Vanavond was 'Komt een vrouw bij de dokter' op tv, met Carice van Houten en Barry Atsma in de hoofdrollen. Het (op waarheid gebaseerde) verhaal zal ongetwijfeld bekend zijn en daar zal ik ook verder niet over uitwijken. Maar de film deed me opeens aan iets denken.
In de tijd dat de film in de bioscoop draaide, had ik een relatie met Maaike. Maaike woonde in 's-Gravenzande (zeg maar Hoek van Holland) en we waren heel erg gelukkig samen. Helaas dachten bepaalde omgevingsfactoren anders over onze relatie - maar ook daar zal ik verder geen aandacht aan besteden.
Toen de film draaide, was mijn schoonmoeder herstellende van leukemie. Ze heeft op het randje van de dood gebalanceerd en gevocht voor haar leven. Maanden en maanden gevochten. Ja, ik leefde heel erg mee en natuurlijk raakte het me heel, heel erg. Het was zo beangstigend dichtbij...
Maaike en ik gingen dezelfde avond naar de bioscoop, weliswaar gescheiden van elkaar - zij daar, ik hier. Ze vond het te moeilijk om met mij te gaan. Ze wilde graag met oma, omdat oma alles vanaf het begin had meegemaakt. Ik was samen met m'n moeder.
We belden elkaar na de film. Het enige wat we konden was huilen. Keihard huilen. En soms een lief woordje. Het was aangrijpend. Het verhaal zou me niet snel meer loslaten.
Nu, vanavond, greep de film me weer. Het doet me weer denken aan die tijd, alweer twee jaar geleden. Wat kan de tijd snel gaan. En wat kan je iemand op dit soort momenten missen...
