'Oudejaarsconference'

Inmiddels volgens traditie schrijf ik de eerste dagen van januari een terugblik op het afgelopen jaar. Geloof me: zo scherp als Youp van 't Hek of zo snel als Dolf Jansen zal 't niet zijn. Voor velen een teleurstelling, voor sommigen een verademing.

Als ik terugkijk naar 2011, kent het heel veel hoogtepunten. Het begon precies een jaar geleden met m'n theorie-examen voor m'n autorijbewijs. Met succes volbracht. Vraag niet hoe. Ik had 'm. Dat was de eerste horde in een zeer belangrijk jaar. Vraag mij niet hoe lang je aanhanger maximaal mag zijn. Dat mag Hij weten. Het papiertje had ik. Need to say more?

Nog voor de start van m'n eindexamen (alwéér zoiets belangrijks) had ik m'n zogeheten TussenTijdseToets, of kortweg TTT. (De flauwe grap kan je nu zelf maken). Ondanks de grote paniekaanval onderweg (ik ging alles en iedereen voorrang geven terwijl ik alleen rechts voorrang moest geven, en nog meer van dat soort grappen) had ik wel goed ingeparkeerd (jaja, ik kan fileparkeren!) en omgekeerd. Dat omkeren, overigens, ging in een straat waar éénrichtingsverkeer was. Och, de examinatrice kon het niet veel boeien.

Goed, dat eindexamen. Ook zoiets. Het is toch krom. Werk je je drie jaar het schompes (met menig inzinkingen en huilbuien incluis) om je schoolexamen (SE) bij elkaar te schrapen. Moet je in de laatste twee weken van mei examens doen. En die examens, waar je 3 uur voor hebt, wegen stuk voor stuk net zo zwaar als je SE, waar je dus drie jaar voor heb geknokt...Juist?! Enfin, ik ging er met redelijk goede cijfers in, ik geloof met een 7,1 gemiddeld.

Om over daarna een lang verhaal kort te maken: ik heb gefaald. Van de negen examens die ik heb afgelegd, waren er zeven onvoldoende. Maar, het mooie was: ik was wél geslaagd. Beat that! (Oké, nichtje Anna deed het nog iets beter, met 8/9). Met een eindgemiddelde van 6,1. Oei. Ik besefte me maar al te goed dat ik mazzel had dat ik dit jaar examen deed. Volgend jaar zou ik gezakt zijn...Afijn, binnen is binnen!

Nog voor de uitslag volgde een bijzondere trip in het midden en noordoosten van Amerika. We (m'n vader en ik) zagen King Albert Puyols hoogst persoonlijk de Chicago Cubs wegslaan. We zagen het fraaie stadion van de Baltimore Orioles, waar we 'good old' Vladimir Guerrero drie keer drie slag hebben zien krijgen. We waren bij de familie Phillies, want wat loopt er daar een vredig, sociaal volk rond en wat is het daar nog een uitje voor de hele familie.

En we zagen onze jongens. The Bronx Bombers, alias van de New York Yankees. Waar we, gelukkig, twee keer de Nederlander Andruw Jones in actie zagen. Resultaat: drie keer drie slag en een eenvoudige vangbal. Was getekend, A. Jones. Maar ik heb 'm wél gezien!! En welke Nederlanders kunnen dat nog meer zeggen?!

De dag van thuiskomst was tevens de dag van uitslag. Ik hield het niet meer. Toen even voor twaalven dat verlossende telefoontje kwam...A moment I'll never forget!!

Op 8 augustus was het de dag dat ik af moest rijden. En ook de laatste horde in dit belangrijke jaar nam ik, naar m'n gevoel toch wel moeiteloos. Een score van 4 uit 4. Beter kon niet, toch? 'A perfect game'.

Toen kwam daar de maand september, waar de studie ging beginnen. En dan begin ik direct over het enige grote dieptepunt van 2011: mijn studie. Of, beter gezegd: de verkeerde keuze en daaraan gekoppeld het onvermijdelijke gevolg dat ik gestopt ben, na twee maanden uitzitten...

2011 was het grote jaar van de successen, die me nog wel even bij zullen blijven. Vooruitkijkend naar het jaar dat net begonnen is, hoop ik de echt juiste studie te vinden. En in april die 42 km en 195 meter uit te lopen, in 'mijn' Rotterdam. Want hée, 't is en blijft de allermooiste rotstad die er is!

Ode aan de Top 2000

Het is Eerste Kerstdag, 2011. Na een gezellige avond en nacht bij een goede vriend van me, kom ik om half twaalf haast kruipend m’n bed op. Pfffffffff. De wereld draait een beetje. Mensen. Wat heb ik vannacht veel gedronken! En wat heb ik een koppijn! En ik heb zin…in bier! Oh no…Brak?!

Na een snelle douche voel ik me al iets fitter. Het duizelige/tollende is verdwenen. Ik schiet wat kleding aan. Trainingspak op Eerste Kerstdag. Straks hardlopen. Moet ik nu nog niet aan denken. Snel naar beneden. Radio aan. Welke zender is het ook alweer? Vertwijfeld kloot ik wat met de afstandsbediening, tot m’n vader zegt: “Je moet gewoon op ‘2’ drukken.” Ik zal barsten. Hij heeft nog gelijk ook.

Vanaf Eerste Kerstdag bestaat mijn leven altijd een week uit intiem radio luisteren. 3FM is net klaar met Serious Request, het echte werk kan dus beginnen!! Het is even voor twaalven. De reclameblokken komen langs. Bijna twaalf uur. Alsof ik aan het aftellen ben voor het nieuwe jaar. Terwijl ik daar zes-en-halve dag te vroeg voor ben.

Dan eindelijk die tune weer. Die tune die me zo bekend voorkomt. Die ook zo goed bij het programma past. Net als de tune van Langs De Lijn goed bij Langs De Lijn past. Perfect gekozen. En dan…Dan is er Bert Haandrikman. Verreweg de beste. Ik kan zo genieten van die man. Hij spreekt de magische woorden. “Dames en heren, goedemiddag! We gaan beginnen aan de 13^de editie van de Top 2000! Zeven dagen lang non-stop de tweeduizend beste muziek ooit gemaakt, volgens jullie, de luisteraars! Er zijn meer dan drie miljoen mensen die hun stem hebben gedaan voor de Top 2000! We gaan van nummer 2000 naar nummer 1, dat alles tussen nu en oudjaarsavond, wanneer we even voor twaalven afsluiten met Bohemian Rhapsody van Queen, die terug is aan de top!”

Er wordt verbinding gezocht met Andre Kuipers, die in de ruimte zit. Hij opent de Top 2000 met de aankondiging van het nummer “Torn” van Nathalie Imbruglia. En direct daarna galmen de eerste klanken van het nummer uit de boxen. Grappig: ik (her)ken het nummer. Onbewust (her)ken ik heel veel meer nummers dan ik verwacht.

Het is een meer dan heerlijke week. Het is een ode aan de muziek. Het oudste nummer stamt uit de jaren ’30 van de vorige eeuw, de jongste nummers zijn van 2011. Het is een unieke mix van zoveel verschillende genres. Een normaal radiostation zou nooit ‘Avond’ van Boudewijn de Groot en ‘Child in Time’ van Deep Purple na elkaar draaien. Maar bij de Top 2000 kan het. Is het zelfs normaal. Het is de Top 2000.

De herinneringen die worden opgehaald bij het horen van liedjes. Luisteraars die massaal reageren op voor hun belangrijke, mooie, of juist droevige nummers, nummers die een rol hebben gekregen in hun leven. En wereldwijd luisteren er mensen naar de Top 2000.

Oudejaarsavond, even voor twaalven galmen de laatste klanken van Bohemian Rhapsody uit de speakers. Ik besef dat het voorbij is. De Top 2000 is afgelopen. Weer een week topradio voorbij gevlogen! We tellen af tot twaalf uur en wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar.

En ik vraag me af of ’t weer bijna kerst is. Top 2000, ik mis je!