief neemt. Nee. Het moet van twee kanten komen, zoals dat zo mooi heet. Maar dat komt het niet. Ik besta niet. Ik word genegeerd. Al tijden. Het is over. Het is voorbij.

Vriendschap is een illusie…

Did I disappoint you

or let you down?


Should I be feeling guilty

or let the judges frown?

Goodbye, my friend.