Een ezel stoot zich over 't algemeen...

Soms komt het voor dat je een verkeerde keuze maakt. Van verkeerde keuzes maken leer je. Ik heb vorig jaar zo'n verkeerde keuze gemaakt door aan bestuurskunde te beginnen. En ik deed er verstandig aan om er per 1 november mee te stoppen.

Na opnieuw een uitgebreide ronde open dagen en veel twijfels was ik er wel uit. Ik ben in september begonnen met de lerarenopleiding Nederlands. Al jaren praat ik er over. Dan moet je op een gegeven moment toch je roeping gaan volgen? De open dagen gaven me een goed gevoel. Veel beter dan bij bestuurskunde.

Voor de zomervakantie, nadat ik m'n studiekeuze al gemaakt had, heb ik een uurtje les staan geven aan een brugklas op het Bonhoeffer. Daar werd mijn keuze bevestigd: ja, ik vind dit leuk!!

We zijn nu drie maanden onderweg. Eind augustus kwam ik in een klas terecht waar ik verreweg de jongste was. Ja dat is best even anders. Maar ach, als die leeftijd alles was...Ik vermaakte me in Amsterdam met de mensen. En ook met de opleiding. Natuurlijk zijn er leuke en minder leuke dingen op een opleiding. Maar de perfecte opleiding bestaat volgens mij helemaal niet! Daar had ik ook wel vrede mee.

De eerste tentamenperiode had ik redelijk gedaan: twee gehaald en twee herkansingen. Dat was te overzien, al was ik in eerste instantie uitgegaan van zeker drie gehaalde tentamens...Afijn. It is what it is. Natuurlijk was er wel even teleurstelling, maar: opstaan en doorgaan.

Stageplek was inmiddels al geregeld. Per februari 2013 op 't Haarlem College.
Toch begon de twijfel een beetje toe te slaan. En een beetje meer. In eerste instantie was het: wil ik wel de komende 50 jaar voor de klas staan? Dat was eigenlijk simpel: nee, dat wil ik niet. Dus was er voor mij de optie om te zoeken naar een tweede deeltijdopleiding.

De laatste weken slaap ik slecht. Bang dat ik weer de verkeerde keuze heb gemaakt? Vaak een matig humeur. Soms zelfs erg slecht.
Vorige week moest ik een lesje geven aan m'n eigen klas: een hele vertrouwde omgeving voor mij. De mensen ken ik een beetje. Toen ik daar stond, zakte de moed me in de schoenen. Niet zozeer omdat ze zich gedroegen als mavo-2 leerlingen (dat was de bedoeling met oog op m'n stage). Meer het idee dat ik daar moest gaan staan. En dat ik daar de komende 50 jaar mee te maken heb...

Ik ben bij mezelf eens te meer te raden gegaan of ik de goede keuze heb gemaakt. De hele week sliep ik niet heel lekker, al was dat eigenlijk al sinds de inbraak van 3,5 week geleden.
Maandagavond ontdekte ik voor mezelf dat ik opnieuw een verkeerde keuze heb gemaakt. Toch wilde ik dat gevoel de kop indrukken. Ik wil niet weer stoppen. Ik wil doorgaan. Ik kan het tegenover alles en iedereen om me heen niet maken om te stoppen.
Maar doe ik het voor alles en iedereen om me heen? Of voor mezelf?

Gisterochtend voor ik naar school moest, brak ik. Tranen bleven komen. Nee. Dit is het ook niet voor me. Ik wil dit gewoon niet. Het voelt niet goed. Het is niet zo rooskleurig als het lijkt. Ik wil dit niet. Het past niet bij me! Aan het begin van het schooljaar was iedereen om me heen er zo zeker van. Inclusief ikzelf. Het is vreselijk dat mijn gevoel zo is omgeslagen. Het valt ook niet te verklaren. Maar: it is what it is. (Ik klink nu heel nuchter, maar reken er maar op dat me dit zoveel verdriet doet.)

Ik ben nu opnieuw studieloos. Misschien ben ik wel geen figuur om te gaan studeren, maar moet ik gewoon lekker gaan werken. Wie weet. Ik ga het de komende anderhalf jaar in alle rust ontdekken.

Opnieuw gaat de zoektocht naar mezelf beginnen. Waar ligt mijn verlangen, mijn toekomst? Als ik dat anderhalf jaar terug al wist...Dan had ik niet twee keer de verkeerde keuze gemaakt. Maar wie niet zoekt, zal ook niet vinden.

Voor nu is het tijd om de tranen te drogen. Er staat werk te wachten. En veel ook.

Talentjes

De afgelopen twee weken heb ik mee kunnen genieten van bijna alle audities voor de nieuwe productie op het Bonhoeffer. Al was dat vooral van achter de camera, waar ik namens de webredactie probeerde om een zo goed mogelijke sfeerimpressie te creëren voor buitenstaanders en auditanten zelf. Totaal aan data: 50 filmpjes (+- 12 GB), 550 foto's en een hoop uur montagewerk.

Ik moet zeggen: Ik heb genoten! De diversiteit, de interpretatie van individuen die zo hun eigen draai aan hun auditie geven, het lef, de bescheidenheid en het talent: wat een klasse loopt er rond! Dat is iets waar ik best wel eens kippenvel van krijg.

Vandaag worden de uitslagen van de audities bekend gemaakt. En dat is best een lastig moment. Ben je door of niet? Ik let daar persoonlijk niet echt op. Daarom is het maar goed dat ik niet in de jury zat. 

Waar ik op let: dat je de drempel over bent gestapt en je op hebt gegeven om auditie te komen doen. En de afgelopen week je auditie hebt gedaan. Dat verdient een groot compliment! Grote klasse! Hulde!

Klein geluk

In de verder lege winkel op Haarlem NS komt er een meisje van een jaar of negen naar me toe. 'Meneer, wanneer krijg je zo'n tas?' Ze wijst naar de goodie bags die we uitdelen als iemand twee actietijdschriften aanschaft. Ik vertel het meisje dat je 'm bij twee tijdschriften cadeau krijgt. Ze zegt 'dank u wel' en loop de winkel uit, ik vermoed naar haar moeder.

Even later komt ze terug. 'Sorry meneer, het mag niet van m'n moeder!' Met een betreurd gezicht draait ze zich om en loopt richting uitgang. Ik vraag haar om nog even terug te komen. Ze kijkt me verbaasd aan. Dan haal ik een goodie bag tevoorschijn. Voor haar. Ik geef 'm aan haar. Haar grote ogen versterken haar glimlach. Ze steekt haar armen uit en geeft me een knuffel. 'Dank u wel meneer!'

Trots huppelt ze naar buiten, mét goodie bag. Ik hoor haar in de stationshal naar haar moeder roepen: 'Kijk eens mamma, wat ik heb gekregen!'

Verwaarloosde aandacht, vergeten succes

Volledig onder de aandacht zijn het EK Voetbal (gelukkig bijna afgelopen...), Wimbledon en vanaf gisteren ook de Tour de France. Morgen is het nog één keer 90 minuten (of toch 120? En wat dacht je van een zenuwslopende penaltyreeks?) kijken naar voetbal en dan even rust. Even geen één of twee controleurs, even geen Jetro Willems, even geen Ruudje Gullit als beoogd nieuwe bondscoach, even geen Johan Derksen...
En vandaag heeft Fabian Cancellara de eerste gele trui gepakt in de Tour. Hij won de proloog in Luik. Ik vertrouw erop dat het drie weken smullen wordt. Spanning, sensatie en (hopelijk) eindelijk weer eens Nederlands succes!

Toch wil ik me voor nu even op een andere tak van sport richten, te weten: het EK Atletiek in Helsinki. Atletiek, de moeder der sporten, waar alles samenkomt: snelheid, inzicht, techniek, het draait om de details, opperste concentratie, spierkracht, mentale kracht, vreemde 400-meter banen...Het is er allemaal. En met her en der Nederlanders, niet zonder succes. Succes? Ja. Succes.

Gisteren bijvoorbeeld. Rutger Smith. Rutger Smith? Dat bedoel ik. Goed, laat ik er nog eens twee proberen: Churandy Martina en Patrick van Luijk. Ook niet bekend? Gregory Sedoc dan? Ja, die gozer die geschorst was, ja. Niet 'iets met doping'. Het ging over z'n whereabouts. Waar was hij gedurende het jaar voor onaangekondigde dopingcontroles? Had 'ie niet helemaal handig doorgegeven.

Rutger Smith won gisteren zilver op het onderdeel kogelstoten. Dat is tweede van Europa! En vandaag hebben we er een Europees Kampioen er bij: Churandy Martina won de 200 meter. Bij afwezigheid van vele snelle Amerikanen en Jamaicanen, uiteraard op een EK. Hij, Nederlander (sinds de Antillen niet meer bestaan, dat dan weer wel), is de derde Europees Kampioen op de 200 meter! En Patrick van Luijk werd tweede op diezelfde 200 meter.

Waarom weten zo weinig mensen dit niet? Nou, dat heb ik al min of meer aangekaart: Vanwege het EK voetbal, Wimbledon en nu ook de Tour de France. Drie topsporttoernooien, veel kijkcijfers, goede prestaties (nou ja...) en ga zo maar door. We zien bijvoorbeeld op alle journaals van de dag na de wedstrijd dat Nederland heeft verloren van Portugal...
Het EK Atletiek krijgt niet zoveel aandacht. En dat is zonde. Want hier zijn toch heel aardige prestaties neergezet. Maar het EK Atletiek moet het doen met een flits in het sportjournaal van 18:45. Pas om 23:45, als alle andere sporten zijn geweest, is er ruimer aandacht voor het EK Atletiek. Pas dan kunnen we zien hoe Martina na 20 seconden en 42 honderdsten Europees Kampioen werd op de 200 meter. Pas dan, om 23:45. Een groot deel van Nederland ligt al op een oor.

Op Twitter zijn geen van de drie medaillewinnaars tot nu toe Trending Topic geweest. Ook dat is een schande. Ook op Twitter is er geen aandacht voor topprestaties. Alleen voor de handtas van Arjen Robben. En da's toch zonde, mensen!

Schrik van m'n leven

Vannacht, zo tegen kwart voor vier, werd ik met bijna onuitstaanbare buikpijn wakker. Wat nu weer verkeerd gegeten of gedronken? Nee, ik kon het zo niet verzinnen. Zes boterhammen in m'n pauze op Schiphol, 's avonds broodjes hamburgers (gebakken in de pan, niet gefrituurd!)...Nee, gaat over 't algemeen wel goed. Daar lag 't dus niet aan. Na drie kwartier was de pijn nog niet verdwenen, ik was klaarwakker terwijl m'n wekker pas anderhalf uur later zou gaan. Maar even naar 't toilet en wat drinken beneden. En dan hopen op nog een aardig uur rust...

Toen ik in de keuken stond, de fles limonade nog in m'n hand, kwam er een auto voor de deur abrupt tot stilstand. Om pak en beet 4:35. En dat duurde mij nét iets te lang. De motor bleef ronken, koplampen waren fel. Ik schrok. Snel zette ik de fles limonade op het aanrecht (gelukkig, geen plakzooi op de vloer omdat ik 'm liet vallen) en bedacht me wat ik moest doen.

112 bellen? Onder tafel duiken? Wachten tot ze me kwamen halen? Nee. Alle drie geen succes.
Ik kreeg een helder moment: we hebben een honkbalknuppel! Mijn hersens maakten overuren, in die luttele secondes moest ik bedacht hebben dat de honkbalknuppel in de gang lag.
Ik liep naar de gang, klaar om de man(nen) en/of vrouw(en) in elkaar te meppen. Ik hoorde voetstappen in onze voortuin, zette me schrap voor wat er ging komen...

En toen viel het AD op de mat.

Op naar een mooie sportzomer

Een lichte deceptie. Wellicht een teleurstelling. We benne als nuchtere Hollanders weer met beide benen op de grond. Het EK is afgelopen voor Nederland. Willems kunnen we niets kwalijk nemen, evenals de 10 spelers die geen seconde gespeeld hebben. Spanje-Duitsland wordt de finale, en over drie weken heeft niemand het meer over het EK.

De dag van de EK finale begint ook de 99ste Tour de France. Dan wordt het drie weken fietsen door fraaie uitgestrekte landschappen, snelle parcours voor de tijdritten en een machtige strijd in de slopende Alpen en Pyreneeën: een ware thriller, een heuse titanenstrijd. Robert Gesink voelt dat hij helemaal terug is, Johnny Hoogerland wil revanche na zijn valpartij van vorig jaar (Weet je nog?) en Bauke Mollema maakt veel indruk.

Daarnaast vinden de Olympische Spelen dit jaar plaats in Londen. Het fijnste toernooi, als je het mij vraagt. Diversiteit aan sport, topprestaties van toppers én verrassende prestaties van landgenoten. Wat kan Churandy Martina bijvoorbeeld op de 200 meter? Winnen van Usain Bolt verwacht ik niet, maar een finaleplaats...Wie weet.
Medaillekansen zijn er legio. Minder sporters gaan er naar Londen dan er naar Beijing gingen, vier jaar terug. Maar de sporters die gaan hebben meer kans op een medaille, aldus de visie van het NOC NSF.
Op 27 juli begint het spektakel in Londen.

Realisme: Het EK werd niet wat we verwachtten. De Tour wordt drie weken spannend. En de Olympische Spelen worden genieten. Laat de mooie sportzomer maar beginnen!

En voor ik het vergeet: Björn Kuipers is de beste Nederlander van het EK. Zo!

Brief aan Bert

Heemskerk, 12 juni 2012

Beste Bert,

Vol bewondering heb ik zaterdagavond voor de televisie gezeten om te kijken naar jouw (maar ook mijn, en zo ook die van ruim 16 miljoen anderen) jongens in Charkov, Charkiv, Gharkiv en Gharkov. Gaat het dan ein-de-lijk gebeuren? Ga jij er voor zorgen dat we (ja, Bert, WE!) weer Europees kampioen worden, na 24 jaar?

Nou, om tien voor acht dacht ik er wel anders over. 1-0 verloren van Denemarken. Proest! Hoe is het mogelijk van die Vikingen te verliezen? Halve voetballers. Een rechtsbuiten van 53, een mislukte linksbuiten, een paar vissers en een tweede keeper…Bertje toch! Wat ging er fout? Dachten Onze Jongens er te makkelijk over? Een beetje onderschatting? Knap lullig, Bert! Sta je dan met je 60 jaar in een veredeld Oostblokland…

Morgen Bert, morgen moeten we tegen De Duitsers. Ik heb ze getipt als finalist. Tegen Onze Jongens, Bert! Maar zit dat er nog wel in? Nee Bert. Hoe optimistisch ik altijd ben over Onze Jongens: we gaan het niet halen, ben ik bang. Het Oranjefeest is afgelopen na morgenavond, ben ik bang, Bert. De koffers kunnen weer gepakt worden. En ach, weet je Bert? Ik vind het niet eens zo heel errug.

Het is wel lullig voor Alle Fans, Bert, dat moet je met me eens zijn. Mensen die 3000 kilometer rijden, zich scheel betalen voor een kaartje en om op een dramacamping te verblijven en Onze Jongens te zien verliezen. Ik heb het natuurlijk over Alle Fans die totaal geen verstand hebben van voetbal, maar vooral bier zuipen als Onze Jongens spelen. Ik lach ze vierkant uit. Met klompen op hun hoofd. Ja Bert. Ze hebben klompen op hun hoofd. Daar willen Jij en Ik toch niet bijhoren? Ik schaam me kapot als Nederlander. Op vakantie vragen ze allemaal of ik ook met zo’n klomp op m’n hoofd loop. Nou, Bert, nee. Zelfs niet als het klompentijdperk weer aanbreekt. Ik peins er niet over, Bert. Jij toch ook niet?

Oh ja, nog één ding: Mochten we onverhoopt wél winnen, dan kunnen we die miljoen fietsen wel in Duitsland laten, toch? Dat kunnen we ze dan wel vergeven!

Sportieve groet,

Een Nuchtere Hollander

Avontuur Toronto!

Avontuur Toronto, dag 4

Tijd om verder te gaan vandaag.  Angel zette ons af op Valley Stream Station, en na de nodige dankwoorden en een afscheid was ’t op naar Newark. Trein naar Penn Station, alwaar we over moesten stappen op de trein naar Newark Liberty International Airport. Het verliep allemaal vrij probleemloos, met 1,5 uur waren we van Valley Stream naar Newark gereisd. Niet verkeerd, met de auto zou ’t niet korter zijn.

Het ging al direct mis op Newark: toen pa de AirTrain naar de terminal instapte, gingen de deuren dicht. En ik stond nog op het perron…Tot over vier minuten. Als dat maar goed gaat, dacht ik nog, onze wereldreiziger weet de weg nergens. Ik was niet voor niets benoemd tot reisleider. Na veel gebaren en seinen was het volgens mij duidelijk dat ‘ie bij de tweede stop er uit moest.

Ja, daar stond hij, gelukkig. Dus de schade viel mee.

We dachten slim te zijn en zelf in te checken. Bleek dat we dat elders moesten doen, toen we hadden ingecheckt, en dat vertelde een vrouw (zeg maar gerust: bitch) van United ons op haar allervriendelijkste toon…We werden nog net het vliegveld niet uitgeblaft.

Bij de balie zeer vriendelijk te woord gestaan en geholpen, het was allemaal geen probleem. Zo kan het dus ook, mevrouw!

Na de security check (die sneller ging dan we dachten, ’t was immers druk) een rustig hapje gegeten bij Ruby’s Diner, die ons prima kip en dito fries serveerden. Na ’t eten een rondje gelopen en wat bericht met Nederland, want we hadden nog wel even. Pas om 16:45 werden we bij de gate verwacht, toen gingen we boarden.

Dat 16:45 werd later. Verwachte vertrektijd (17:20) werd ook later. Uiteindelijk 18:00. Goed, het was maar een uur vliegen ipv de twee uur die op ons reisschema stond, dus wat maakt het uit?

Eenmaal aan boord vertrokken we om 18:25. Nog steeds geen ramp, we kwamen aan zo laat als dat op ons reisschema stond. Na 374 vliegtuigen voor hebben laten gaan konden ook wij de lucht in.

Na nog geen tien minuten meldde de piloot zich. We hadden te maken met problemen. De problemen waren niet ernstig, maar we konden er niet mee naar Toronto vliegen (nog 45 minuten). Dus we moesten terug naar Newark!

Goed, het is allemaal voor onze veiligheid. Maar een informatievoorziening, ho maar. Ook geen drankje aanbieden, nee hoor.

Uiteindelijk een ander toestel geregeld, we zouden om 20:00 opnieuw vertrekken. Dat werd 21:15 omdat alle koffers van het ene vliegtuig naar het andere vliegtuig moesten en een muts zeker wilde weten of haar koffer er wel was en het uiteindelijk niet vertrouwde en van boord wilde. Super!

Om 22:30 waren we uiteindelijk in Toronto. Wat een drama, wat een drama…Gelukkig probleemloos door de Canadese douane, koffers waren er redelijk vlot en hup: op naar het centrum. Met een aardige limousine (we zaten als vorsten in die auto), wat niet verkeerd was.

Het hotel is erg chique, zeker niet verwacht, dus de complimenten voor Exitreizen. Bij de incheck kregen we twee pasjes: we hadden allebei een eigen kamer. Terwijl op onze reservering toch duidelijk vermeld stond dat we één kamer hadden. Afijn…Ook over de kamers mochten we niet klagen. Super!

Vlak voor middernacht de straat nog even opgegaan, op zoek naar wat eten. Het werd de Subway om de hoek. Hulde dat ze tot middernacht open zijn!

Toen ik, al ergens diep na middernacht, verbinding wilde maken met WiFi, kwam er een teleurstelling (en eigenlijk een schandaal!) langs: WiFi light kostte CAN$14,95 per dag. Dat hield in: beperkt internet. Schande, voor zo’n hotel. Toch?

Gelukkig zit de Starbucks naast het hotel.

Avontuur Toronto, Dag 5

Ah, de Starbucks next door is inderdaad een uitvinding. Ontbijtje en gratis WiFi. Kan niets anders zeggen dan: top geregeld. Sociaal netwerkend Nederland weer op de hoogte gebracht voor we op pad gingen.

Downtown Toronto: een wandeling van circa 20 minuten. Geen probleem, het was droog (en wat aan de frisse kant) en Toronto is zeker geen vervelende stad. Onderweg een hoop tegengekomen en de 20 minuten waren dus zo om.

Wezen shoppen in één van de grootste shopping malls van Noord-Amerika. Nou, dan heb je ’t over een grote mall, hoor! Ruim 300 winkels, we hebben ons wel even kunnen vermaken. Hollister, Abercrombie&Fitch, Aeropostale, Apple, NikeRunning, Foot Locker, Champs…En hardloopschoenen tegengekomen. Van Livestrong, de opvolger van de schoenen waar ik nu zo ont-zet-tend fijn op loop. Dus ik wil weer Livestrongs. Maar: de prijs die ze in de mall vroegen bij Sportchek…Nee, da’s me even te gortig. $140 excl 13% TAX. No thank you and good bye!

Ook rondom het winkelcentrum was ’t erg leuk. Grote, bekende merkzaken werden afgewisseld met kleine eenmanszaakjes waarvan je je zo nu en dan afvraagt hoe ze überhaupt kunnen bestaan…Het heeft zo z’n charmes. De jacht op All Stars was weer geopend en her en der wel aardig leuke tegengekomen. Op een gegeven moment (bij zo’n winkeltje waarvan ik me dus afvroeg hoe die kunnen bestaan) kwam ik wel erg leuke tegen. Maar: aardig aan de prijs. Dus ik vroeg, in mijn beste Canadees, of hij een leuke prijs kon maken als ik twee paar kocht ($150 vastgestelde prijs excl. de al eerder genoemde 13%). Ja, dat kon hij wel. Dus geef mij maar 2x size 12, zei ik. Zoeken, zoeken, zoeken…Mappen werden tevoorschijn gehaald, er werd driftig gebladerd en er kwam uiteindelijk resultaat: ze hadden één paar nog in maat 12, de andere in maat 11. Maar dat laatste is toch echt te klein. En aan de prijs konden ze voor één paar echt niets doen. Nou, dan niet hé! Prettige dag nog!

Lekkere lunch gehad bij Hard Rock Café Toronto. Naast honkbalploegen verzamelen we ook Hard Rock Cafés. Waarvan bij deze akte, Toronto. De kip was meer dan prima, goede service, dus een prima uurtje gezeten.

Her en der nog wat rondgelopen, terug naar ’t hotel om de gekochte spullen te droppen en camera + honkbaltickets mee te nemen voor ons eerste bezoek aan Rogers Centre, home of the Toronto Blue Jays. Voordeel: Het is een overdekt stadion, dus of ’t nou pijpenstelen regent of schitterend weer is met 45 graden terwijl de mussen dood van ’t dak vallen: de wedstrijd gaat toch wel door. Ideaal!

We hadden bijzonder mooie plaatsen, 20 rijen van het veld vandaan tussen het derde honk en de thuisplaat, achter de dug out van de Blue Jays. Werkelijk fantastisch zicht. Wel enkele zeer grote irritatiepunten die ik even MOET delen.

Allereerst: voor ons een vrouw van om en nabij de 250 kilo waar je bijna niet omheen kan kijken. Fan van Encarnacion, iedere actie die de man maakte werd zeer toegejuicht door de vrouw. Achter haar (dus naast ons) een bijna net zo dikke paardenlul in z’n shirtje van de Boston Red Sox. Goed, ’t is honkbal, daar kan ‘t! Maar Dikkie & Dik konden het nogal met elkaar vinden, en dat mochten we horen…

Tot slot enkele vrienden twee rijen achter ons. Erg luidruchtig, tot op het vervelende toe. Fan van de Blue Jays (dat mag). Iedere slagman van Texas kreeg er van langs. Soms erg grappig (zoals catcher Mike Napoli: Hey Mike, why don’t you return to Italy tonight?), maar het werd een herhaling van zetten en dan ga je je op een gegeven moment toch wel irriteren. Klootjesvolk, ofzoiets.

De pitcher van de Blue Jays (vraag me niet naar z’n naam!) begon heel sterk: de eerste vier slagmensen gingen uit met drie slag. Een keurige prestatie. Maar na die vier keer drie slag was het gedaan. Nog in de tweede inning werd het 5-0 voor de bezoekende Texas Rangers, overigens mede door her en der zeer matig veldwerk. Nou, dat zou een walkover worden, we mochten als het zo door ging wel na zes innings naar huis.

Niets bleek minder waar te zijn: de Blue Jays kwamen sterk terug met twee home runs achter elkaar. Tussenstand na 4 innings: 5-4.

De wedstrijd leek langzaam dood te bloeden, Texas scoorde nog een puntje en na 7 innings stond het dus 6-4. Wij geloofden al lang niet meer in een tweede wederopstanding van de Blue Jays en vonden het eigenlijk wel prachtig dat de Rangers aan het winnen waren. Zeker ook gezien die ongelooflijk vervelende mensen om ons heen.

Echter, in de 8^ste inning presteerde Toronto het om 3 punten te scoren en dus een 7-6 voorsprong te nemen. Gingen ze dan toch winnen? Ook goed. Wat maakt het uit. De Yankees waren aan het verliezen, da’s veel erger! In de 9^de inning Texas weer aan slag. Door zeer matige pitching werd het 7-7. Dan toch verlengen? Want die derde wederopstanding zou ECHT niet meer komen. Onmogelijk.

Nee hoor. 9^de inning, slagbeurt Blue Jays. Walk off, game-ending home run van Lawrie. De Blue Jays wonnen met 8-7. Waarvan akte. Lawrie, overigens, sloeg pas zijn 3^de home run dit seizoen. Dus een walk off home run van hem…Nee, hadden we niet verwacht.

We kunnen weer een stadion bij schrijven op ons lijstje. Evenals een Hard Rock Café. Over twee vliegen in één klap gesproken!

(Sorry voor het wellicht ietwat meer honkbaltechnische verhaal. Ik leg alles graag een keer op m’n gemak uit. Reserveer maar een middag of drie. Kun je daarna op hoog niveau met me meepraten!)

Avontuur Toronto, dag 6

Vandaag een middagwedstrijd: 12:37 begonnen de Texas Rangers en Toronto Blue Jays aan hun wedstrijd. Na een ontbijt en het nodige sociaal netwerken @ Starbucks her en der wat rondgelopen, op zoek naar het grootste ondergrondse netwerk van de wereld: ruim 28 kilometer winkels, restaurants en dergelijke, of terwijl: daar moesten wij naartoe!

Al snel werd ons duidelijk dat het toch niet alleen maar shops en restaurants waren (dat suggereerde de website wel!) maar voornamelijk wandelgangen tussen metrostations, bankgebouwen en andere kantoren. Het was niet bijzonder, dit hadden we best kunnen missen…Maar als je niet ontdekt, kom je nergens achter.

Andermaal mooie plekken, nu meer achter de thuisplaat. Helaas weer een paar rijen voor ons een paar randdebielen die alleen maar liepen te schreeuwen: gelukkig wel wat fatsoenlijker dan gisteren.

Het dak was open, de zon scheen…En wij zaten in de schaduw. Het was dus best fris en dat bleef het ook. Wat dat betreft had dat dak ook wel dicht mogen blijven.

De wedstrijd was er weer eentje om van te genieten. Veel slaggeweld en soms aardige verdedigende acties. Waar we twee grote overwinningen verwachtten van Texas (immers bij aanvang van de wedstrijden tegen de Blue Jays de beste ploeg uit de MLB!), werd het na gisteravond ook vandaag Toronto dat meer rake klappen uitdeelde: het werd 11-5. En weer toonde Toronto veerkracht: al was de voorsprong voor Texas maar 1-0 voordat de Blue Jays echt gingen slaan.

Na de game een footlong bij de Subway: de derde alweer deze vakantie. Daarna op zoek naar een bruisend winkelcentrum in de haven. Het telde niet meer dan zes winkels, waaronder een supermarkt. Voor geen goud willen missen dus!!!!!

De metro gepakt naar het noorden (dat wilde pa zo graag: hoort er toch bij, de metro. Prima…………) en daar in een iets bruisender deel van Toronto wat rondgelopen. Andermaal LiveStrong loopschoenen tegengekomen, maar andermaal CAN$135 exclusief de inmiddels welbekende 13%. Dus andermaal: Sank you, but no sank you.

Op een gegeven moment in een winkeltje terechtgekomen die erg leek op een winkel van gisteren: veel, heel veel All Stars. Uiteindelijk met vier paar in m’n handen naar de verkoper voor size 12. Hij had er maar één van de vier. Maar: de beste man deed z’n best en kwam met veel suggesties, zelfs uitverkoopschoenen. En: hij wilde die maat 12 van één paar wel even bij z’n broer (denken wij, de betreffende winkel en eigenaar kennen we van gisteren) halen. Aldus geschiedde.

Met passen gebeurde er iets heel vervelends: het schoot in m’n rug, en hoe. Ik heb al sinds de vlucht van A’dam naar New York last, maar zoals ’t toen was…Niet normaal. Kon amper bewegen en verging van de pijn. Snel spierverslappers gehaald en gelukkig deden ze na een goed half uur hun werk. Afwachten hoe het verder gaat…

Afijn, die schoenen dus. Uiteindelijk met drie paar nieuwe naar buiten, en dus: een mooie mijlpaal bereikt. Paar nummer 25 is een feit! En dan moet Houston nog komen…

Onderweg nog wat souvenirs en aanverwante artikelen gescoord en zowaar niet gekeken voor All Stars: er zijn grenzen op een dag…Gegeten bij de food court van Eaton Centre. De KFC was meer dan prima, en een stuk beter dan in NYC.

Morgen gaan we ons verplaatsen. We gaan terug naar de USA. Op naar Houston, op naar de Astros!

Roadtrip 2012: New York

Road trip 2012: New York, Dag 1

Een nieuwe trip op het programma. Weer een unieke: voor het eerst doen we Canada aan. Daarover later meer. Eerst zijn waar we zijn.

Het is 4:50 als m’n wekker gaat. Alsof ik de winkel in Haarlem moet openen. Nee, dat hoef ik niet. We gaan op pad. Om 6:15 moeten we op Schiphol zijn, dus op tijd vertrekken. Normaal vliegen we twee tot vier uur later, maar nu was het even doorbijten.

Na een vlotte rit naar Schiphol (’t was druk, om 6 uur op de weg) naar de check-in. Sinds enige jaren doen we het zelf, hoeven we niet in de rij en enkel onze bagage af te geven. Helaas waren ALLE self-service check-in palen afgesloten, dus moesten we wel naar de check-in balie. Gelukkig was ’t nog niet druk, ’t was de enige vlucht die zo vroeg vertrok. Een handjevol mensen, we waren zo aan de beurt.

De tante van United was niet de meest vriendelijke, vooral erg eigenwijs. Als antwoord op onze vraag waarom we zelf niet in mochten checken: ‘Dat kunt u nooit met een Nederlands paspoort.’ Prima, we laten haar wel in die waan. We weten zelf wel beter en gaan niet in discussie.

De paspoortcheck ging ook erg vlot. Tegenwoordig een testsysteem om het zelf te doen. Paspoort voor de lezer houden, naar het scherm kijken en klaar. Ik was de eerste die er gebruik van maakte, een enkeling in de rij volgde. Als er een schaap over de dam is…

Afijn. Vast rondje over Schiphol. Boekie hier, snoepie daar, tijdschriftje zus, ontbijtje zo…En rond achten richting de gate voor het interview der interviews. Lachwekkend is het wel te noemen, ja. Toen ik in november via Parijs naar de States vloog, had ik niks…

Ons vertrek was gepland voor 9:15, pas na 9:00 gingen we instappen. En toch vertrokken we met maar tien minuten vertraging.

De eerste ruzie was alweer gemaakt, nog voor we van de gate waren vertrokken. Vanwege het zeer kleine vliegtuig en de zeer beperkte ruimte voor bagage, wilde ik wat jassen verplaatsen zodat mijn koffer ook boven kon liggen. Toen stond er een vrouw briezend op en ging heerlijk uit haar dak. Ah, gezellig, we hadden vrienden gemaakt! En dat om een paar jassen…

De vlucht was niet om over naar huis te schrijven. Veel turbulentie, een hoop ellende, slecht eten, knieën in m’n nek, slecht zitten…Pffffffff. Ik was blij dat we er waren. De landing was er ook niet één om over naar huis te schrijven. Eerst de twee rechter achterwielen alvorens de piloot de rest aan de grond kreeg. Geweldig. Wát een ellende.

Douane in de States ging weer probleemloos, koffers waren er al toen we aankwamen en dus stonden we binnen het uur bij de trein richting Manhattan. Half uurtje met de trein en we waren echt weer thuis. Heerlijk. Koffers op een punt afgegeven en lekker de stad in. Te beginnen met een lunch die hard nodig was na het geweldige vliegtuigvoer. De T.G.I. Friday’s heeft andermaal bewezen dat je er prima kan eten, een enkele locatie daargelaten…

Een rondje langs vaste straten en winkels (vooral voor All Stars, betrapte ik mezelf al heel snel op…) te beginnen in Brooklyn. Maar: op het vaste adres daar viel ’t tegen, jammer genoeg. Niet vernieuwend en niet apart genoeg. Bij Foot Locker een hoop meer succes.

Ook bij de Flagship store van Converse hadden ze érg leuke schoenen, maar $150 was me iets te veel van het goede. Ook had ik wel een leuk idee voor een eigen ontwerp, maar ook hier geldt: $150 is me iets te veel van het goede.

Na her en der nog een winkel in te zijn geweest (en een ellenlange zoektocht naar Nike Town, die in mijn belevenis op 48th zat. Het bleek 57th te zijn. Valt mee…) ’s avonds gegeten bij Sbarro’s. Toen begon de vermoeidheid langzaam te komen: we waren al heel lang wakker. Koffers dus gehaald en op naar ons vertrouwde adres op Valley Stream.

Op het station werden we opgehaald door Angel. Na de laatste twee innings van de Yankees gezien (die in de 9^de inning nog wonnen ook) werd het tijd om ons bed in te duiken. 24 uur op. Het was een geslaagde dag, zeker vanaf het moment dat we het vliegtuig uit waren. Morgen eerste wedstrijd…

New York, dag 2

Van een jetlag was bijna geen sprake. Om 23:00 gaan slapen en om 6:30 wakker: da’s een hele normale nacht. Na de nodige sociale updates om 9:15 richting het station om naar New York te gaan.

Aldaar ontbeten bij Au bon pain, zeer bekend al jaren en al jaren prima. Weer terug naar Broadway/La Fayette, waar o.a. de Hollister en Adidas zaten. Maar beide hadden niet veel bijzonders. Toch nog even teruggeweest naar de Converse Flagship store, ik wilde een sleutelhangerallstar met de USA flag opdruk. En ik kwam naar buiten met de sleutelhanger…En een paar All Stars. Alweer. De leuke van gisteren in een iets goedkopere versie gevonden en dus was ik andermaal een tevreden mens.

Op naar Times Square. Ook her en der rondkijken, nog meer rondkijken en uiteindelijk niks kopen. Voor veel dingen durven ze een hoop te vragen, en dat zouden we vandaag nog vaker tegenkomen…

Om 16:07 was het tijd voor wedstrijd nummer één, dus het was tijd om richting Yankee Stadium te gaan. Kaartjes moesten we nog ophalen, zgh. Will Call. Echter, toen we er om 13:15 waren, werd ons verteld dat we om 14:00 nog maar een keer terug moesten komen. Bespottelijk…Dus maar een rondje gelopen, wat winkeltjes in en uit en her en der wat foto’s genomen.

Na de kaartjes gehaald te hebben gelijk naar binnen gegaan. De eerste 18.000 kregen iets, maar wat het is weten we nog steeds niet…Natuurlijk wel aangenomen, want we zijn en blijven Hollanders.

Iedere keer dat we in Yankee Stadium zijn is het iets magisch, al zijn we er al vaak geweest. De shop in geweest (hier vragen ze écht belachelijk veel voor alles…En ’t is ’t niet echt waard) en uiteindelijk naar buiten gekomen met een koelkastmagneet en een koffiekan voor in de trein.

Een lunch met kruidenboterbroodjes (niet verkeerd) en colaatjes, voor een hoop eet- en drinkwerk betaal je je scheel. Een Bud Light $9,50, een portie friet met drie stukjes kip $12 en ga zo maar door…

De wedstrijd dan. Ene Freddy Garcia startte, die kennen we nog van een paar jaar geleden. Toen was het absoluut geen succes en mocht hij na 1.1 inning vertrekken. Het begin was ook niet veelbelovend: in de eerste inning gelijk 3 punten tegen. En 3x 3 slag, zo is ’t ook weer. Gelukkig kon Nick Swisher iets terugdoen met een solo home run, 3-1.

Ook inning 2 was niet best, en na weer 3 punten tegen mocht meneer Garcia gaan. Onder luid boegeroep werd hij na 1.2 inning gewisseld voor Rapada, wie kent ‘m niet…

De wedstrijd bloedde dood. Rapada gooide 1.1 prima inning, Phelps gooide 3 foutloze innings maar aan slag waren de Yankees he-le-maal niks. Vanaf het begin totaal geen overtuiging, zelfs bijna geen honkslagen.

In de 7^de inning sloeg Curtis Granderson nog een home run en uiteindelijk in de tweede helft 9 scoorde de Yankees nog 3x, met dank aan pinch hitter Raul Ibañez. Landgenoot Andrew Jones deed mee, maar niet gezien.

Uiteindelijk met 7-5 verloren en de cijfers suggereren dat ’t een aardige wedstrijd was van beide kanten. Nou: nee.

Op naar Times Square. Met onze kaartjes van de Yankees kregen we 15% korting bij Modells. ’s Middags een mooi retroshirt (Cooperstown Collection) van de Yankees gespot, maar het gevraagde bedrag was iets te veel van het goede. Met de 15% korting was het anders. En uiteindelijk werd het nog een tientje goedkoper. Producten goed prijzen is ook een vak apart. Hartelijk dank, pa! Door om ergens een hapje te eten. Het werd Ruby Tuesday, omdat het wachten bij het Hard Rock Café een uur was…En dat was ons even te lang. Na een prima maaltijd op naar Valley Stream, op naar huis.

New York, dag 3

Na opnieuw een aardige nacht en een ontbijtje thuis (inclusief Langs de Lijn), in de zon een wandeling naar het station van Valley Stream. Volgens Angel ‘nog niet eens een kwartier’. Nu lopen wij niet op het allerhoogste tempo, maar een goede 5 km/h zit er echt wel in. En het is echt langer dan een kwartier. 38 minuten, om precies te zijn…Maar ach, wat maakt ’t uit. De zon scheen dus we hadden niet te klagen.

Op het station in Manhattan kregen we het heugelijke nieuws te horen dat Feyenoord met 1-0 heeft gewonnen van AZ. Hulde!

In Manhattan aangekomen direct door naar Yankee Stadium: tijd voor wedstrijd twee! De Yankees hadden iets goed te maken na het debacle van gisteren. Dit keer gelukkig met CC Sabathia, een man van om en nabij de 150 kilo en een omvang van 2x2 meter. Verreweg de beste starter van de Yankees. We zaten héérlijk in het zonnetje, uit de wind en dus: perfect. Alleen een t-shirt was genoeg.

De Yankees speelden met een hoop meer vertrouwen dan gisteren. Elke inning mensen op de honken, veel honkslagen, heel veel keer vier wijd. Het resulteerde echter in ‘maar’ zes punten, niet goed genoeg omgegaan met alle kansen. CC Sabathia gooide vier perfecte innings maar zakte daarna in. Uiteindelijk na acht innings eruit en een overwinning kon hij bijschrijven op zijn resultaten. Home runs waren er van Granderson (net als gisteren) en Andruw Jones. De Nederlander bij de Yankees. Maakte een hoop goed van zijn zeer matige slagprestaties van gisteren. En toch uniek om mee te maken: Als Nederlander een Nederlander een home run zien slaan voor de Yankees.

Na de wedstrijd met de metro een heel eind gezakt op de kaart: we hadden tickets gereserveerd voor het 9/11-memorial. Na een footlong bij de Subway (eindelijk! De eerste deze vakantie! Werd tijd!) gingen we naar het memorial toe. Het was net alsof je ging vliegen: door detectiepoortjes, portemonnee, camera, telefoon etc uit je zakken, vesten en jassen uit…En vier keer je kaartje laten zien. Afijn, alles voor de veiligheid, zal ik maar zeggen?

Het memorial was ik in november al geweest. Maar andermaal maakte het indruk. En rondom het memorial zijn ze gewoon aan het bouwen aan het nieuwe World Trade Center complex. Dit weekend is het Empire State Building niet meer het hoogste gebouw van Manhattan: One World Trade Center is hoger.

Het was wel erg druk. Drukker dan toen ik er was in november. En: een hoop toeristen waren échte toeristen. Poseren voor de watervallen met een big smile op hun gezicht. Ja, daar kan ik me behoorlijk aan irriteren. Behoorlijk respectloos…

Na de memorial en het bijbehorende visitors center naar de Brooklyn Bridge. Dat zouden we al vanaf 2008 elk jaar doen, maar vanaf 2008 was het ons nog niet één keer gelukt. Nu dus wel. Behoorlijk wat (hopelijk) mooie foto’s gemaakt, maar ook hier geldt weer: wat was het druk…

Op naar Times Square. Ik moest nog de nodige souvenirs halen. Gezien er op Times Square 437 souvenir shops zitten, moest dat geen probleem worden…Wel dus. Zoveel keuze. Maar een hoop is voordehand liggend en/of ze vragen er de hoofdprijs voor. En da’s me dan weer net iets te veel van het goede.

Na een kop thee resp. koffie bij de Starbucks gegeten bij de KFC. Aardig, maar niet meer dan dat. Het krokante randje was ver te zoeken, dat komt vast en zeker omdat ze in van die warmhoudbakken liggen. De wedges waren prima, dus al met al niet zeuren.

Nog even her en der rondgelopen, maar niets bijzonders gespot.

Een mooie dag, andermaal. En nu wel met overwinning van de Yankees. Zoals het hoort.

Morgen gaan we verder. Op naar Toronto!

Woman come see me (KEVBDD)

Vanavond was 'Komt een vrouw bij de dokter' op tv, met Carice van Houten en Barry Atsma in de hoofdrollen. Het (op waarheid gebaseerde) verhaal zal ongetwijfeld bekend zijn en daar zal ik ook verder niet over uitwijken. Maar de film deed me opeens aan iets denken.

In de tijd dat de film in de bioscoop draaide, had ik een relatie met Maaike. Maaike woonde in 's-Gravenzande (zeg maar Hoek van Holland) en we waren heel erg gelukkig samen. Helaas dachten bepaalde omgevingsfactoren anders over onze relatie - maar ook daar zal ik verder geen aandacht aan besteden.

Toen de film draaide, was mijn schoonmoeder herstellende van leukemie. Ze heeft op het randje van de dood gebalanceerd en gevocht voor haar leven. Maanden en maanden gevochten. Ja, ik leefde heel erg mee en natuurlijk raakte het me heel, heel erg. Het was zo beangstigend dichtbij...
Maaike en ik gingen dezelfde avond naar de bioscoop, weliswaar gescheiden van elkaar - zij daar, ik hier. Ze vond het te moeilijk om met mij te gaan. Ze wilde graag met oma, omdat oma alles vanaf het begin had meegemaakt. Ik was samen met m'n moeder.

We belden elkaar na de film. Het enige wat we konden was huilen. Keihard huilen. En soms een lief woordje. Het was aangrijpend. Het verhaal zou me niet snel meer loslaten.

Nu, vanavond, greep de film me weer. Het doet me weer denken aan die tijd, alweer twee jaar geleden. Wat kan de tijd snel gaan. En wat kan je iemand op dit soort momenten missen...

Vandaag ben ik gaan lopen.

Nog voor de halve marathon van Amsterdam (oktober 2011) besloot ik me in te schrijven voor de marathon van Rotterdam. Het moest er een keer van komen. Ik wilde verder. Binnen tien minuten na de opening van de inschrijving had ik me al ingeschreven. Op m'n iPad, in de trein van Utrecht naar Rotterdam Alexander. Onderweg naar de Universiteit. Sommige dingen vergeet je gewoon nooit meer.

Die halve marathon verliep geweldig, een dik PR en zo onwijs lekker gelopen. Goh, wat gaf dat een kick! Voor de tweede keer Amsterdam en voor de tweede keer lekker gelopen. Wat gaf dat een vertrouwen ook! Mooi klein opstapje naar Rotterdam. Ach, dat was nog zo ver weg. Dat ging zoveel training vragen.

Vol goede moed 28 (!) weken voor de marathon begonnen met een schema van Nike. En dat heb ik wel twee weken volgehouden...Toen werkte het niet meer. Na de halve marathon moest ik herstellen. En ik ging naar New York voor een weekje...Bijna twee maanden niet gelopen.

En toen werd het december. Gelukkig nog zonder horrorwinter met sneeuw, temperaturen dik onder nul en dus overal ijsbanen...Nee, ik kon nog normaal over straat. Langzaam maar zeker de draad opgepakt. Het kwam uit op 1x per week zo ongeveer, niet verder dan een kilometer of 15 (op een keer na, 21). Ik had vaak geen zin, moest ontzettend veel werken en reizen naar en van m'n werk, dat sloopte me ontzettend. Behalve de zin had ik ook geen tijd en al helemaal geen energie. 

Na lang wikken en wegen heb ik me ingeschreven voor Apeldoorn, de 27,5 km. Een stok achter de deur. Ik moest nu wel. Zo'n eind had ik nog nooit gelopen...In Apeldoorn heb ik genoten. Ik was kapot na die 27,5 km maar het was zo fijn. En het was toch wel een stap naar Rotterdam. Ja, Rotterdam is nog 14,7 km verder. Maar het was zo'n stap.

En toch, ook na Apeldoorn (Rotterdam is nog minder dan twee maanden) bleef de zin maar niet om te blijven lopen. Dan weer twee dagen achter elkaar, om vervolgens anderhalve week niet te gaan...Die constante was er niet. En daar werd ik zelf behoorlijk gek van. Want op deze manier zou het in Rotterdam nooit iets gaan worden natuurlijk...

Heb de laatste anderhalve week veel gedroomd over Rotterdam. En ik ben weer gaan lopen. Ik werk even minder. Kan m'n kop lekker naar andere dingen zetten. En m'n energie meer richting het hardlopen duwen. Ik voel me fitter en heb daardoor ook meer zin om te lopen. 

Gisteren heb ik er tien gelopen. Vandaag negentien. Het voelt zo ontzettend fijn om te lopen. Ik zit hier nu en schrijf dit, maar ik zou zo weer willen (en kunnen) lopen. Maar soms moet je naar je verstand luisteren. Want morgen ga ik weer een stukje, dit keer samen met Daniel en Saskia. Een keertje niet alleen is ook wel eens fijn. 

Vandaag ben ik gaan lopen. Omdat dat is wat ik wou.

BonBons

Tot mijn grote plezier en genoegen ben ik gisteren toegetreden tot het clubje vrijwilligers in de mediatheek van 't Bonhoeffer. Vanaf nu zal ik iedere donderdagmiddag van 12:00 tot 15:30 in de mediatheek zijn. Ben blij om terug te zijn op 't Bon.

Gisteren was ook het jaarlijkse uitje met het mediatheekteam - iets met 'neus' en 'boter'. Na een lekker hapje gegeten te hebben op school gingen we met drie auto's richting Zaandam, waar we zelf bonbons gingen maken. Juist. Bonbons. Chocolade. LUST IK NIET!!!

Afijn. Ik wilde natuurlijk wel mee. Want dan eet m'n moeder ze maar op! Dus, ik ben van half 6 tot half 9 met chocolade bezig geweest en heb mezelf van m'n meest creatieve kant laten zien. Ja, ik kan dus wel creatief zijn hoor!!!

Gek eigenlijk: op één dag twee dingen doen die helemaal niet bij me passen: creatief zijn en met chocolade bezig zijn. Afijn. Ik ben weer boven mezelf uitgestegen, blijkt eens te meer!

De bonbons maken was heel erg leuk, ik kan niet anders zeggen. Waar alle andere twaalf vrijwilligers er lustig op los proefden, hield ik mezelf afzijdig. Ik heb maar 40 keer m'n handen gewassen omdat ik onder de chocolade zat. Nee, ik lust het nog steeds niet. Maar wat was het leuk!!! Dank jullie wel!!!

'Oudejaarsconference'

Inmiddels volgens traditie schrijf ik de eerste dagen van januari een terugblik op het afgelopen jaar. Geloof me: zo scherp als Youp van 't Hek of zo snel als Dolf Jansen zal 't niet zijn. Voor velen een teleurstelling, voor sommigen een verademing.

Als ik terugkijk naar 2011, kent het heel veel hoogtepunten. Het begon precies een jaar geleden met m'n theorie-examen voor m'n autorijbewijs. Met succes volbracht. Vraag niet hoe. Ik had 'm. Dat was de eerste horde in een zeer belangrijk jaar. Vraag mij niet hoe lang je aanhanger maximaal mag zijn. Dat mag Hij weten. Het papiertje had ik. Need to say more?

Nog voor de start van m'n eindexamen (alwéér zoiets belangrijks) had ik m'n zogeheten TussenTijdseToets, of kortweg TTT. (De flauwe grap kan je nu zelf maken). Ondanks de grote paniekaanval onderweg (ik ging alles en iedereen voorrang geven terwijl ik alleen rechts voorrang moest geven, en nog meer van dat soort grappen) had ik wel goed ingeparkeerd (jaja, ik kan fileparkeren!) en omgekeerd. Dat omkeren, overigens, ging in een straat waar éénrichtingsverkeer was. Och, de examinatrice kon het niet veel boeien.

Goed, dat eindexamen. Ook zoiets. Het is toch krom. Werk je je drie jaar het schompes (met menig inzinkingen en huilbuien incluis) om je schoolexamen (SE) bij elkaar te schrapen. Moet je in de laatste twee weken van mei examens doen. En die examens, waar je 3 uur voor hebt, wegen stuk voor stuk net zo zwaar als je SE, waar je dus drie jaar voor heb geknokt...Juist?! Enfin, ik ging er met redelijk goede cijfers in, ik geloof met een 7,1 gemiddeld.

Om over daarna een lang verhaal kort te maken: ik heb gefaald. Van de negen examens die ik heb afgelegd, waren er zeven onvoldoende. Maar, het mooie was: ik was wél geslaagd. Beat that! (Oké, nichtje Anna deed het nog iets beter, met 8/9). Met een eindgemiddelde van 6,1. Oei. Ik besefte me maar al te goed dat ik mazzel had dat ik dit jaar examen deed. Volgend jaar zou ik gezakt zijn...Afijn, binnen is binnen!

Nog voor de uitslag volgde een bijzondere trip in het midden en noordoosten van Amerika. We (m'n vader en ik) zagen King Albert Puyols hoogst persoonlijk de Chicago Cubs wegslaan. We zagen het fraaie stadion van de Baltimore Orioles, waar we 'good old' Vladimir Guerrero drie keer drie slag hebben zien krijgen. We waren bij de familie Phillies, want wat loopt er daar een vredig, sociaal volk rond en wat is het daar nog een uitje voor de hele familie.

En we zagen onze jongens. The Bronx Bombers, alias van de New York Yankees. Waar we, gelukkig, twee keer de Nederlander Andruw Jones in actie zagen. Resultaat: drie keer drie slag en een eenvoudige vangbal. Was getekend, A. Jones. Maar ik heb 'm wél gezien!! En welke Nederlanders kunnen dat nog meer zeggen?!

De dag van thuiskomst was tevens de dag van uitslag. Ik hield het niet meer. Toen even voor twaalven dat verlossende telefoontje kwam...A moment I'll never forget!!

Op 8 augustus was het de dag dat ik af moest rijden. En ook de laatste horde in dit belangrijke jaar nam ik, naar m'n gevoel toch wel moeiteloos. Een score van 4 uit 4. Beter kon niet, toch? 'A perfect game'.

Toen kwam daar de maand september, waar de studie ging beginnen. En dan begin ik direct over het enige grote dieptepunt van 2011: mijn studie. Of, beter gezegd: de verkeerde keuze en daaraan gekoppeld het onvermijdelijke gevolg dat ik gestopt ben, na twee maanden uitzitten...

2011 was het grote jaar van de successen, die me nog wel even bij zullen blijven. Vooruitkijkend naar het jaar dat net begonnen is, hoop ik de echt juiste studie te vinden. En in april die 42 km en 195 meter uit te lopen, in 'mijn' Rotterdam. Want hée, 't is en blijft de allermooiste rotstad die er is!

Ode aan de Top 2000

Het is Eerste Kerstdag, 2011. Na een gezellige avond en nacht bij een goede vriend van me, kom ik om half twaalf haast kruipend m’n bed op. Pfffffffff. De wereld draait een beetje. Mensen. Wat heb ik vannacht veel gedronken! En wat heb ik een koppijn! En ik heb zin…in bier! Oh no…Brak?!

Na een snelle douche voel ik me al iets fitter. Het duizelige/tollende is verdwenen. Ik schiet wat kleding aan. Trainingspak op Eerste Kerstdag. Straks hardlopen. Moet ik nu nog niet aan denken. Snel naar beneden. Radio aan. Welke zender is het ook alweer? Vertwijfeld kloot ik wat met de afstandsbediening, tot m’n vader zegt: “Je moet gewoon op ‘2’ drukken.” Ik zal barsten. Hij heeft nog gelijk ook.

Vanaf Eerste Kerstdag bestaat mijn leven altijd een week uit intiem radio luisteren. 3FM is net klaar met Serious Request, het echte werk kan dus beginnen!! Het is even voor twaalven. De reclameblokken komen langs. Bijna twaalf uur. Alsof ik aan het aftellen ben voor het nieuwe jaar. Terwijl ik daar zes-en-halve dag te vroeg voor ben.

Dan eindelijk die tune weer. Die tune die me zo bekend voorkomt. Die ook zo goed bij het programma past. Net als de tune van Langs De Lijn goed bij Langs De Lijn past. Perfect gekozen. En dan…Dan is er Bert Haandrikman. Verreweg de beste. Ik kan zo genieten van die man. Hij spreekt de magische woorden. “Dames en heren, goedemiddag! We gaan beginnen aan de 13^de editie van de Top 2000! Zeven dagen lang non-stop de tweeduizend beste muziek ooit gemaakt, volgens jullie, de luisteraars! Er zijn meer dan drie miljoen mensen die hun stem hebben gedaan voor de Top 2000! We gaan van nummer 2000 naar nummer 1, dat alles tussen nu en oudjaarsavond, wanneer we even voor twaalven afsluiten met Bohemian Rhapsody van Queen, die terug is aan de top!”

Er wordt verbinding gezocht met Andre Kuipers, die in de ruimte zit. Hij opent de Top 2000 met de aankondiging van het nummer “Torn” van Nathalie Imbruglia. En direct daarna galmen de eerste klanken van het nummer uit de boxen. Grappig: ik (her)ken het nummer. Onbewust (her)ken ik heel veel meer nummers dan ik verwacht.

Het is een meer dan heerlijke week. Het is een ode aan de muziek. Het oudste nummer stamt uit de jaren ’30 van de vorige eeuw, de jongste nummers zijn van 2011. Het is een unieke mix van zoveel verschillende genres. Een normaal radiostation zou nooit ‘Avond’ van Boudewijn de Groot en ‘Child in Time’ van Deep Purple na elkaar draaien. Maar bij de Top 2000 kan het. Is het zelfs normaal. Het is de Top 2000.

De herinneringen die worden opgehaald bij het horen van liedjes. Luisteraars die massaal reageren op voor hun belangrijke, mooie, of juist droevige nummers, nummers die een rol hebben gekregen in hun leven. En wereldwijd luisteren er mensen naar de Top 2000.

Oudejaarsavond, even voor twaalven galmen de laatste klanken van Bohemian Rhapsody uit de speakers. Ik besef dat het voorbij is. De Top 2000 is afgelopen. Weer een week topradio voorbij gevlogen! We tellen af tot twaalf uur en wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar.

En ik vraag me af of ’t weer bijna kerst is. Top 2000, ik mis je!