Wat een ballenbedrijf!

Het was gisteravond weer eens drama met het OV. Dit keer niet eens de trein (het is een wonder!) maar de metro. Ik moest naar de fysio, zit vlakbij het VU mc, dus dat is vanaf Sloterdijk een klein kwartier met de metro. Heen geen probleem, maar terug... 

Ik had een tikje haast, want had de goede hoop de trein van 18:03 op Sloterdijk nog te kunnen halen. Scheelde me weer een half uur. Dus ik had alles in de aanslag (ok, alleen m'n OV-Chipkaart) om in een vloeiende beweging door de poortjes te komen en zo het metroperron op te komen. Maar natuurlijk: Het ging mis. 

Het saldo van mijn OV-Chip was te laag. Ik geloof dat het een saldo was van -0,10. Je mag 5 euro in de min staan, met de metro inchecken gaat er vier euro vanaf. Een eenvoudige rekensom leert mij, dat er dan -4,10 op staat. Dan moet ik dus gewoon de metro in kunnen...Nee, het GVB was mij niet goed gezind. 

Nou, tot zover heb ik er vrede mee. Ik had m'n pinpas bij me (tegenwoordig kan je alleen nog maar pinnen of met een hele zak muntjes je saldo opwaarderen/je kaartje kopen), dus ik dacht: ik laad 'm wel op. Maar helaas, het GVB heeft besloten om de oplaadautomaat buiten dienst te zetten. Dus, ik kon m'n OV-Chip daar niet opladen. 

Ik naar de overkant. De superdrukke weg met gevaar voor eigen leven overgestoken, maar tevergeefs: ook daar was de oplaadautomaat buiten gebruik. Ja, en dan? Ik had geen idee meer. Ik kan niet onder de poortjes door, achter iemand aanlopen was ook geen optie (dan gaat het alarm piepen. Op die halte nog geen probleem, maar op Sloterdijk wel: Overal staan GVB poppetjes, dus daar had ik een probleem). Ja, wat dan? Dus ik moest wat anders verzinnen... 

Uiteindelijk besloten om naar het dichtstbijzijnde treinstation te gaan lopen. Langs de Vrije Universiteit, een wandeling van metrohalte naar treinstation van al gauw twintig minuten. Geen enkel probleem, hoor. En het treinkaartje van Zuid naar Sloterdijk was 0,40 duurder dan de reis met de metro. Dus het is het eind van de wereld niet. Maar het is gewoon een schande! 

Echter, hoe wil men het reizen met het OV stimuleren? Zo niet dus. Het gaf mij schaamte. En ik heb redelijk gevloekt. Het is ongelooflijk dat een onbemand station allebei de oplaadautomaten niet in gebruik heeft staan. Ik zou zeggen GVB: Schaamt u zich!

Een grootheid komt binnen

Al ruim een maand geleden ben ik met erg veel plezier aan m'n nieuwe baan begonnen, als werknemer bij de AKO. Voornamelijk op Station Haarlem, maar ook in Haarlem centrum, in de Grote Houtstraat. Het bevalt me daar heel erg goed, ik heb het naar m'n zin, het is ontzettend leuk en gevarieerd werk...Niet te klagen en geen spijt van!

De afgelopen twee weken was het vakantie (ja, die is nu zo goed als afgelopen). Het is fijn om te beseffen dat ik 40 uur gewerkt heb, dat geeft vertrouwen, vind ik zelf. Ze hebben vertrouwen in me, ze zijn tevreden en zien het wel zitten. Dat doet mij goed, want ik ben helaas niet het het beste gevoel vertrokken bij mijn vorige werkgever. Maar dit doet me goed, echt waar.

Oudjaarsdag was de dag dat ik zelf, alleen moest openen in de Grote Houtstraat. Sta je dan als 18-jarige jongen, net een maand in dienst, open je de winkel even in je uppie. Doet er verder niet toe, want de reden dat ik dit wil schrijven is de volgende:

Als schrijver, sportliefhebber en fanatiek lezer heb ik zo mijn journalistieke helden. Het is een droom van me om hem te ontmoeten. Oudjaarsdag was dat zover. Mart Smeets was in de winkel. Een gestalte van 2x2 meter. Er kwam toen een Meneer binnen. Waar je alleen maar U tegen durft te zeggen.

Mart Smeets, Neerlands sporttelevisiegezicht (dit woord verzin ik nu even zelf!) bij uitstek. Schaatsen, wielrennen, basketballen, olympische spelen of gewoon de zondagmiddag Studio Sport uitzending. Mart Smeets staat er. Vertrouwd, al jaren en jaren in dienst bij de NOS. Met een geschat jaarsalaris van 300.000. Juist. Zo-eentje is 'ie.

Hij was dus in de winkel. Mart Smeets. Houdt totaal niet van publiciteit, mensen die aandacht van hem willen omdat hij een grootheid is, nee, doe maar gewoon je ding, en stoor je niet aan mij, ik ben ook maar een mens. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Maar ik was gevallen. Als een blok. Mijn grote held in de winkel. Ik trok m'n bek open. Toen ik het deed, had ik er al gelijk spijt van.

"Dag meneer Smeets".

Hij draait zich langzaam om en bekijkt mij eens goed. Dan komt er een bescheiden "dag" vanaf. En hij draait zich weer om. Ik kreeg een kleur, terwijl ik m'n oliebol weer pakte om verder op te eten. Ik stond lichtelijk te trillen op m'n benen.

Ik ging verder met m'n werk, hielp mensen aan de kassa. Op een gegeven moment groet ik de volgende klant. Ik kijk hem aan. Smeets. Fuck. Ik hield het niet meer. Parool, Trouw, NRC Handelsblad. Vrij Nederland en HP/De Tijd. 19,20 was hij kwijt. Hij wil altijd een tasje en het bonnetje. Ik stond te stunten met dat tasje, want die kranten pasten er niet goed in. Ik werd weer rood, want hier kan ik zelf gewoon niet tegen.

Uiteindelijk, drie zuchten (van mezelf) verder had ik alles ingepakt en het bonnetje in z'n tas gedaan. Ik overhandig hem het tasje en zeg: "En een hele fijne jaarwisseling vanavond". Hij bekeek me nog maar een keer en zei toen: "Fijne avond. Hoi." Ik stond te trillen van angst, van adrenaline. Dit had ik nog nooit meegemaakt.

Een uur later was ik weer normaal, kon ik weer goed alles doen. Ik had echt even tijd nodig om hiervan bij te komen. En Smeets schijnt vaker bij de AKO te komen. Op het station danwel in de Grote Houtstraat. Dus het zal niet m'n laatste ontmoeting met hem zijn geweest.

Moet ik nou terugblikken of vooruitkijken?

Om niet cliché te beginnen: Het allerbeste voor 2011! Dat het een jaar mag worden vol gezondheid, gezelligheid, geluk en liefde!

Het is 1 januari, de laatste vuurwerkresten worden van de straat geveegd. Een klein uur ben ik m'n bed uit. Nederland heeft alweer te maken gehad met de eerste regenbui van het jaar. Het zal eens niet. Maar als ik me daar over op moet gaan winden...Nee, ik heb wel wat beters te doen!

De laatste dag van het oude jaar danwel de eerste dag van het nieuwe jaar zijn de dagen waarop ik altijd terugkijk en vooruitkijk. Wat is er het afgelopen jaar gebeurd? Wat gaat het komende jaar me brengen? Het is goed om een jaar eens rustig te relativeren. Wat ging er goed, waar ben ik trots op, wat waren de leuke dingen? Maar ook: Wat moet anders, wat ging totaal fout en wat waren de niet leuke dingen?

Om kort terug te blikken: Over z'n algemeenheid mag ik tevreden zijn over 2010! Over naar VWO 6, m'n eerste halve marathon gelopen, nieuwe vrienden gemaakt en m'n studie gekozen voor na het VWO! Allemaal dingen waar ik erg blij mee ben. Maar helaas zijn er ook hele nare dingen gebeurd. Op 10 april bijvoorbeeld (sommige dingen vergeet je nooit meer), toen de relatie met m'n vriendin over was. Dat raakt me soms nog, want ik mis haar heel erg. Soms gaan dingen zoals je niet wilt zoals ze gaan, maar toch: ik moet er maar mee leven. Niet een hand vol, niet een land vol, maar een wereld vol kanshebbers. Alles op z'n tijd.

Het jaar 2011 wordt voor mij, en met mij vele anderen, het Jaar van de Waarheid. VWO 6, ik noemde het al, en dus is het half mei examen doen. Het moet en het zal. En het gaat ook gebeuren. Vol angst, maar wel met enig zelfvertrouwen kruipen we richting de examenperiode toe. Ik heb nog maar 10 weken les en 3 weken tentamens, that's all. Alles dat dan nog rest is examentraining, en vanaf 16 mei examens doen. Om daarna (hopelijk) voor een keer te genieten van drie maanden vakantie. I can't wait.

Maar voor het zover is: Eerst maandag maar eens m'n theorie halen!