Laatkomers

Woensdagavond was ik met Lisanne naar Racoon. Locatie: RAI Theater, Amsterdam. Aanvang was om 20:15.

Toen het concert al even bezig was, kwamen er nog mensen binnen. En dan niet één of twee keer, maar zeker een keer of acht. Laten we zeggen vanaf 20:30. Dan ben je dus al meer dan een kwartier te laat. Had je er geen zin in? Kon je de RAI niet vinden? Was de oven thuis stuk? Of reden de treinen soms niet? Ik begrijp het niet (afgezien van onmacht). Waarom kom je zo gigantisch te laat voor een concert?! Ik zal het ook niet begrijpen. En het zal me een zorg wezen. Maar ik vond het wel barstens irritant dat mensen steeds voor m'n neus stonden op zoek naar hun plek. Tijdens het concert.

Het concert was trouwens genieten. Wereldavond gehad!

Bibberende kou

De herfst is gewoon niet mijn favoriete tijd van het jaar.

De herfstdepressie is een terugkerend 'fenomeen'. Het einde van het jaar komt in zicht, plannen voor reorganisaties worden bekend en ontslagen vallen.
Het weer slaat om. Na de storm van vorige week maandag (klasgenoten van me zijn 7 uur bezig geweest om thuis te komen. Normaal doen ze 't in 1,5 uur) is het definitief herfst. Een gure wind die altijd tegen lijkt te zijn. En diezelfde gure wind maakt het een paar graden kouder. Brrrr!
En er is nog een negatieve kant aan herfstdepressie. Er zijn meer springers op het spoor. Meer machinisten (het beroep dat ik ook uit ga oefenen) worden geconfronteerd en soms getraumatiseerd met een aanrijding. Je voelt je compleet machteloos.

Ik wil het niet over depressie hebben. Want de herfst heeft ook mooie kanten. Ja, inderdaad. Ook al is het niet mijn favoriete tijd van het jaar.
In de herfst is de Dam tot Damloop. En de Amsterdam Marathon (waar ik altijd de halve marathon loop!). Toch wel twee hele mooie loopjes.
De herfst geeft de buitenwereld een mooi kleurtje. Bomen met de laatste bladeren, een water zonnetje aan een strakblauwe hemel en soms een enorme hoosbui. Dat heeft zijn charmes. (Goed, eerlijk gezegd is die hoosbui vooral goed als ik binnen zit en er niet meer uit hoef...)
En van al dat moois moet ik genieten.

Ieder jaar na de Amsterdam Marathon zakt mijn trainingsintensiteit enorm in. 'Ik zit wel goed binnen'. 'Het is koud buiten'. 'Ik ben moe'. 'Het is al donker en het is pas 17:15'. Allemaal excuses die ik geef om maar niet te hoeven lopen in de herfst. Schiet natuurlijk niet op.
Zeker niet met de Rotterdam Marathon in het vooruitzicht.
Nog 156 dagen en dan sta ik weer op de Coolsingel voor de start.
Over zes dagen verplicht ik mezelf om te beginnen met trainen.
Ik mag nog zes dagen excuses zoeken.

Privacy? Kennen we niet!

Om het bescheiden te houden: Ik stond met de bek vol tanden vanochtend.

We moesten naar het ziekenhuis in Beverwijk. Daar hebben ze alles veranderd. Niet meer de 89 verschillende balies verspreid door het hele ziekenhuis, maar heel simpel zeven hoofdafdelingen met kleuren. Een stuk overzichtelijker. Nu nog even werken aan goede richtingaanwijzers.

Dat is nog niet eens het grootste probleem. Waar ik me wel nogal over verbaasde, was het volgende: Ook het registratiesysteem van patiënten is compleet veranderd - en uiteraard gedigitaliseerd. Legitimatie in de computer voor de lezer, en tada: daar staan al je gegevens voor je neus. Uitgelezen uit het paspoort - daar is an sich nog geen probleem mee. Vraag is wel: wat doet het ziekenhuis met al die gegevens?

Kloppen al uw gegevens? Ja. Volgende scherm. En wat krijgen we daar? Adres, telefoonnummer (vast én mobiel!) en aanverwante artikelen. Wat heeft het ziekenhuis aan deze automatisch gegenereerde informatie? Hoe komen ze daar aan? Zitten al onze gegevens gekoppeld aan ons paspoort/rijbewijs/ID? Kennelijk. Schrikbarend vind ik het. Dat is informatie waar ze niets mee te maken hebben. Als ze een telefoonnummer nodig hebben voor een belafspraak, moeten ze die informatie vragen. Niet via (voor ons onbekende) wegen verkrijgen die niet horen.

Barack Obama en de NSA likken hun vingers er maar weer bij af...

You'll never walk alone...

Het is 6:05 als ik wakker schrik. Het wordt al langzaam licht buiten. Ik strek me uit, controleer of al m'n kleren klaar liggen en ga douchen.

Om 7:50 zijn opa en oma er. Ook vroeg hun bed uit. Trouw als ze zijn. Ook nu gaan ze mee. De reis naar Rotterdam kan beginnen. Op Leiden stappen we over. Daar zijn m'n oom, tante en nichtje. Ze zitten al in de trein. Ook trouwe supporters. Fantastisch dat ze er weer zijn.

Om 9:38 komen we in Rotterdam aan. Drukte. Vrijwel alleen maar hardlopers. En hun fans, tassendragers, aanhang, coaches, vrouwen en kinderen. Een enkeling komt uit een nacht stappen en staat versteld van wat er gebeurt.

We begeven ons richting Hofplein. Al van een afstandje zie ik m'n startvak. F. We praten wat. Ik hobbel wat heen en weer. Even na 10:00 neem ik afscheid van m'n fans. 'Gaan jullie maar de Coolsingel op. Kunnen jullie me nog zien als ik de start ben gepasseerd!' Ik heb ze de route meegegeven. En twee punten waar ze me tijdens de route kunnen zien. Met geschatte tijden.

Ik ga een startvak naar voren. Zoals zovelen. Even staan praten met een Belgische dame. Ze liep 4:05 in Eindhoven, dat was haar eerste marathon. Nu wil ze 3:59 lopen. Ze is nieuwsgierig naar mij. Trots vertel ik dat ik de jongste deelnemer ben. En dat Rotterdam mijn stad is. En dat uitlopen mijn voornaamste doel is. Genieten van m'n eerste. Daar geeft ze me gelijk in.

Om 10:25 komt Lee Towers in beeld. Ergens, 200 meter verderop, staat Lee te zingen. You'll never walk alone. Wij galmen mee. Allemaal. Het eerste kippenvelmoment is daar. En dan moet het nog beginnen. Het is lekker aangenaam qua temperatuur. Bewolkt. Weg is nog nat.

Om 10:30 klinkt het kanonschot. De toppers gaan weg. Nu gaat het gebeuren. Ik wandel tot vlak voor de start. Zet m'n horloge aan als ik de matten passeer. Ik ben weg. Mijn marathon is begonnen! M'n fans staan na een paar honderd meter langs de kant om me weg te schreeuwen. Erasmusbrug. Hier ging het vier jaar geleden mis met m'n valpartij en alle ellende met m'n schouder die daarna kwam. Gelukkig is dat nu eindelijk verholpen. Nu is het genieten.

De start is perfect georganiseerd in Rotterdam. Ik dacht wel een kwartier nodig te hebben om weg te komen. Maar met drie minuten was ik al onderweg. Dubbele startbaan is fijn voor de verspreiding. Complimenten daarvoor.

De Kuip na 5 km. 31:16. Weer kippenvel. En nog steeds veel mensen langs de kant. 'Nog 12 km, dan staan m'n fans er weer.' Zo tel ik de km's af. Intussen geniet ik van de omgeving. Al het moois dat Rotterdam te bieden heeft. Lombardijen onderdoor en op naar het 10 km punt. 30:23 over de tweede 5 km. Eerste wisselpunt voor de Business Marathon (4x 10,5 km). Uitgebreide verzorgingsposten.

Zuider park. 15 km. De zon laat zich zo nu en dan zien en dat is al langzaam te voelen. Ik heb ongemerkt licht versneld: 29:27. Dat is een minuut verschil met de vorige 5. Oppassen dat ik niet te hard ga. Voorlopig gaat alles goed, voel ik me goed en heb ik geen last van verzuring of pijn.

Na ruim 16,5 km staan m'n fans er. Snel een banaan en een slok AA en door. 'Hoe gaat het?' 'Goed. Gaat lekker.' Bovenop het viaduct bij Zuidplein staan m'n oom en nichtje ook nog. Dat geeft een boost. Langs Ahoy. Op naar de havens.

De zon breekt door. Dat is te voelen. Het wordt langzaam warmer. 5 km in 29:19. Halve marathon in 2:07:04. Snel rekenen leert mij dat ik tussen de 4:15:00 en 4:20:00 uit zal komen. Maar dan moet het niet veel warmer worden...En dat wordt het wel.

Na 25 km vind ik een tientje op straat...Ik raap 'm op en hou 'm in m'n hand. 30:13 over de laatste 5. Na 100 meter staan m'n fans. Even op adem komen want het wordt wel erg warm nu. Rustig praten. Geld overhandigen. Banaantje. AA'tje. Voelt nog goed aan. Wel warm nu. Door. Erasmusbrug weer over. Viel mee. Veel mensen waarschuwden dat de tweede keer zo zwaar was.

Na 26 km gaat het mis. Voor de Churchilltunnel gaat m'n kuitbeen helemaal mis. Ik kan amper normaal hardlopen en na een paar honderd meter besluit ik even te stoppen. Goed rekken. Het helpt redelijk. Na een halve minuut kan ik weer verder. Richting Kralingse Bos.

Na 29 km gaat het al niet meer. De pijn wordt erger. Ik moet wandelen. Weer opstarten. Nee. Weer wandelen. Bij een sponsenpost de slang water over me heen gespoten. Ik had behoefte aan kou. Het was warm en ik had pijn. Toch weer door. Weer een stukje strompelen. Wandelen. Ik wil dit niet meer. Dit doet zo veel pijn. De onderkant van m'n voet doet nu ook pijn. Ik loop er vast als een randdebiel bij. Ik wil stoppen. Ja! Ik ga gewoon stoppen! Ook al is het nog maar 10 km en ben ik al op 3/4. Ik zit stuk. M'n kuitbeen wil niet meer. Ik kan niet met die pijn omgaan. Er staat hier helemaal niemand langs de kant. Mensen haken af. Ik voel me eenzaam. Tranen komen op. Laat maar! Volgend jaar weer! De 5 gaat nu in 35:27. Vijf minuten in z'n achteruit.

En juist op dat moment staat Marcel langs de kant, die me een enorme oppepper geeft. Ik hobbel verder. Kan iets langer een tempo vasthouden. Maar ook wel veel wandelen. Als ik vanaf nu wandel, doe ik er 5,5 uur over, maar ben ik wel op tijd binnen. Nee. Ik wil niet alleen maar wandelen. Maar ik heb zo'n pijn.

Weer een verzorgingspost. 32,5 km. Gelletje van AA. Nog nooit genomen zo'n ding. Ik pak 'm gretig aan. Wandelend eet/drink ik dat ding op. Smerig. Maar het zal wel helpen. Ik loop verder. Kan tempo weer ergens vinden. Pijn verbijten. De stukjes wandelen worden langzaam minder lang. Blij als ik bij de verzorging op 36 km ben. Even langs bij de EHBO post. Of ze daar iets kunnen betekenen. Een man helpt me door de kramp er uit te duwen. Het helpt. Nog 6 km. Ik krijg een AA'tje mee en ga weer verder. 38:23 over km 30-35. Weer 3 minuten verval. Zoveel pijn. Maar ik ben er nu bijna. Niet opgeven nu.

Na 37 km staat het bord met berichtjes van thuisblijvers er. Bericht van m'n liefje. Tranen laat ik nu lopen. Dit is zo mooi. Hier doe ik het voor. Kom op!!! Nog 5 km!!! Ik voel de pijn niet meer. Marcel staat niet ver voorbij het bord nog een keer. 'Klasse kerel! Wat een prestatie! Je hebt 'm bijna!' Ik stop even bij hem. 'Het is zwaar. Dank je wel. Nog 5 km.'

Er staan steeds meer mensen langs de kant. We gaan richting de stad. Meer muziek langs de kant. Veel persoonlijke aanmoedigingen. Ik laat tien sponzen boven m'n hoofd uitknijpen. Water op m'n kuitbeen. Het helpt. Ik loop door. Niks wandelen! Pijn is tijdelijk, opgeven voor altijd! Rond Blaak zoek ik Feyenoorder Ton. 35-40 ging in bijna 40 minuten. Komt door de EHBO want heb nu bijna alleen maar hardgelopen. Nog 1,5 km. De Meent af en dan rechtsaf de Coolsingel op. Ik zie Daniël staan voor de bocht. Ik breek. Alle emoties spatten er vanaf. Kan alleen nog maar janken. Hup. Coolsingel op. Kippenvel. Nog meer janken. Zoveel support langs de kant. Nog meer tranen. Mijn fanclub staat er. Hup, nog maar een keer janken. Nog 300 meter...Ik heb het gehaald! Ik heb het gehaald!!

Huilend kom ik over de finish. Aboutaleb loopt op me af. Geeft me een stevige hand en een klap op m'n schouder. 'Klasse jongen! Geweldig gedaan!' Ik bedank hem. Het besef komt langzaam...42 km en 195 meter. Ik heb het gedaan. En hoe...Pijn is tijdelijk. Roem voor altijd!

4 uur. 39 minuten. 58 seconden.

Thuis staat Lisanne al snel voor de deur. Met twee bossen bloemen...Kan deze dag mooier eindigen?

Opgesloten...

Woensdagavond, 20:44. Na een standaard werkdag van 13 tot 20 kwam ik aan in Heemskerk. Pas na het benzinestation sta ik op. Voor we stil staan ben ik toch al lang en breed beneden en ik ben nooit de enige die helemaal achteraan uitstapt. Dat heb je, als het enige OV-Chippaaltje van het station zich daar bevindt... Zo ook vandaag.

We stonden met een man of twaalf in het halletje te wachten. Deuren gingen open. Voor me hinkelt een man met een voet die helemaal ingepakt is in een soort verstevigde schoen. Ook van beneden (ik zit altijd boven, trouwens) komen mensen het halletje in om uit te stappen. Het is gewoon altijd druk in Heemskerk.

Nog voor de laatsten (!!!!), waaronder ik dus, de trein uit waren gestapt, gingen de deuren alweer dicht. Ik dacht: vast een grappenmaker die snel op het 'sluiten'-knopje drukte en vervolgens snel zelf uitstapte.
Niets bleek minde waar te zijn...

De conducteur had de deuren al gesloten en ze waren vergrendeld. Terwijl we toch echt nog de trein uit wilden, en dat niet alleen. Op het perron stonden nog een handvol mensen om in te stappen...
Het zal me toch niet gebeuren? Dat ik straks pas op Uitgeest uit de trein kon, en dat ik daar vervolgens dik 20 minuten in de kou kon wachten op m'n trein terug?

Nee. Na veel geroep vanaf het perron (dank, mensen!!! Anders had ik wel op Uitgeest gestaan!) werden de deuren weer ontgrendeld en konden wij alsnog uitstappen...Waarvoor dank. Want ik kreeg toch wel honger.

Road to Rotterdam: Nog 15 weken

2012 is afgelopen, in 2013 moet het gaan gebeuren: Rotterdam!!! Mijn eerste marathon. Vorig jaar was het de bedoeling en had ik me ook ingeschreven. Maar toen raakte ik nogal geblesseerd aan m'n knie en werd m'n trainingsschema in één klap niets meer. Voor dit jaar gaan we er weer voor!

Nieuwjaarsdag begon m'n schema met 5 km. Was erg lekker buiten, rustig 10km/u een rondje door de Broekpolder. Laatste halve km wel even zwaar want het was warmer dan ik dacht. Wel blij dat ik gelijk weer gegaan ben op nieuwjaarsdag!

2 januari moest ik eigenlijk ook...Maar toen ik me net wilde gaan omkleden werd ik gevraagd om alsjeblieft naar Den Haag te komen. Tsja, geen probleem, ik schuif wel iets met m'n schema. Dus het loopje van 2 januari naar 3 januari verschoven. Een kleine 7 km rondom de Broekpolder, was minder zwaar het laatste stukje. Ook 2 uur gefietst die dag: Naar Wijk aan Zee en naar Castricum. Dus goed voor de afwisseling!

Vrijdag hele dag werken en daarna zou ik moeten lopen...Dingen liepen weer even iets anders. Morgen dan maar?
Ja. Zaterdag na m'n werk nog even op pad geweest met m'n moeder, 's avonds na het eten bijna 6 km gelopen. Even koppie leeg maken en toch m'n schema ook gewoon volgen. Twee vliegen in één klap.

Zondag was de dag van de eerste lange duurloop: 14 km. Moest werken vanaf 12:30 tot 19:00. Ik had twee opties: Ofwel wat vroeger m'n bed uit en lekker 's ochtends lopen, of vanaf m'n werk naar huis lopen. Gelukkig werd ik vroeg wakker en stapte ik om 9:15 naar buiten.
In een heerlijk tempo net onder de 10 km/h heel stabiel gelopen. Had nog wel wat km's verder gekund maar voor nu is het even mooi zo. Voelde me heel erg goed met lopen en daar was ik blij om.

Eerste week afgesloten met 32 km. Ik geloof dat het de rustigste week was. Dinsdag gaan we weer.