Na een wat moeilijke tijd had ik alles wel weer op een
rijtje. Een last viel van m’n schouders af toen ik de beslissing maakte om te
stoppen met m’n studie, ik heb een heerlijk weekje New York gehad begin
november en heb inmiddels weer een levensjaar gevierd. Nu ik zeeën van tijd heb
(althans, zo lijkt het: als puntje bij paaltje komt valt dat altijd weer tegen)
ga ik veel aan de slag bij AKO, in vier winkels tegelijk. Om het makkelijk te
houden. Maar goed: eind goed, al goed. Dacht ik.
Het was zaterdagavond. Ik had weekend, eindelijk, 39 uur
gewerkt deze week en de Sintviering in aantocht betekent toch wel extra drukte.
Dus ik was blij dat ik in de trein zat. Een van m’n zeer geliefde collega’s van
het station belde me. We hadden nog wat zaken te bespreken omtrent 5 december:
we zouden dan samen op bezoek gaan bij de familie van onze leidinggevende. Als
Sint en Piet wel te verstaan. Volgend jaar ben ik dus te huur als Sint mensen!!
Goed, business first: de zaken besproken en daarna over de alom
bekende koetjes en kalfjes geluld. Hoe het op het station was vandaag (rustig!)
en hoe het was in Hoofddorp (druk! Sint kwam langs, de poten onder m’n lijf
vandaan gelopen!). En toen kwam er iets naars ter sprake.
In Hoofddorp denkt de hele club (allemaal van die midlife
dames tussen de 35 en 48 jaar) dat ik homo ben. En daar roddelen ze met z’n
allen behoorlijk over, zo blijkt.
Nu is bekend hoe ik over homo’s denk – vraag maar aan
A&M of R&R. Dat is ook niet zozeer hetgeen wat mij kwetst. Ik kan ze heel
duidelijk vertellen dat ik op meisjes val en dat zal geen stof doen opwaaien
(of juist wel…). Wat me wel dwars zit is het volgende.
Ik dacht (misschien eerder ‘hoopte’) dat volwassenen toch
wel hun verstand meer gebruikten dan kinderen van een jaar of 13 doen. Dat de
tijd van roddelen, de tijd van achter iemands rug om over diegene praten, de
tijd van leugens en verzinsels, toch wel voorbij is als je een respectabele
leeftijd van voorbij de 35 hebt bereikt. Forget about it. It’s an illusion.
Sinds ik het gisteravond hoorde zit ik totaal niet lekker in
m’n vel. Zit gewoon vol ongeloof. En het ergste is nog, dat het onjuistheden
zijn. Dat doet me nog wel het meeste pijn. Dat het leugens zijn. En het lef om
het me gewoon te vragen? Nee, dat hebben ze niet. Ik dacht dat ik een leuke
extra werkplek had gevonden aldaar. Maar er is een flinke kink in de kabel
gekomen. Sommige volwassenen zijn nooit volwassen geworden.
Fuck you!
Fuck you very very
much!
~ Lily Allen ~
