Vandaag ben ik gaan lopen.

Nog voor de halve marathon van Amsterdam (oktober 2011) besloot ik me in te schrijven voor de marathon van Rotterdam. Het moest er een keer van komen. Ik wilde verder. Binnen tien minuten na de opening van de inschrijving had ik me al ingeschreven. Op m'n iPad, in de trein van Utrecht naar Rotterdam Alexander. Onderweg naar de Universiteit. Sommige dingen vergeet je gewoon nooit meer.

Die halve marathon verliep geweldig, een dik PR en zo onwijs lekker gelopen. Goh, wat gaf dat een kick! Voor de tweede keer Amsterdam en voor de tweede keer lekker gelopen. Wat gaf dat een vertrouwen ook! Mooi klein opstapje naar Rotterdam. Ach, dat was nog zo ver weg. Dat ging zoveel training vragen.

Vol goede moed 28 (!) weken voor de marathon begonnen met een schema van Nike. En dat heb ik wel twee weken volgehouden...Toen werkte het niet meer. Na de halve marathon moest ik herstellen. En ik ging naar New York voor een weekje...Bijna twee maanden niet gelopen.

En toen werd het december. Gelukkig nog zonder horrorwinter met sneeuw, temperaturen dik onder nul en dus overal ijsbanen...Nee, ik kon nog normaal over straat. Langzaam maar zeker de draad opgepakt. Het kwam uit op 1x per week zo ongeveer, niet verder dan een kilometer of 15 (op een keer na, 21). Ik had vaak geen zin, moest ontzettend veel werken en reizen naar en van m'n werk, dat sloopte me ontzettend. Behalve de zin had ik ook geen tijd en al helemaal geen energie. 

Na lang wikken en wegen heb ik me ingeschreven voor Apeldoorn, de 27,5 km. Een stok achter de deur. Ik moest nu wel. Zo'n eind had ik nog nooit gelopen...In Apeldoorn heb ik genoten. Ik was kapot na die 27,5 km maar het was zo fijn. En het was toch wel een stap naar Rotterdam. Ja, Rotterdam is nog 14,7 km verder. Maar het was zo'n stap.

En toch, ook na Apeldoorn (Rotterdam is nog minder dan twee maanden) bleef de zin maar niet om te blijven lopen. Dan weer twee dagen achter elkaar, om vervolgens anderhalve week niet te gaan...Die constante was er niet. En daar werd ik zelf behoorlijk gek van. Want op deze manier zou het in Rotterdam nooit iets gaan worden natuurlijk...

Heb de laatste anderhalve week veel gedroomd over Rotterdam. En ik ben weer gaan lopen. Ik werk even minder. Kan m'n kop lekker naar andere dingen zetten. En m'n energie meer richting het hardlopen duwen. Ik voel me fitter en heb daardoor ook meer zin om te lopen. 

Gisteren heb ik er tien gelopen. Vandaag negentien. Het voelt zo ontzettend fijn om te lopen. Ik zit hier nu en schrijf dit, maar ik zou zo weer willen (en kunnen) lopen. Maar soms moet je naar je verstand luisteren. Want morgen ga ik weer een stukje, dit keer samen met Daniel en Saskia. Een keertje niet alleen is ook wel eens fijn. 

Vandaag ben ik gaan lopen. Omdat dat is wat ik wou.

BonBons

Tot mijn grote plezier en genoegen ben ik gisteren toegetreden tot het clubje vrijwilligers in de mediatheek van 't Bonhoeffer. Vanaf nu zal ik iedere donderdagmiddag van 12:00 tot 15:30 in de mediatheek zijn. Ben blij om terug te zijn op 't Bon.

Gisteren was ook het jaarlijkse uitje met het mediatheekteam - iets met 'neus' en 'boter'. Na een lekker hapje gegeten te hebben op school gingen we met drie auto's richting Zaandam, waar we zelf bonbons gingen maken. Juist. Bonbons. Chocolade. LUST IK NIET!!!

Afijn. Ik wilde natuurlijk wel mee. Want dan eet m'n moeder ze maar op! Dus, ik ben van half 6 tot half 9 met chocolade bezig geweest en heb mezelf van m'n meest creatieve kant laten zien. Ja, ik kan dus wel creatief zijn hoor!!!

Gek eigenlijk: op één dag twee dingen doen die helemaal niet bij me passen: creatief zijn en met chocolade bezig zijn. Afijn. Ik ben weer boven mezelf uitgestegen, blijkt eens te meer!

De bonbons maken was heel erg leuk, ik kan niet anders zeggen. Waar alle andere twaalf vrijwilligers er lustig op los proefden, hield ik mezelf afzijdig. Ik heb maar 40 keer m'n handen gewassen omdat ik onder de chocolade zat. Nee, ik lust het nog steeds niet. Maar wat was het leuk!!! Dank jullie wel!!!