Waarom doe ik C&M?

PTA-week staat voor de deur. 7 schooldagen knallen, zware en belangrijke tentamens maken, drie mondelingen, kan het nog meer? Ik zit al even met m'n neus in de boeken, de eerste slag moet woensdag worden geslagen...

Geschiedenis staat dan op het programma. Over het hele boek. Open-boek PTA. Dus vanaf de oerknal tot en met de Koude Oorlog. En da's een hele, hele hoop kan ik u verzekeren. Misschien wel te veel van het goede hoor, want absolutisme, feminisme, democratie, autarkie, communisme, totalitair systeem, calvinisme, islam, protestantisme, katholieken, boeddhisme, en ga zo nog drie weken door...Alle kenmerken...

Vrijdag is ook een héél belangrijk iets: Maatschappijwetenschappen. Over criminaliteit en de Nederlandse rechtsstaat. Erg interessant...als je rechten gaat studeren! Maar eerlijk gezegd vind ik dit onderwerp nou niets toevoegen aan mijn algemene kennis. Want het is na m'n examen allemaal weer verdwenen. Selectief geheugenverlies, toch? ;)

Waarom doe ik dan C&M, als ik zo loop te foeteren op de hoeveelheid geschiedenis en de inhoud van maatschappijwetenschappen?

Omdat ik moet kunnen blijven lachen op school. En met Van de Maat lukt me dat prima.

En nu weer met de neus in de boeken!

Veel te lang geleden

En daar gáát dat goede voornemen om een x aantal keer per week te schrijven. 2-3 keer moet zeker lukken. Nee hoor, het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. In feite is het een week of 2,5, maar it's about the idea. Je hebt een blog om 'm bij te houden, niet om 'm te vergeten, toch?

Afijn, de laatste tijd is er weer een hele hoop gebeurd. Rutte nieuwe premier, het blijkt dat Wilders wel heel veel invloed heeft gehad op het regeerakkoord, Cohen is nog niet goed in z'n rol als oppositieleider, Pechtold is dom, de nieuwe fractievoorzitter van het CDA (Van Haersma Buma, ofzoiets) moet nog een hoop leren en Gerdi Verbeet kan eindelijk lachen. Nou, dat was het wel!

Rutte heeft als premier goed gedebuteerd, vind ik. Het valt echt niet mee om premier te zijn van Nederland (over een jaar of 8 ervaar ik het zelf, als alles gaat zoals het moet gaan). Felle kritiek van alle kanten (je regeert niet voor niets met bepaalde partijen wel en niet, anders is er niets meer aan), veel vragen omtrent de regeringsverklaringen, stevige discussies...Heerlijk! Top TV zou ik bijna zeggen.

Ook heeft Rutte zich al voor het eerst laten zien in Europa. Donderdag en vrijdag was er een top over de sancties voor landen die hun begrotingstekort te veel laten oplopen. Samen met Cameron waren ze de 'broekies' op de top. En er was veel onvrede over de gedoogconstructie die in Nederland heerst.

Komende week is het toetsweek (aiiiiiiii, geen zin in! Echt niet!) dus ik ben bang dat het nog even rustig blijft. Maar daarna moet ik toch écht weer verder gaan met schrijven. Ciao!

Stond vanmiddag in de supermarkt

Ik was vanmiddag even wat boodschapjes doen bij de Vomar (ja, de concurrent, ik weet het!). Had een paar flessen drank, wat chips, pepernoten en dergelijke. Genoeg voor een gezellig avondje dus.

Toen ik eenmaal aan de beurt was (dat meisje was niet zo snel) kon ik gewoon door. Zonder legitimatie te laten zien. Huh? Er hangen overal aanplakbiljetten dat als je 20 of jonger bent, je om legitimatie wordt gevraagd. Gezien ik 17 ben had ik er al op gerekend dat 'ie gevraagd werd. Mooi niet dus.

Dat snap ik dus niet. De overheid, VWA en weet ik veel wie allemaal staan er op dat er strengere regels en controles zijn rondom het kopen van alcohol. Legitimeren tot en met 20 jaar, als je met een hele groep bent moet iedereen zich legitimeren én 16 of ouder zijn...Maar ik kon nu zo afrekenen. Zo oud zie ik er toch niet uit?

Het is overigens niet de eerste keer dat het gebeurde. Sterker nog: Bij de Albert Heijn zijn ze de enige waar er om legitimatie wordt gevraagd. Bij de Dekamarkt, Deen, C1000 en nu dus ook de Vomar kon ik zo drank kopen zonder me te legitimeren. Toch wel opvallend.

Juno

Ik heb net een stukje van de film "Juno" zitten kijken op RTL 5. Een film over een meisje in Amerika die op 16-jarige leeftijd zwanger wordt. Drie zwangerschapstesten en alledrie gaven ze aan dat ze zwanger is...

Het gebeurt in het dagelijks leven vaak genoeg. Meisjes van 16, 17, misschien net 18, die zwanger zijn. Heel jong moeder worden, voor je kind zorgen terwijl je zelf nog op school zit. Ik zou het niet kunnen, op m'n 18de voor m'n kind zorgen. Waarom zijn er toch zoveel meisjes (en jongens, ook) jong ouder geworden van een kind?

Ik vraag me af, hoe wordt een kind opgevoed? Stopt het meisje (de moeder) met school, zet ze haar carrière die er misschien wel aan zat te komen aan de kant en gaat als huismoeder bij haar ouders verder? Of gaat ze wel naar school en laat ze het opvoeden grotendeels aan haar ouders (dus de opa en oma) over? Het lijkt me verschrikkelijk moeilijk!

Deze film bevestigt maar weer eens dat ik echt de komende tien jaar nog geen vader hoef te worden. Eerst maar studeren, een leuke baan, en - niet onbelangrijk - een leuke vriendin.

Wat ik hierna ga doen?

Het is één van de allerbelangrijkste vragen als je eenmaal in je eindexamenklas terecht bent gekomen. Onderwerp van gesprek is het vaak. Allesbepalend voor je toekomst.


Wat ga je hierna doen?


Op die vraag heb ik in de loop van de jaren verschillende antwoorden gegeven. Het begon ooit met meester op de basisschool. Dat wilde ik al toen ik op de basisschool zat. Leek me toen zo leuk, om voor de klas te staan. En nu eigenlijk nog wel. Maar tijden veranderen...
Toen ik goed en wel op de middelbare school zat, kwam journalistiek langsfietsen. Ja! Sport! Doen! Ik was overtuigd. Tot ik naar de open dag in Utrecht ging...Bah, wat viel dat tegen zeg! Verwacht je er zo ontzettend veel van...Is het veel meer theorie dan je op zo'n opleiding zou verwachten...No sir, thank you!
Ik ben blij dat ik me breed ben gaan oriënteren. Lerarenopleiding Nederlands, Politicologie, Fiscaal recht, Internationale Betrekkingen en Internationale Organisaties, Logistiek & Economie, Business Logistics...En voor dit jaar staat er sowieso nog een bezoek aan Bestuurskunde op het programma.
Afijn, gisteravond gingen we naar het strand. Komt C. aan: Heb je al eens gekeken bij American studies? Vind ik echt iets voor jou! Nee, ik had er nog niet gekeken. 't Zit in Groningen. Ik dacht er vanavond aan. Dus maar even op internet kijken. En dat 'even op internet kijken' werd uiteindelijk omgezet naar iets waar ik superenthousiast over ben. En ik maar denken dat ik alles gehad heb...Mooi niet dus.
Mijn antwoord op de hierboven al eens gestelde vraag was het laatste jaar "Politicologie in Leiden of Bestuurskunde in Rotterdam", omdat ik heel erg graag de politiek in wil! Maar, met dank aan C. heb ik nu een heel groot vraagteken staan. Justin en Amerika, dat is ruim drie honderd miljoen handen op één buik...Dus voor de komende tijd heb ik een aantal open dagen op het programma staan. En dan zal ik moeten kiezen...

Feyenoord, Feyenoord, wat gaan we doen vandaag?

Wij gaan winnen, alleen met hoeveel is de vraag!

Het is rust in Doetinchem, en het is weer erg matig. Zeker tot de 1-1. Geen passie, geen gedrevenheid, geen fel spel, afwachten, slordig met de bal omgaan...Om maar een kleine greep te doen uit alles wat er mis gaat op De Vijverberg.
We hoeven helemaal geen topvoetbal te verwachten de komende jaren van Feyenoord. Dat heb ik onderhand al uit m'n hoofd gezet. We hebben een hoop talentvolle voetballers rondlopen, maar die zijn nog niet Eredivisie-waardig. Maar gezien er geen cent te makken is...Moeten we roeien met de riemen die we hebben. En daar heb ik me bij neergelegd.
Maar toch. Passie, hartstocht, de wil om te presteren...Dat ontbreekt er bij sommige gasten aan. En over Leroy Fer zal ik het maar niet hebben...Hopeloos geval.

De tweede helft gaat beginnen. Latur!

Nu het niet kan merk ik pas dat ik écht verslaafd ben

Ik zit met een gebroken teen thuis - al bijna een week. Nog nooit iets gebroken, tot afgelopen zondagavond. Zat achter m'n laptop op m'n kamer, beetje sociale contacten bijhouden, muziekje op, en loop richting m'n kast. Dan moet ik tussen m'n bureau en m'n bed door, en dat gaat gewoon altijd goed. Tot zondagavond dus. Ik knal er keihard tegenaan en liep direct te jodelen. Maar ach, ik loop wel eens vaker tegen de tafelpoot aan, dus ik dacht, gaat wel weer over. Later op de avond begon het vervelender te worden, en bedacht ik me dat ik er maar eens ijs op moest doen. Zo gezegd, zo gedaan.
Maandagochtend. Duncan is naar school toe en m'n vader is ook al weg. Dus alleen thuis. Als ik beneden zit bekijk ik eens goed hoe het met m'n teen is. Nogal blauw, en niet recht meer. Oei? Na advies van m'n buurvrouw naar het ziekenhuis, en bij de SEH zagen ze het al gelijk: Die is gebroken meneer. Fuck! Nee, dit kan niet waar zijn! Toch was het zo. Ze gingen 'm toen terug zetten in positie. Dat is echt NIET fijn. Dat doet pijn, niet normaal. Toen hebben ze 'm ingetaped en moest ik thuis maar eens stevige schoenen aan doen. En hoe lang het gaat duren? Dat is verschillend, bij de één is het na een week of twee weg, maar bij de ander kan het maanden duren.
Afijn, de eerste dagen heb ik strompelend (en zelfs met krukken op school) doorgebracht. Op krukken lopen is hélemaal niets kan ik je zeggen. Waar-de-loos. Ik was daarom ook blij dat het lopen in de loop van de woensdag wat beter ging. En donderdag weer. En vrijdag weer. En nu loop ik weer zo goed als normaal. Pijn doet het niet zo, zolang ik niet lang loop. Maar aan hardlopen hoef ik voorlopig nog even niet te denken.
Nu ik niet kan hardlopen, merk ik aan mezelf dat ik écht verslaafd ben. Ik wil zo graag. Het is een gevoel dat moeilijk te omschrijven is, maar hardlopers kennen het. Koppie leeg maken, lekker de wijde omgeving in en genieten van alles om je heen. Hard trainen, helemaal stuk gaan en thuis na de warme douche zo'n overweldigend tevreden gevoel in je. Heerlijk is dat. Maar het kan nu niet. En daar baal ik van.
Ik mis de rust in m'n lichaam. Want hardlopen geeft rust. Orde in m'n kop. Het levert betere prestaties op school (is bewezen!) en ik zit er beter door in m'n vel. Maar de komende week zal ik toch écht nog niet kunnen en mogen hardlopen. Hopen op de halve marathon van Amsterdam over twee weken. Maar of dat haalbaar is? We gaan het zien.

Terug in de schrijverswereld. Ik wil het weer helemaal oppakken. Bij deze. En dat op Livestrong Day.