Ik zit met een gebroken teen thuis - al bijna een week. Nog nooit iets gebroken, tot afgelopen zondagavond. Zat achter m'n laptop op m'n kamer, beetje sociale contacten bijhouden, muziekje op, en loop richting m'n kast. Dan moet ik tussen m'n bureau en m'n bed door, en dat gaat gewoon altijd goed. Tot zondagavond dus. Ik knal er keihard tegenaan en liep direct te jodelen. Maar ach, ik loop wel eens vaker tegen de tafelpoot aan, dus ik dacht, gaat wel weer over. Later op de avond begon het vervelender te worden, en bedacht ik me dat ik er maar eens ijs op moest doen. Zo gezegd, zo gedaan.
Maandagochtend. Duncan is naar school toe en m'n vader is ook al weg. Dus alleen thuis. Als ik beneden zit bekijk ik eens goed hoe het met m'n teen is. Nogal blauw, en niet recht meer. Oei? Na advies van m'n buurvrouw naar het ziekenhuis, en bij de SEH zagen ze het al gelijk: Die is gebroken meneer. Fuck! Nee, dit kan niet waar zijn! Toch was het zo. Ze gingen 'm toen terug zetten in positie. Dat is echt NIET fijn. Dat doet pijn, niet normaal. Toen hebben ze 'm ingetaped en moest ik thuis maar eens stevige schoenen aan doen. En hoe lang het gaat duren? Dat is verschillend, bij de één is het na een week of twee weg, maar bij de ander kan het maanden duren.
Afijn, de eerste dagen heb ik strompelend (en zelfs met krukken op school) doorgebracht. Op krukken lopen is hélemaal niets kan ik je zeggen. Waar-de-loos. Ik was daarom ook blij dat het lopen in de loop van de woensdag wat beter ging. En donderdag weer. En vrijdag weer. En nu loop ik weer zo goed als normaal. Pijn doet het niet zo, zolang ik niet lang loop. Maar aan hardlopen hoef ik voorlopig nog even niet te denken.
Nu ik niet kan hardlopen, merk ik aan mezelf dat ik écht verslaafd ben. Ik wil zo graag. Het is een gevoel dat moeilijk te omschrijven is, maar hardlopers kennen het. Koppie leeg maken, lekker de wijde omgeving in en genieten van alles om je heen. Hard trainen, helemaal stuk gaan en thuis na de warme douche zo'n overweldigend tevreden gevoel in je. Heerlijk is dat. Maar het kan nu niet. En daar baal ik van.
Ik mis de rust in m'n lichaam. Want hardlopen geeft rust. Orde in m'n kop. Het levert betere prestaties op school (is bewezen!) en ik zit er beter door in m'n vel. Maar de komende week zal ik toch écht nog niet kunnen en mogen hardlopen. Hopen op de halve marathon van Amsterdam over twee weken. Maar of dat haalbaar is? We gaan het zien.
Terug in de schrijverswereld. Ik wil het weer helemaal oppakken. Bij deze. En dat op Livestrong Day.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten