...en we laten het gebeuren. We zeggen er niets van!
Vanavond heb ik de uitzending van EenVandaag bekeken. Doe ik wel vaker, dus wat dat betreft niet zoveel bijzonders. Wat wel bijzonder was: Het onderwerp. Hoe klanten met supermarktmedewerkers omgaan. M'n bek viel open, laat ik het zo zeggen.
Om het minste of geringste worden klanten al boos - en het gebeurt meer dan eens dat het verder gaat dan een boze blik. Als je per ongeluk tegen het karretje aanstoot van de klant én je excuses aanbiedt, is het al uitgedraaid op een vechtpartij waar de medewerker klappen kreeg.
Dit is slechts een voorbeeld. Er gebeurt nog zoveel meer, en het gebeurt overal! En het hoeft niet eens zo te zijn dat er fysiek geweld in voor komt. Verbaal geweld komt nog veel vaker voor. Niet alleen in de randstad, niet alleen in probleemwijken. Nee! Het gebeurt overal! Over heel Nederland gezien voelt 33% van de winkelmedewerkers zich niet of minder veilig op het werk. Dat is toch schandalig??
Den Haag, word 'ns wakker!!!!!
woensdag 24 november 2010
Nederland asocialiseert...
...en we laten het gebeuren. We zeggen er niets van!
Vanavond heb ik de uitzending van EenVandaag bekeken. Doe ik wel vaker, dus wat dat betreft niet zoveel bijzonders. Wat wel bijzonder was: Het onderwerp. Hoe klanten met supermarktmedewerkers omgaan. M'n bek viel open, laat ik het zo zeggen.
Om het minste of geringste worden klanten al boos - en het gebeurt meer dan eens dat het verder gaat dan een boze blik. Als je per ongeluk tegen het karretje aanstoot van de klant én je excuses aanbiedt, is het al uitgedraaid op een vechtpartij waar de medewerker klappen kreeg.
Dit is slechts een voorbeeld. Er gebeurt nog zoveel meer, en het gebeurt overal! En het hoeft niet eens zo te zijn dat er fysiek geweld in voor komt. Verbaal geweld komt nog veel vaker voor. Niet alleen in de randstad, niet alleen in probleemwijken. Nee! Het gebeurt overal! Over heel Nederland gezien voelt 33% van de winkelmedewerkers zich niet of minder veilig op het werk. Dat is toch schandalig??
Den Haag, word 'ns wakker!!!!!
Vanavond heb ik de uitzending van EenVandaag bekeken. Doe ik wel vaker, dus wat dat betreft niet zoveel bijzonders. Wat wel bijzonder was: Het onderwerp. Hoe klanten met supermarktmedewerkers omgaan. M'n bek viel open, laat ik het zo zeggen.
Om het minste of geringste worden klanten al boos - en het gebeurt meer dan eens dat het verder gaat dan een boze blik. Als je per ongeluk tegen het karretje aanstoot van de klant én je excuses aanbiedt, is het al uitgedraaid op een vechtpartij waar de medewerker klappen kreeg.
Dit is slechts een voorbeeld. Er gebeurt nog zoveel meer, en het gebeurt overal! En het hoeft niet eens zo te zijn dat er fysiek geweld in voor komt. Verbaal geweld komt nog veel vaker voor. Niet alleen in de randstad, niet alleen in probleemwijken. Nee! Het gebeurt overal! Over heel Nederland gezien voelt 33% van de winkelmedewerkers zich niet of minder veilig op het werk. Dat is toch schandalig??
Den Haag, word 'ns wakker!!!!!
dinsdag 16 november 2010
Ik ben er uit! Ik weet wat het gaat worden!
Hè hè! Ik ben er uit hoor. Na ruim 5 jaar VWO, zwoegen en keihard werken (is dat niet hetzelfde?), genieten, van school veranderen én 18 jaar te hebben geleefd, weet ik wat ik wil gaan studeren. Bestuurskunde! Mijn opstop naar mijn politieke carrière!
De laatste anderhalf jaar heb ik kilometers en kilometers gereisd om open dagen te bezoeken. Hogeschool INHolland Haarlem, HvA (2 locaties), UvA, Universiteit Leiden (I), Hogeschool Utrecht, Erasmus Universiteit Rotterdam (I), Rijks Universiteit Groningen (I), Universiteit Tilburg, Rijks Universiteit Groningen (II) en Erasmus Universiteit Rotterdam (II). En vooruit, vrijdag a.s. Universiteit Leiden (II).
Als ik even snel reken is dat zeker 1500 kilometer met de trein (en soms een stukje bus). Een mens moet het er maar voor over hebben. Maar dan heb je ook wel wat. Nieuwe mensen leren kennen die ik erg graag mag, veel van Nederland gezien, goede gesprekken gevoerd, genoten van leuke steden waar ik niet eerder was geweest en natuurlijk een stuk wijzer geworden wat betreft de opleidingenmarkt.
Afijn. Bestuurskunde dus. Om te bereiken dat ik Nederland eens een poepie zal laten ruiken! Weg met dat 'selectief geheugenverlies' en 'we beloven alles maar doen niets'verhaal in Den Haag. Het is tijd voor stevige verandering! Het is tijd voor Lijst Van der Mee!
De laatste anderhalf jaar heb ik kilometers en kilometers gereisd om open dagen te bezoeken. Hogeschool INHolland Haarlem, HvA (2 locaties), UvA, Universiteit Leiden (I), Hogeschool Utrecht, Erasmus Universiteit Rotterdam (I), Rijks Universiteit Groningen (I), Universiteit Tilburg, Rijks Universiteit Groningen (II) en Erasmus Universiteit Rotterdam (II). En vooruit, vrijdag a.s. Universiteit Leiden (II).
Als ik even snel reken is dat zeker 1500 kilometer met de trein (en soms een stukje bus). Een mens moet het er maar voor over hebben. Maar dan heb je ook wel wat. Nieuwe mensen leren kennen die ik erg graag mag, veel van Nederland gezien, goede gesprekken gevoerd, genoten van leuke steden waar ik niet eerder was geweest en natuurlijk een stuk wijzer geworden wat betreft de opleidingenmarkt.
Afijn. Bestuurskunde dus. Om te bereiken dat ik Nederland eens een poepie zal laten ruiken! Weg met dat 'selectief geheugenverlies' en 'we beloven alles maar doen niets'verhaal in Den Haag. Het is tijd voor stevige verandering! Het is tijd voor Lijst Van der Mee!
zondag 31 oktober 2010
Waarom doe ik C&M?
PTA-week staat voor de deur. 7 schooldagen knallen, zware en belangrijke tentamens maken, drie mondelingen, kan het nog meer? Ik zit al even met m'n neus in de boeken, de eerste slag moet woensdag worden geslagen...
Geschiedenis staat dan op het programma. Over het hele boek. Open-boek PTA. Dus vanaf de oerknal tot en met de Koude Oorlog. En da's een hele, hele hoop kan ik u verzekeren. Misschien wel te veel van het goede hoor, want absolutisme, feminisme, democratie, autarkie, communisme, totalitair systeem, calvinisme, islam, protestantisme, katholieken, boeddhisme, en ga zo nog drie weken door...Alle kenmerken...
Vrijdag is ook een héél belangrijk iets: Maatschappijwetenschappen. Over criminaliteit en de Nederlandse rechtsstaat. Erg interessant...als je rechten gaat studeren! Maar eerlijk gezegd vind ik dit onderwerp nou niets toevoegen aan mijn algemene kennis. Want het is na m'n examen allemaal weer verdwenen. Selectief geheugenverlies, toch? ;)
Waarom doe ik dan C&M, als ik zo loop te foeteren op de hoeveelheid geschiedenis en de inhoud van maatschappijwetenschappen?
Omdat ik moet kunnen blijven lachen op school. En met Van de Maat lukt me dat prima.
En nu weer met de neus in de boeken!
Geschiedenis staat dan op het programma. Over het hele boek. Open-boek PTA. Dus vanaf de oerknal tot en met de Koude Oorlog. En da's een hele, hele hoop kan ik u verzekeren. Misschien wel te veel van het goede hoor, want absolutisme, feminisme, democratie, autarkie, communisme, totalitair systeem, calvinisme, islam, protestantisme, katholieken, boeddhisme, en ga zo nog drie weken door...Alle kenmerken...
Vrijdag is ook een héél belangrijk iets: Maatschappijwetenschappen. Over criminaliteit en de Nederlandse rechtsstaat. Erg interessant...als je rechten gaat studeren! Maar eerlijk gezegd vind ik dit onderwerp nou niets toevoegen aan mijn algemene kennis. Want het is na m'n examen allemaal weer verdwenen. Selectief geheugenverlies, toch? ;)
Waarom doe ik dan C&M, als ik zo loop te foeteren op de hoeveelheid geschiedenis en de inhoud van maatschappijwetenschappen?
Omdat ik moet kunnen blijven lachen op school. En met Van de Maat lukt me dat prima.
En nu weer met de neus in de boeken!
zaterdag 30 oktober 2010
Veel te lang geleden
En daar gáát dat goede voornemen om een x aantal keer per week te schrijven. 2-3 keer moet zeker lukken. Nee hoor, het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. In feite is het een week of 2,5, maar it's about the idea. Je hebt een blog om 'm bij te houden, niet om 'm te vergeten, toch?
Afijn, de laatste tijd is er weer een hele hoop gebeurd. Rutte nieuwe premier, het blijkt dat Wilders wel heel veel invloed heeft gehad op het regeerakkoord, Cohen is nog niet goed in z'n rol als oppositieleider, Pechtold is dom, de nieuwe fractievoorzitter van het CDA (Van Haersma Buma, ofzoiets) moet nog een hoop leren en Gerdi Verbeet kan eindelijk lachen. Nou, dat was het wel!
Rutte heeft als premier goed gedebuteerd, vind ik. Het valt echt niet mee om premier te zijn van Nederland (over een jaar of 8 ervaar ik het zelf, als alles gaat zoals het moet gaan). Felle kritiek van alle kanten (je regeert niet voor niets met bepaalde partijen wel en niet, anders is er niets meer aan), veel vragen omtrent de regeringsverklaringen, stevige discussies...Heerlijk! Top TV zou ik bijna zeggen.
Ook heeft Rutte zich al voor het eerst laten zien in Europa. Donderdag en vrijdag was er een top over de sancties voor landen die hun begrotingstekort te veel laten oplopen. Samen met Cameron waren ze de 'broekies' op de top. En er was veel onvrede over de gedoogconstructie die in Nederland heerst.
Komende week is het toetsweek (aiiiiiiii, geen zin in! Echt niet!) dus ik ben bang dat het nog even rustig blijft. Maar daarna moet ik toch écht weer verder gaan met schrijven. Ciao!
Afijn, de laatste tijd is er weer een hele hoop gebeurd. Rutte nieuwe premier, het blijkt dat Wilders wel heel veel invloed heeft gehad op het regeerakkoord, Cohen is nog niet goed in z'n rol als oppositieleider, Pechtold is dom, de nieuwe fractievoorzitter van het CDA (Van Haersma Buma, ofzoiets) moet nog een hoop leren en Gerdi Verbeet kan eindelijk lachen. Nou, dat was het wel!
Rutte heeft als premier goed gedebuteerd, vind ik. Het valt echt niet mee om premier te zijn van Nederland (over een jaar of 8 ervaar ik het zelf, als alles gaat zoals het moet gaan). Felle kritiek van alle kanten (je regeert niet voor niets met bepaalde partijen wel en niet, anders is er niets meer aan), veel vragen omtrent de regeringsverklaringen, stevige discussies...Heerlijk! Top TV zou ik bijna zeggen.
Ook heeft Rutte zich al voor het eerst laten zien in Europa. Donderdag en vrijdag was er een top over de sancties voor landen die hun begrotingstekort te veel laten oplopen. Samen met Cameron waren ze de 'broekies' op de top. En er was veel onvrede over de gedoogconstructie die in Nederland heerst.
Komende week is het toetsweek (aiiiiiiii, geen zin in! Echt niet!) dus ik ben bang dat het nog even rustig blijft. Maar daarna moet ik toch écht weer verder gaan met schrijven. Ciao!
vrijdag 8 oktober 2010
Stond vanmiddag in de supermarkt
Ik was vanmiddag even wat boodschapjes doen bij de Vomar (ja, de concurrent, ik weet het!). Had een paar flessen drank, wat chips, pepernoten en dergelijke. Genoeg voor een gezellig avondje dus.
Toen ik eenmaal aan de beurt was (dat meisje was niet zo snel) kon ik gewoon door. Zonder legitimatie te laten zien. Huh? Er hangen overal aanplakbiljetten dat als je 20 of jonger bent, je om legitimatie wordt gevraagd. Gezien ik 17 ben had ik er al op gerekend dat 'ie gevraagd werd. Mooi niet dus.
Dat snap ik dus niet. De overheid, VWA en weet ik veel wie allemaal staan er op dat er strengere regels en controles zijn rondom het kopen van alcohol. Legitimeren tot en met 20 jaar, als je met een hele groep bent moet iedereen zich legitimeren én 16 of ouder zijn...Maar ik kon nu zo afrekenen. Zo oud zie ik er toch niet uit?
Het is overigens niet de eerste keer dat het gebeurde. Sterker nog: Bij de Albert Heijn zijn ze de enige waar er om legitimatie wordt gevraagd. Bij de Dekamarkt, Deen, C1000 en nu dus ook de Vomar kon ik zo drank kopen zonder me te legitimeren. Toch wel opvallend.
Toen ik eenmaal aan de beurt was (dat meisje was niet zo snel) kon ik gewoon door. Zonder legitimatie te laten zien. Huh? Er hangen overal aanplakbiljetten dat als je 20 of jonger bent, je om legitimatie wordt gevraagd. Gezien ik 17 ben had ik er al op gerekend dat 'ie gevraagd werd. Mooi niet dus.
Dat snap ik dus niet. De overheid, VWA en weet ik veel wie allemaal staan er op dat er strengere regels en controles zijn rondom het kopen van alcohol. Legitimeren tot en met 20 jaar, als je met een hele groep bent moet iedereen zich legitimeren én 16 of ouder zijn...Maar ik kon nu zo afrekenen. Zo oud zie ik er toch niet uit?
Het is overigens niet de eerste keer dat het gebeurde. Sterker nog: Bij de Albert Heijn zijn ze de enige waar er om legitimatie wordt gevraagd. Bij de Dekamarkt, Deen, C1000 en nu dus ook de Vomar kon ik zo drank kopen zonder me te legitimeren. Toch wel opvallend.
woensdag 6 oktober 2010
Juno
Ik heb net een stukje van de film "Juno" zitten kijken op RTL 5. Een film over een meisje in Amerika die op 16-jarige leeftijd zwanger wordt. Drie zwangerschapstesten en alledrie gaven ze aan dat ze zwanger is...
Het gebeurt in het dagelijks leven vaak genoeg. Meisjes van 16, 17, misschien net 18, die zwanger zijn. Heel jong moeder worden, voor je kind zorgen terwijl je zelf nog op school zit. Ik zou het niet kunnen, op m'n 18de voor m'n kind zorgen. Waarom zijn er toch zoveel meisjes (en jongens, ook) jong ouder geworden van een kind?
Ik vraag me af, hoe wordt een kind opgevoed? Stopt het meisje (de moeder) met school, zet ze haar carrière die er misschien wel aan zat te komen aan de kant en gaat als huismoeder bij haar ouders verder? Of gaat ze wel naar school en laat ze het opvoeden grotendeels aan haar ouders (dus de opa en oma) over? Het lijkt me verschrikkelijk moeilijk!
Deze film bevestigt maar weer eens dat ik echt de komende tien jaar nog geen vader hoef te worden. Eerst maar studeren, een leuke baan, en - niet onbelangrijk - een leuke vriendin.
Het gebeurt in het dagelijks leven vaak genoeg. Meisjes van 16, 17, misschien net 18, die zwanger zijn. Heel jong moeder worden, voor je kind zorgen terwijl je zelf nog op school zit. Ik zou het niet kunnen, op m'n 18de voor m'n kind zorgen. Waarom zijn er toch zoveel meisjes (en jongens, ook) jong ouder geworden van een kind?
Ik vraag me af, hoe wordt een kind opgevoed? Stopt het meisje (de moeder) met school, zet ze haar carrière die er misschien wel aan zat te komen aan de kant en gaat als huismoeder bij haar ouders verder? Of gaat ze wel naar school en laat ze het opvoeden grotendeels aan haar ouders (dus de opa en oma) over? Het lijkt me verschrikkelijk moeilijk!
Deze film bevestigt maar weer eens dat ik echt de komende tien jaar nog geen vader hoef te worden. Eerst maar studeren, een leuke baan, en - niet onbelangrijk - een leuke vriendin.
maandag 4 oktober 2010
Wat ik hierna ga doen?
Het is één van de allerbelangrijkste vragen als je eenmaal in je eindexamenklas terecht bent gekomen. Onderwerp van gesprek is het vaak. Allesbepalend voor je toekomst.
Wat ga je hierna doen?
Op die vraag heb ik in de loop van de jaren verschillende antwoorden gegeven. Het begon ooit met meester op de basisschool. Dat wilde ik al toen ik op de basisschool zat. Leek me toen zo leuk, om voor de klas te staan. En nu eigenlijk nog wel. Maar tijden veranderen...
Toen ik goed en wel op de middelbare school zat, kwam journalistiek langsfietsen. Ja! Sport! Doen! Ik was overtuigd. Tot ik naar de open dag in Utrecht ging...Bah, wat viel dat tegen zeg! Verwacht je er zo ontzettend veel van...Is het veel meer theorie dan je op zo'n opleiding zou verwachten...No sir, thank you!
Ik ben blij dat ik me breed ben gaan oriënteren. Lerarenopleiding Nederlands, Politicologie, Fiscaal recht, Internationale Betrekkingen en Internationale Organisaties, Logistiek & Economie, Business Logistics...En voor dit jaar staat er sowieso nog een bezoek aan Bestuurskunde op het programma.
Afijn, gisteravond gingen we naar het strand. Komt C. aan: Heb je al eens gekeken bij American studies? Vind ik echt iets voor jou! Nee, ik had er nog niet gekeken. 't Zit in Groningen. Ik dacht er vanavond aan. Dus maar even op internet kijken. En dat 'even op internet kijken' werd uiteindelijk omgezet naar iets waar ik superenthousiast over ben. En ik maar denken dat ik alles gehad heb...Mooi niet dus.
Mijn antwoord op de hierboven al eens gestelde vraag was het laatste jaar "Politicologie in Leiden of Bestuurskunde in Rotterdam", omdat ik heel erg graag de politiek in wil! Maar, met dank aan C. heb ik nu een heel groot vraagteken staan. Justin en Amerika, dat is ruim drie honderd miljoen handen op één buik...Dus voor de komende tijd heb ik een aantal open dagen op het programma staan. En dan zal ik moeten kiezen...
Wat ga je hierna doen?
Op die vraag heb ik in de loop van de jaren verschillende antwoorden gegeven. Het begon ooit met meester op de basisschool. Dat wilde ik al toen ik op de basisschool zat. Leek me toen zo leuk, om voor de klas te staan. En nu eigenlijk nog wel. Maar tijden veranderen...
Toen ik goed en wel op de middelbare school zat, kwam journalistiek langsfietsen. Ja! Sport! Doen! Ik was overtuigd. Tot ik naar de open dag in Utrecht ging...Bah, wat viel dat tegen zeg! Verwacht je er zo ontzettend veel van...Is het veel meer theorie dan je op zo'n opleiding zou verwachten...No sir, thank you!
Ik ben blij dat ik me breed ben gaan oriënteren. Lerarenopleiding Nederlands, Politicologie, Fiscaal recht, Internationale Betrekkingen en Internationale Organisaties, Logistiek & Economie, Business Logistics...En voor dit jaar staat er sowieso nog een bezoek aan Bestuurskunde op het programma.
Afijn, gisteravond gingen we naar het strand. Komt C. aan: Heb je al eens gekeken bij American studies? Vind ik echt iets voor jou! Nee, ik had er nog niet gekeken. 't Zit in Groningen. Ik dacht er vanavond aan. Dus maar even op internet kijken. En dat 'even op internet kijken' werd uiteindelijk omgezet naar iets waar ik superenthousiast over ben. En ik maar denken dat ik alles gehad heb...Mooi niet dus.
Mijn antwoord op de hierboven al eens gestelde vraag was het laatste jaar "Politicologie in Leiden of Bestuurskunde in Rotterdam", omdat ik heel erg graag de politiek in wil! Maar, met dank aan C. heb ik nu een heel groot vraagteken staan. Justin en Amerika, dat is ruim drie honderd miljoen handen op één buik...Dus voor de komende tijd heb ik een aantal open dagen op het programma staan. En dan zal ik moeten kiezen...
zondag 3 oktober 2010
Feyenoord, Feyenoord, wat gaan we doen vandaag?
Wij gaan winnen, alleen met hoeveel is de vraag!
Het is rust in Doetinchem, en het is weer erg matig. Zeker tot de 1-1. Geen passie, geen gedrevenheid, geen fel spel, afwachten, slordig met de bal omgaan...Om maar een kleine greep te doen uit alles wat er mis gaat op De Vijverberg.
We hoeven helemaal geen topvoetbal te verwachten de komende jaren van Feyenoord. Dat heb ik onderhand al uit m'n hoofd gezet. We hebben een hoop talentvolle voetballers rondlopen, maar die zijn nog niet Eredivisie-waardig. Maar gezien er geen cent te makken is...Moeten we roeien met de riemen die we hebben. En daar heb ik me bij neergelegd.
Maar toch. Passie, hartstocht, de wil om te presteren...Dat ontbreekt er bij sommige gasten aan. En over Leroy Fer zal ik het maar niet hebben...Hopeloos geval.
De tweede helft gaat beginnen. Latur!
Het is rust in Doetinchem, en het is weer erg matig. Zeker tot de 1-1. Geen passie, geen gedrevenheid, geen fel spel, afwachten, slordig met de bal omgaan...Om maar een kleine greep te doen uit alles wat er mis gaat op De Vijverberg.
We hoeven helemaal geen topvoetbal te verwachten de komende jaren van Feyenoord. Dat heb ik onderhand al uit m'n hoofd gezet. We hebben een hoop talentvolle voetballers rondlopen, maar die zijn nog niet Eredivisie-waardig. Maar gezien er geen cent te makken is...Moeten we roeien met de riemen die we hebben. En daar heb ik me bij neergelegd.
Maar toch. Passie, hartstocht, de wil om te presteren...Dat ontbreekt er bij sommige gasten aan. En over Leroy Fer zal ik het maar niet hebben...Hopeloos geval.
De tweede helft gaat beginnen. Latur!
zaterdag 2 oktober 2010
Nu het niet kan merk ik pas dat ik écht verslaafd ben
Ik zit met een gebroken teen thuis - al bijna een week. Nog nooit iets gebroken, tot afgelopen zondagavond. Zat achter m'n laptop op m'n kamer, beetje sociale contacten bijhouden, muziekje op, en loop richting m'n kast. Dan moet ik tussen m'n bureau en m'n bed door, en dat gaat gewoon altijd goed. Tot zondagavond dus. Ik knal er keihard tegenaan en liep direct te jodelen. Maar ach, ik loop wel eens vaker tegen de tafelpoot aan, dus ik dacht, gaat wel weer over. Later op de avond begon het vervelender te worden, en bedacht ik me dat ik er maar eens ijs op moest doen. Zo gezegd, zo gedaan.
Maandagochtend. Duncan is naar school toe en m'n vader is ook al weg. Dus alleen thuis. Als ik beneden zit bekijk ik eens goed hoe het met m'n teen is. Nogal blauw, en niet recht meer. Oei? Na advies van m'n buurvrouw naar het ziekenhuis, en bij de SEH zagen ze het al gelijk: Die is gebroken meneer. Fuck! Nee, dit kan niet waar zijn! Toch was het zo. Ze gingen 'm toen terug zetten in positie. Dat is echt NIET fijn. Dat doet pijn, niet normaal. Toen hebben ze 'm ingetaped en moest ik thuis maar eens stevige schoenen aan doen. En hoe lang het gaat duren? Dat is verschillend, bij de één is het na een week of twee weg, maar bij de ander kan het maanden duren.
Afijn, de eerste dagen heb ik strompelend (en zelfs met krukken op school) doorgebracht. Op krukken lopen is hélemaal niets kan ik je zeggen. Waar-de-loos. Ik was daarom ook blij dat het lopen in de loop van de woensdag wat beter ging. En donderdag weer. En vrijdag weer. En nu loop ik weer zo goed als normaal. Pijn doet het niet zo, zolang ik niet lang loop. Maar aan hardlopen hoef ik voorlopig nog even niet te denken.
Nu ik niet kan hardlopen, merk ik aan mezelf dat ik écht verslaafd ben. Ik wil zo graag. Het is een gevoel dat moeilijk te omschrijven is, maar hardlopers kennen het. Koppie leeg maken, lekker de wijde omgeving in en genieten van alles om je heen. Hard trainen, helemaal stuk gaan en thuis na de warme douche zo'n overweldigend tevreden gevoel in je. Heerlijk is dat. Maar het kan nu niet. En daar baal ik van.
Ik mis de rust in m'n lichaam. Want hardlopen geeft rust. Orde in m'n kop. Het levert betere prestaties op school (is bewezen!) en ik zit er beter door in m'n vel. Maar de komende week zal ik toch écht nog niet kunnen en mogen hardlopen. Hopen op de halve marathon van Amsterdam over twee weken. Maar of dat haalbaar is? We gaan het zien.
Terug in de schrijverswereld. Ik wil het weer helemaal oppakken. Bij deze. En dat op Livestrong Day.
Maandagochtend. Duncan is naar school toe en m'n vader is ook al weg. Dus alleen thuis. Als ik beneden zit bekijk ik eens goed hoe het met m'n teen is. Nogal blauw, en niet recht meer. Oei? Na advies van m'n buurvrouw naar het ziekenhuis, en bij de SEH zagen ze het al gelijk: Die is gebroken meneer. Fuck! Nee, dit kan niet waar zijn! Toch was het zo. Ze gingen 'm toen terug zetten in positie. Dat is echt NIET fijn. Dat doet pijn, niet normaal. Toen hebben ze 'm ingetaped en moest ik thuis maar eens stevige schoenen aan doen. En hoe lang het gaat duren? Dat is verschillend, bij de één is het na een week of twee weg, maar bij de ander kan het maanden duren.
Afijn, de eerste dagen heb ik strompelend (en zelfs met krukken op school) doorgebracht. Op krukken lopen is hélemaal niets kan ik je zeggen. Waar-de-loos. Ik was daarom ook blij dat het lopen in de loop van de woensdag wat beter ging. En donderdag weer. En vrijdag weer. En nu loop ik weer zo goed als normaal. Pijn doet het niet zo, zolang ik niet lang loop. Maar aan hardlopen hoef ik voorlopig nog even niet te denken.
Nu ik niet kan hardlopen, merk ik aan mezelf dat ik écht verslaafd ben. Ik wil zo graag. Het is een gevoel dat moeilijk te omschrijven is, maar hardlopers kennen het. Koppie leeg maken, lekker de wijde omgeving in en genieten van alles om je heen. Hard trainen, helemaal stuk gaan en thuis na de warme douche zo'n overweldigend tevreden gevoel in je. Heerlijk is dat. Maar het kan nu niet. En daar baal ik van.
Ik mis de rust in m'n lichaam. Want hardlopen geeft rust. Orde in m'n kop. Het levert betere prestaties op school (is bewezen!) en ik zit er beter door in m'n vel. Maar de komende week zal ik toch écht nog niet kunnen en mogen hardlopen. Hopen op de halve marathon van Amsterdam over twee weken. Maar of dat haalbaar is? We gaan het zien.
Terug in de schrijverswereld. Ik wil het weer helemaal oppakken. Bij deze. En dat op Livestrong Day.
dinsdag 7 september 2010
Gedicht
Soms wil ik je vertellen
hoeveel ik voor je voel
maar als ik daar aan denk
snap je dan wat ik bedoel?
hoeveel ik voor je voel
maar als ik daar aan denk
snap je dan wat ik bedoel?
Ik ben dol op je, dat weet je al
en ook nog wel een beetje meer
maar hoe moet ik het je vertellen
is het dat wat ik ooit leer?
en ook nog wel een beetje meer
maar hoe moet ik het je vertellen
is het dat wat ik ooit leer?
Nee, ik zal het nooit durven
de meeste dromen zijn bedrog
dus voorlopig hou ik m’n mond
dat is wel het beste, toch?
de meeste dromen zijn bedrog
dus voorlopig hou ik m’n mond
dat is wel het beste, toch?
Onzekerheid, eenzaamheid
ik mis de armen om me heen
jouw armen om me heen maken mij gelukkig
ik hou van je, en dat is wat ik meen
ik mis de armen om me heen
jouw armen om me heen maken mij gelukkig
ik hou van je, en dat is wat ik meen
Maar toch, ik ga het je niet vertellen
jij zal straks met een mooie jongen gaan
ik word aangewezen tot de rest
want jij, jij ziet mij niet staan
jij zal straks met een mooie jongen gaan
ik word aangewezen tot de rest
want jij, jij ziet mij niet staan
En neem ik je dat kwalijk?
Nou nee natuurlijk niet
Maar hoe en wie ik ben
is niet wat je van buiten ziet
Nou nee natuurlijk niet
Maar hoe en wie ik ben
is niet wat je van buiten ziet
donderdag 2 september 2010
Het laatste jaar is écht begonnen
Ik mag me nu officieel V6'er noemen. Ik ben eindexamenkandidaat. Da's net zoiets als...Ja, als wat eigenlijk? Eindexamenkandidaat...En ik ben net twee dagen naar school geweest. Houd alsjeblieft toch op! Ik krijg het er al warm van als ik er alleen al aan denk.
Toch ontkom ik er niet aan. Ieder uur komt het terug. Leraren hameren er op. Doe je stinkende best. Maak je huiswerk. Leer je werk wat je moet leren. Begin alsjeblieft op tijd. Kom met je vragen. Je moet dit jaar eindexamen doen. Dit jaar gaat heel zwaar worden.
Waarom maken ze het me zo moeilijk? Waarom wordt me zo onwijs veel druk opgelegd? En ben ik nou de enige die dit gevoel heeft? Ik stress 'm nu al, en het jaar is amper begonnen. Over 9 maanden heb ik al examen gedaan, maar tot die tijd...Is het aanklampen, vechten, lange dagen, korte nachten, veel tijd in school steken, niet spijbelen en heel goed m'n best doen.
Maar dan moet dat ik wil zo graag vakantie gevoel wel snel wegwezen. Anders wordt het knudde.
Toch ontkom ik er niet aan. Ieder uur komt het terug. Leraren hameren er op. Doe je stinkende best. Maak je huiswerk. Leer je werk wat je moet leren. Begin alsjeblieft op tijd. Kom met je vragen. Je moet dit jaar eindexamen doen. Dit jaar gaat heel zwaar worden.
Waarom maken ze het me zo moeilijk? Waarom wordt me zo onwijs veel druk opgelegd? En ben ik nou de enige die dit gevoel heeft? Ik stress 'm nu al, en het jaar is amper begonnen. Over 9 maanden heb ik al examen gedaan, maar tot die tijd...Is het aanklampen, vechten, lange dagen, korte nachten, veel tijd in school steken, niet spijbelen en heel goed m'n best doen.
Maar dan moet dat ik wil zo graag vakantie gevoel wel snel wegwezen. Anders wordt het knudde.
maandag 30 augustus 2010
Back to school!
Vanmiddag mocht ik 'eindelijk' weer. Terug naar school. Het allerlaatste jaar is aangebroken. Het wordt knokken, werken als een beest, vechten, lachen, huilen en zo veel meer...
De laatste week van de vakantie ben ik er naartoe gaan leven. Langzaam maar zeker wat vroeger wakker worden, zodat het straks niet meer tegenvalt als ik om half 7 m'n bed uit moet maar dat al enigszins in m'n ritme zit. Om 8 uur beginnen op 't werk is wat dat betreft wel een voordeel.
Het was wel leuk om weer even op school te zijn. Nieuwe mentor, zelfde mentorklas met twee zakkers/zittenblijvers erbij en volgens mij een enkeling naar een andere klas. Prettig om met dezelfde mensen te zitten als vorig jaar: Een groep waar veel gelachen wordt, in het laatste jaar nog belangrijker dan andere jaren volgens mij.
Maar het was dus leuk. Het was kort maar krachtig. Morgen lekker vrij gekregen, want met die schouder van mij kan ik toch écht niet golfen. En dat vond ik dus wel aardig van m'n mentor, dat ik niet helemaal naar Noord-Alkmaar hoefde te fietsen. Nee, ik draai me om 9 uur nog een keertje om, denk aan ze als het regent en doe lekker m'n ding. M'n mentor is nu al een topper!
De laatste week van de vakantie ben ik er naartoe gaan leven. Langzaam maar zeker wat vroeger wakker worden, zodat het straks niet meer tegenvalt als ik om half 7 m'n bed uit moet maar dat al enigszins in m'n ritme zit. Om 8 uur beginnen op 't werk is wat dat betreft wel een voordeel.
Het was wel leuk om weer even op school te zijn. Nieuwe mentor, zelfde mentorklas met twee zakkers/zittenblijvers erbij en volgens mij een enkeling naar een andere klas. Prettig om met dezelfde mensen te zitten als vorig jaar: Een groep waar veel gelachen wordt, in het laatste jaar nog belangrijker dan andere jaren volgens mij.
Maar het was dus leuk. Het was kort maar krachtig. Morgen lekker vrij gekregen, want met die schouder van mij kan ik toch écht niet golfen. En dat vond ik dus wel aardig van m'n mentor, dat ik niet helemaal naar Noord-Alkmaar hoefde te fietsen. Nee, ik draai me om 9 uur nog een keertje om, denk aan ze als het regent en doe lekker m'n ding. M'n mentor is nu al een topper!
zaterdag 28 augustus 2010
Een drama-middag
PFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFF! Wat een ellende. Niet normaal gewoon. Het was vandaag een ellendige dag voor me. Nou, vooral een ellendige middag. Ik zal beschrijven wat er is gebeurd:
Om 12 uur was ik klaar met werken (was ik wel blij mee, want m'n schouder wilde ook niet meer veel langer), even een doosje Merci voor Karin (de buurvrouw) gehaald en op 't fietsie naar huis. Ik dacht nog: Lekker even lopen straks, want het weer was best aardig!
Vanuit het dorp gezien het eerste deel van de Gerrit van Assendelftstraat: Daar was de plek des onheils. Ik fietste met een aardig tempo naar huis, in m'n hand een doosje merci. Op een gegeven moment schiet er een kat vlák voor me de weg op. Ik kon niet meer remmen, en twee tellen later lag ik onder m'n eigen fiets, tegen het asfalt gesmakt. De schade: Een gat in m'n broek, een open knie en elleboog en...Pijn in m'n schouder. Ja.
Ik lag te kermen van de pijn. Komt er een vent op me af dat ik uit m'n doppen moest kijken. Sodemieter op! Serieus. Alsof ik er iets aan kon doen dat die kat op het allerlaatste moment vlak voor mijn voorwiel overstak. Stom beest! Dus ik was redelijk pissed.
Met de tranen die over m'n wangen biggelden met veel pijn naar huis gefietst, daar aangekomen gelijk naar het ziekenhuis gegaan. Daar pijnstillers gekregen en foto's gemaakt. Gelukkig niets gebroken. Toen we terug gingen naar beneden met de lift, ging de liftdeur dicht toen ik nét de lift instapte. Dus de deur knalt vol tegen m'n schouder aan. Ik heb serieus het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd van de pijn...
Bah, wat een ellende. Ik moet nu 11 pijnstillers per dag slikken. Over twee weken een afspraak maken bij de orthopeed, als het dan nog niet goed gaat. Maar ik ga maandag al bellen. Want ik kan niet nog zoveel weken wachten. Ik lig jankend in bed van de pijn, dan kan ik toch niet nog weken en nog is weken wachten???
Kortom: Ga niet meer via de Gerrit van Assendelftstraat fietsen, gebruik geen liften meer...What's next?
De kat heeft het trouwens overleefd. Voor de PvdD stemmers.
Om 12 uur was ik klaar met werken (was ik wel blij mee, want m'n schouder wilde ook niet meer veel langer), even een doosje Merci voor Karin (de buurvrouw) gehaald en op 't fietsie naar huis. Ik dacht nog: Lekker even lopen straks, want het weer was best aardig!
Vanuit het dorp gezien het eerste deel van de Gerrit van Assendelftstraat: Daar was de plek des onheils. Ik fietste met een aardig tempo naar huis, in m'n hand een doosje merci. Op een gegeven moment schiet er een kat vlák voor me de weg op. Ik kon niet meer remmen, en twee tellen later lag ik onder m'n eigen fiets, tegen het asfalt gesmakt. De schade: Een gat in m'n broek, een open knie en elleboog en...Pijn in m'n schouder. Ja.
Ik lag te kermen van de pijn. Komt er een vent op me af dat ik uit m'n doppen moest kijken. Sodemieter op! Serieus. Alsof ik er iets aan kon doen dat die kat op het allerlaatste moment vlak voor mijn voorwiel overstak. Stom beest! Dus ik was redelijk pissed.
Met de tranen die over m'n wangen biggelden met veel pijn naar huis gefietst, daar aangekomen gelijk naar het ziekenhuis gegaan. Daar pijnstillers gekregen en foto's gemaakt. Gelukkig niets gebroken. Toen we terug gingen naar beneden met de lift, ging de liftdeur dicht toen ik nét de lift instapte. Dus de deur knalt vol tegen m'n schouder aan. Ik heb serieus het hele ziekenhuis bij elkaar geschreeuwd van de pijn...
Bah, wat een ellende. Ik moet nu 11 pijnstillers per dag slikken. Over twee weken een afspraak maken bij de orthopeed, als het dan nog niet goed gaat. Maar ik ga maandag al bellen. Want ik kan niet nog zoveel weken wachten. Ik lig jankend in bed van de pijn, dan kan ik toch niet nog weken en nog is weken wachten???
Kortom: Ga niet meer via de Gerrit van Assendelftstraat fietsen, gebruik geen liften meer...What's next?
De kat heeft het trouwens overleefd. Voor de PvdD stemmers.
dinsdag 24 augustus 2010
Even fietsen...
Eigenwijs als ik ben, op de fiets gestapt vanochtend. Even met Kees (de buurman) een mooi rondje trappen. Maar voor ik weg kon moest er wel een hele hoop gebeuren hoor. Ik moest m'n kleding zoeken (zo'n geweldige broek met zo'n inlegkruis erin geborduurd), ik moest m'n band oppompen (hij was echt plat...Net een dubbeltje) en ik moest nog door het huis heen met m'n fiets (was zwaar hoor!).
Afijn, mooi rondje. Assendelft-Pontje Buitenhuizen-Spaarndam-Haarlem-Bloemendaal-Driehuis-IJmuiden-Beverwijk-Heemskerk. Een kilometertje of 45. Prima hoor, met die stormwinddinges zeker. Pontje Buitenhuizen hadden we na 11,6 km (in 24 minuten!) bereikt...Waarvan een heel deel met harde wind tegen. En toen dachten we dus dat we alles gehad hadden...
Bij Buitenhuizen moesten we richting Spaarndam. Da's langs het water fietsen. Daar waar de wind op je af komt. Je te grazen neemt. Je uitput. Je op je reserves laat rijden. Je door het rood laat gaan. Je dieper dan diep laat gaan. Je sloopt. Je dromen in duigen laat vallen. En vooral laat vechten. Het was kilometers vechten tegen de wind. Daar word je sterk van!
Afijn, toen begon het grote probleem: M'n achterband werd weer zacht. Het zal toch niet? Dus wij weer oppompen...En weer verder trappen. Langs m'n oude school en oude voetbalclub (totaal geen gevoelens bij ofzo...In tegendeel: Het gaf mij de bevestiging maar weer eens dat ik nog steeds heel erg blij ben met m'n leven op het Bonhoeffer), langs Kinheim/Mendel en zo het spoor onderdoor richting Het Kopje.
Het Kopje is de hoogste berg van de omgeving. 37 meter hoogteverschil. Met een goed gevoel, op de pedalen naar boven gesprongen. Op een gegeven moment krijg je de splitsing Caprera-Het Kopje. Ik wist alleen niet dat Het Kopje nog verder ging. Dus ik stond ongeveer stil voor Caprera (ik trapte net zo dat ik niet uit de pedalen hoefde), ging Kees me als een idioot voorbij. "Je moet nog een stukkie!" Fuck! Ik stond volledig geparkeerd! Ik kwam niet vooruit de eerste meters. Ik weet nu dus hoe Fabian Cancellara zich voelde op de Col du Madeleine...
Afijn, we hebben onderweg nog 39457 keer m'n achterband op moeten pompen...Snel maar even naar Kroonen-Liefting (of een andere fietszaak) om een nieuwe binnenband erop/erin te laten zetten...En de volgende keer zorg ik dat ik een stuk makkelijker Het Kopje op kom. Want geparkeerd staan is echt niet leuk waar je buurman bij is. Geloof me!
Afijn, mooi rondje. Assendelft-Pontje Buitenhuizen-Spaarndam-Haarlem-Bloemendaal-Driehuis-IJmuiden-Beverwijk-Heemskerk. Een kilometertje of 45. Prima hoor, met die stormwinddinges zeker. Pontje Buitenhuizen hadden we na 11,6 km (in 24 minuten!) bereikt...Waarvan een heel deel met harde wind tegen. En toen dachten we dus dat we alles gehad hadden...
Bij Buitenhuizen moesten we richting Spaarndam. Da's langs het water fietsen. Daar waar de wind op je af komt. Je te grazen neemt. Je uitput. Je op je reserves laat rijden. Je door het rood laat gaan. Je dieper dan diep laat gaan. Je sloopt. Je dromen in duigen laat vallen. En vooral laat vechten. Het was kilometers vechten tegen de wind. Daar word je sterk van!
Afijn, toen begon het grote probleem: M'n achterband werd weer zacht. Het zal toch niet? Dus wij weer oppompen...En weer verder trappen. Langs m'n oude school en oude voetbalclub (totaal geen gevoelens bij ofzo...In tegendeel: Het gaf mij de bevestiging maar weer eens dat ik nog steeds heel erg blij ben met m'n leven op het Bonhoeffer), langs Kinheim/Mendel en zo het spoor onderdoor richting Het Kopje.
Het Kopje is de hoogste berg van de omgeving. 37 meter hoogteverschil. Met een goed gevoel, op de pedalen naar boven gesprongen. Op een gegeven moment krijg je de splitsing Caprera-Het Kopje. Ik wist alleen niet dat Het Kopje nog verder ging. Dus ik stond ongeveer stil voor Caprera (ik trapte net zo dat ik niet uit de pedalen hoefde), ging Kees me als een idioot voorbij. "Je moet nog een stukkie!" Fuck! Ik stond volledig geparkeerd! Ik kwam niet vooruit de eerste meters. Ik weet nu dus hoe Fabian Cancellara zich voelde op de Col du Madeleine...
Afijn, we hebben onderweg nog 39457 keer m'n achterband op moeten pompen...Snel maar even naar Kroonen-Liefting (of een andere fietszaak) om een nieuwe binnenband erop/erin te laten zetten...En de volgende keer zorg ik dat ik een stuk makkelijker Het Kopje op kom. Want geparkeerd staan is echt niet leuk waar je buurman bij is. Geloof me!
woensdag 18 augustus 2010
Teksten doen soms iets met me
Ik luister heel vaak muziek. Tijdens het hardlopen, op weg naar school, als ik achter m'n computer zit, als ik een spelletje speel...Praktisch altijd als het mogelijk is. Heerlijk ontspannen.
Mijn muziek zullen veel mensen heel moe van worden. Boudewijn de Groot, Guus Meeuwis, De Dijk, Marco Borsato, Bløf, Paul de Leeuw...Veel mensen (en vooral jongeren van mijn leeftijd) bedanken voor deze afspeellijst in iTunes. Toch vind ik het erg mooi.
Er zijn heel veel mooie teksten, zowel Nederlandstalig als ook Engelstalig. Er zijn liedjes die me echt kippenvel geven. Waarom nou jij? van Marco Borsato is zo'n voorbeeld. Als een relatie op de klippen loopt is het een nummer die m'n gevoel zó onwijs goed en mooi beschrijft. Iedere keer weer als ik 'm luister doet het iets met me.
Teksten doen iets met me. Het leert me iets. Het maakt me vrolijk. Het leert me omgaan met gevoelens. Het steunt me in tijden dat ik me ellendig voel. Ik ben daar dol op. Daarom is muziek één van m'n belangrijke dingen in m'n leven. Omdat er altijd wel een reden is om muziek op te zetten. En het altijd wel iets met je doet. Wat het ook is.
Mijn muziek zullen veel mensen heel moe van worden. Boudewijn de Groot, Guus Meeuwis, De Dijk, Marco Borsato, Bløf, Paul de Leeuw...Veel mensen (en vooral jongeren van mijn leeftijd) bedanken voor deze afspeellijst in iTunes. Toch vind ik het erg mooi.
Er zijn heel veel mooie teksten, zowel Nederlandstalig als ook Engelstalig. Er zijn liedjes die me echt kippenvel geven. Waarom nou jij? van Marco Borsato is zo'n voorbeeld. Als een relatie op de klippen loopt is het een nummer die m'n gevoel zó onwijs goed en mooi beschrijft. Iedere keer weer als ik 'm luister doet het iets met me.
Teksten doen iets met me. Het leert me iets. Het maakt me vrolijk. Het leert me omgaan met gevoelens. Het steunt me in tijden dat ik me ellendig voel. Ik ben daar dol op. Daarom is muziek één van m'n belangrijke dingen in m'n leven. Omdat er altijd wel een reden is om muziek op te zetten. En het altijd wel iets met je doet. Wat het ook is.
zondag 15 augustus 2010
Een sportief weekje!
Gawd, wat zou ik graag terug willen naar Amerika. Het is hier koud(er), het regent en onweert vaak, het leven is hier duur...En zo kan ik nog wel een paar redenen verzinnen om terug te gaan naar de States. Maar helaas, helaas, helaas, ik moet even wachten. Heel lang wachten.
Toch vind ik het ook weer lekker om in Nederland te zijn. Om af te spreken met m'n vrienden, om lekker uit te slapen (in m'n eigen bed, en dat is echt een winst!), lekker sporten, vanaf komende week weer werken...Ja, het kent ook echt wel z'n voordelen. En na een week terug in Nederland kan en mag ik zeggen: Ik ben een sportieveling!
Zondag moest ik er niet aan denken om te sporten. Met een halve jetlag naar Feyenoord enzo, maar ik heb de dag uitgezongen! Lekker op tijd gaan slapen en lang geslapen! 13 uur maar liefst. Niets voor mij, maar ik had het heel hard nodig!
Buurman Kees heeft een nieuwe racefiets gekocht, en ook één voor z'n dochter. Maandag een bijzonder fraaie tocht gemaakt, 45 km in twee uurtjes. Prachtig weer, lekker terrasje in Egmond en een bijzonder fraaie route in de duinen. En dat zonder duinkaart. Ja, dat is gedurfd...
Donderdag voor het eerst weer de loopschoentjes aangedaan. Gezien het nog ruim 5 weken is tot de Damloop was het weer de hoogste tijd om, na 6 weken stil zitten, te gaan lopen. De 4,5 km viel alleszins mee!
Voor vrijdag stond er een fietstocht van 60 km op het programma. Helaas moest ik deze na 25 km al afbreken: Veel onweer en regen, en ik zag het niet zitten om midden in een weiland getroffen te worden door de onweer. Dus in Koog Zaandijk de trein naar huis genomen. En weet je? Toen ik thuis was was de lucht weer hartstikke blauw. Fuck, wat voelde ik me toen genaaid!
Vandaag (of eigenlijk: Gisteren, het is maar hoe je het ziet. Zaterdag in ieder geval) zou ik even met Carolien naar Alkmaar fietsen...Toen kwamen we op het idee om een beetje een andere route naar huis te nemen. En of dat ons gelukt is! Ooit gehoord van Oterleek, Broek op Langedijk, Zuid-Scharwoude, Noord-Scharwoude, Oudkarspel, Tuitjenhorn, Dirkshorn, Zijdewind, Moerbeek, Haringhuizen, Barsingerhorn, Wieringerwaard of Anna Paulowna? Nee, ik ook niet van allemaal! Maar 90 kilometer in de beentjes, heerlijk!
En dan heb ik morgen nog de hele zondag...Ja, dat vraagt om even lekker hard te gaan lopen. Een kilometer of 8-9 zit in het schema. Moet lukken. En maandag, als het weer het toelaat, met Nina fietsen. Dus voorlopig vermaak ik me nog wel even!
In Amerika is dit alles vrijwel onmogelijk...Stoepen, die zie je niet zo vaak, en fietspaden, dat begrip komt niet voor in hun woordenboek. Dus zowel fietsen als hardlopen is daar op eigen risico, met gevaar voor eigen leven. Dus ja, het is wel lekker om weer thuis te zijn!
Toch vind ik het ook weer lekker om in Nederland te zijn. Om af te spreken met m'n vrienden, om lekker uit te slapen (in m'n eigen bed, en dat is echt een winst!), lekker sporten, vanaf komende week weer werken...Ja, het kent ook echt wel z'n voordelen. En na een week terug in Nederland kan en mag ik zeggen: Ik ben een sportieveling!
Zondag moest ik er niet aan denken om te sporten. Met een halve jetlag naar Feyenoord enzo, maar ik heb de dag uitgezongen! Lekker op tijd gaan slapen en lang geslapen! 13 uur maar liefst. Niets voor mij, maar ik had het heel hard nodig!
Buurman Kees heeft een nieuwe racefiets gekocht, en ook één voor z'n dochter. Maandag een bijzonder fraaie tocht gemaakt, 45 km in twee uurtjes. Prachtig weer, lekker terrasje in Egmond en een bijzonder fraaie route in de duinen. En dat zonder duinkaart. Ja, dat is gedurfd...
Donderdag voor het eerst weer de loopschoentjes aangedaan. Gezien het nog ruim 5 weken is tot de Damloop was het weer de hoogste tijd om, na 6 weken stil zitten, te gaan lopen. De 4,5 km viel alleszins mee!
Voor vrijdag stond er een fietstocht van 60 km op het programma. Helaas moest ik deze na 25 km al afbreken: Veel onweer en regen, en ik zag het niet zitten om midden in een weiland getroffen te worden door de onweer. Dus in Koog Zaandijk de trein naar huis genomen. En weet je? Toen ik thuis was was de lucht weer hartstikke blauw. Fuck, wat voelde ik me toen genaaid!
Vandaag (of eigenlijk: Gisteren, het is maar hoe je het ziet. Zaterdag in ieder geval) zou ik even met Carolien naar Alkmaar fietsen...Toen kwamen we op het idee om een beetje een andere route naar huis te nemen. En of dat ons gelukt is! Ooit gehoord van Oterleek, Broek op Langedijk, Zuid-Scharwoude, Noord-Scharwoude, Oudkarspel, Tuitjenhorn, Dirkshorn, Zijdewind, Moerbeek, Haringhuizen, Barsingerhorn, Wieringerwaard of Anna Paulowna? Nee, ik ook niet van allemaal! Maar 90 kilometer in de beentjes, heerlijk!
En dan heb ik morgen nog de hele zondag...Ja, dat vraagt om even lekker hard te gaan lopen. Een kilometer of 8-9 zit in het schema. Moet lukken. En maandag, als het weer het toelaat, met Nina fietsen. Dus voorlopig vermaak ik me nog wel even!
In Amerika is dit alles vrijwel onmogelijk...Stoepen, die zie je niet zo vaak, en fietspaden, dat begrip komt niet voor in hun woordenboek. Dus zowel fietsen als hardlopen is daar op eigen risico, met gevaar voor eigen leven. Dus ja, het is wel lekker om weer thuis te zijn!
zaterdag 14 augustus 2010
Verliefd zijn
Voor lieve Kim, omdat we er allebei zo dol op zijn:
Guus Meeuwis heeft gelijk. Meer dan gelijk. Met zijn nummer ‘verliefd zijn’ slaat hij wat mij betreft de spijker op z’n kop. Verliefd zijn…Het is bijna met geen pen te beschrijven. Het is zoiets dat je moet voelen. Je moet voelen hoe het is om verliefd te zijn.
M’n gedachtes zijn de hele dag heel ergens anders dan hier. Ik heb zo’n fijn gevoel in m’n buik. Het is zo heerlijk om verliefd te zijn. Het mooiste gevoel van de wereld. Helemaal dol zijn op je, zo is het gewoon. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk…Want dan martel ik mezelf.
Verliefd zijn terwijl het vakantie is…Nee, het is niet ideaal. Verre van dat zelfs. Ik had het graag anders gezien. Het verre Amerika…Je zat ruim 7000 kilometer bij me vandaan. Aan je denken is het enige wat kon. Verliefd zijn…Is zoveel leuker. Zelfs als je zo ver van me weg bent.
De warmte, het unieke gevoel dat je voor iemand hebt…Het gevoel dat ik alles met je kan delen. Het gevoel van samen is niet alleen. Om elkaar geven. Het is zo mooi, dat gevoel. Verliefd zijn, ik ben het niet vaak, maar het is zo mooi!
Het is zo’n mooi gevoel…Dit gevoel wil ik altijd vasthouden. Ik zou er bijna de waarheid niet voor willen weten. Of je ook verliefd op mij bent. Want verliefd zijn is veel leuker.
Ik zou zo graag willen zeggen
Hoe graag ik in je armen ren
Wat ik voor je voel
Hoe verliefd ik op je ben
Hoe graag ik in je armen ren
Wat ik voor je voel
Hoe verliefd ik op je ben
Als ik bij je zou zijn
Zou ik voorzichtig je hand pakken
Je aankijken, en
naar liefde snakken
Soms verlang ik er naar om bij je te zijn.
Om je hand in de mijne te kunnen sluiten.
Om m'n arm om je heen te slaan.
Om je hoofd tegen m'n schouder te leggen.
Om m'n warme gevoel vast te houden.
Om je liefde te geven.
Om te voelen hoe het is om liefde van je te krijgen.
Als je besluit bij me te blijven
En mij jouw liefde te geven
Dan rest mij slechts
Jou een tedere kus te geven
En mij jouw liefde te geven
Dan rest mij slechts
Jou een tedere kus te geven
Omdat ik zo verliefd op je ben
vrijdag 16 juli 2010
Holiday-time!
Over 25 uur zit ik in het vliegtuig naar Washington D.C., eindelijk op vakantie. Terug naar huis, vind ik eigenlijk nog mooier. Ik kijk er naar uit. Williamsburg, Virginia Beach, Washington, Baltimore, Lancaster, New York, Rhode Island en Boston...Een reis in het noord-oosten van de VS waar we naar zes nieuwe steden gaan. Onwijs veel zin in.
Er is dus een vakantie-break op m'n blog. Misschien dat ik zo nu en dan een vakantieverslag plaats.
For now: Bye!
Er is dus een vakantie-break op m'n blog. Misschien dat ik zo nu en dan een vakantieverslag plaats.
For now: Bye!
woensdag 30 juni 2010
Long time ago
Jézus, wat is het lang geleden dat ik hier heb rondgeneusd en blogs heb gelezen en geschreven. Ik heb een hele hoop in te halen en ga dat maar kind of gelijk doen zeg maar. Of in ieder geval proberen. Mja. Berlijnverslag is op Hyves te lezen: www.justinvandermee.hyves.nl.
De laatste PTA week is over en daar ben ik zooooooooooo blij mee. Ik vind het de heerlijkste tijd van een periode, kort naar school en dus heel veel thuis. Maar het is zo spannend. Zo belangrijk. Enzo. Maar dat is voor nu weer even over. Ik heb m'n cijfers allemaal opgehaald en het waren bijna allemaal voldoendes. Alleen Engels tekst een 4,7 maar dat ging toch nergens over, dus vind ik het ook niet erg.
Anyway, ik geniet dus al van het feit dat ik vakantie heb. En in de vakantie heb ik tijd. En dus ga ik me suf schrijven hier. Al vallen de mussen dood van het dak, ik zal schrijven bitches! Dus je kan genieten tot je een ons weegt, ik blijf wel schrijven, no worries!
Het WK is een flop waar je niet goed van wordt. Slechte scheidsrechters, meer zeg ik er niet over. Oh en het commentaar van de NOS vind ik ook een ramp. Maar Radio 1 loopt serieus 5 seconden voor op de tv-beelden, dus dat is gewoon niet leuk kijken. Dusja dat doe ik ook niet.
Verder zit ik te denken, maar heb ik nou niet echt iets heel bijzonders meegemaakt geloof ik. Is ook wel eens fijn, een rustig leventje leiden. Lekker z'n gangetje gaan. Wel zien wat er op m'n pad komt. Drie dagen achter elkaar BBQ'en, dan twee keer in drie dagen pizzeria en dan weer twee keer achter elkaar BBQ'en. Geweldig goed voor me. En hardlopen doe ik ook al niet. Wil m'n schouder niet, het wordt afgeraden. Baal baal baal baal.
Nu aan het oppassen en ik verveel me de pleures. Dus ik dacht: FF updaten. En da's best leuk. Volgende x zal het 'serieus' zijn en meer een samenhangend verhaal. Want nu gaat het nergens over...
De laatste PTA week is over en daar ben ik zooooooooooo blij mee. Ik vind het de heerlijkste tijd van een periode, kort naar school en dus heel veel thuis. Maar het is zo spannend. Zo belangrijk. Enzo. Maar dat is voor nu weer even over. Ik heb m'n cijfers allemaal opgehaald en het waren bijna allemaal voldoendes. Alleen Engels tekst een 4,7 maar dat ging toch nergens over, dus vind ik het ook niet erg.
Anyway, ik geniet dus al van het feit dat ik vakantie heb. En in de vakantie heb ik tijd. En dus ga ik me suf schrijven hier. Al vallen de mussen dood van het dak, ik zal schrijven bitches! Dus je kan genieten tot je een ons weegt, ik blijf wel schrijven, no worries!
Het WK is een flop waar je niet goed van wordt. Slechte scheidsrechters, meer zeg ik er niet over. Oh en het commentaar van de NOS vind ik ook een ramp. Maar Radio 1 loopt serieus 5 seconden voor op de tv-beelden, dus dat is gewoon niet leuk kijken. Dusja dat doe ik ook niet.
Verder zit ik te denken, maar heb ik nou niet echt iets heel bijzonders meegemaakt geloof ik. Is ook wel eens fijn, een rustig leventje leiden. Lekker z'n gangetje gaan. Wel zien wat er op m'n pad komt. Drie dagen achter elkaar BBQ'en, dan twee keer in drie dagen pizzeria en dan weer twee keer achter elkaar BBQ'en. Geweldig goed voor me. En hardlopen doe ik ook al niet. Wil m'n schouder niet, het wordt afgeraden. Baal baal baal baal.
Nu aan het oppassen en ik verveel me de pleures. Dus ik dacht: FF updaten. En da's best leuk. Volgende x zal het 'serieus' zijn en meer een samenhangend verhaal. Want nu gaat het nergens over...
dinsdag 11 mei 2010
Terug bij af
Ik ben terug in Nederland, en dat bevalt me helemáál niet. Echt, bah, ik wil hier weer weg.
Het is alweer twee weken geleden dat ik iets gepost heb. Erg teleurstellend van mezelf. Maar ik had het dus te druk met van m'n vakantie genieten. En nu te druk met m'n boerderij op Farmville. Is echt de bom. Geweldig, ik ben zo slecht en toch gaat het goed.
In Amerika was het boven de 25 graden iedere dag. Heerlijk weer, al was de zon er niet altijd. Ik heb daar gewoon echt genoten. New York was alsof ik nooit was weggeweest, maar wel overweldigend en weer gaaf. En Atlanta: Stad is niet zo veel, maar het honkbal maakt een hoop goed. Was een belevenis!
En nu? Nu moet ik een dikke trui aan en een jas er over als ik weg ga. Nu moet ik weer huiswerk maken voor school (braaf als ik ben doe ik dat natuurlijk niet), moet ik werken, moet ik vroeg m'n bed uit...Ik wil gewoon terug naar Amerika. Nog 67 dagen.
Ondertussen geniet ik hier wel van de verkiezingsstrijd die langzaam maar zeker los gaat barsten. Echt, ze maken er iets moois van hier. Zolang we geen Paars III of Paars+ kabinet krijgen zal het met Nederland wel de goede kant op gaan. Al zal het altijd in ons nadeel zijn. Altijd.
Even een kort berichtje, om te laten zien dat ik nog leef. Donderdag hoor je weer van me!
Het is alweer twee weken geleden dat ik iets gepost heb. Erg teleurstellend van mezelf. Maar ik had het dus te druk met van m'n vakantie genieten. En nu te druk met m'n boerderij op Farmville. Is echt de bom. Geweldig, ik ben zo slecht en toch gaat het goed.
In Amerika was het boven de 25 graden iedere dag. Heerlijk weer, al was de zon er niet altijd. Ik heb daar gewoon echt genoten. New York was alsof ik nooit was weggeweest, maar wel overweldigend en weer gaaf. En Atlanta: Stad is niet zo veel, maar het honkbal maakt een hoop goed. Was een belevenis!
En nu? Nu moet ik een dikke trui aan en een jas er over als ik weg ga. Nu moet ik weer huiswerk maken voor school (braaf als ik ben doe ik dat natuurlijk niet), moet ik werken, moet ik vroeg m'n bed uit...Ik wil gewoon terug naar Amerika. Nog 67 dagen.
Ondertussen geniet ik hier wel van de verkiezingsstrijd die langzaam maar zeker los gaat barsten. Echt, ze maken er iets moois van hier. Zolang we geen Paars III of Paars+ kabinet krijgen zal het met Nederland wel de goede kant op gaan. Al zal het altijd in ons nadeel zijn. Altijd.
Even een kort berichtje, om te laten zien dat ik nog leef. Donderdag hoor je weer van me!
maandag 26 april 2010
Lijkt me fantastisch
Nu ik in VWO 5 zit, ben ik maar eens bezig met me te oriënteren op het vervolg van m'n schoolloopbaan. Wat wil ik hierna doen? Meester wil ik worden, heb ik altijd geroepen! Of toch journalist? Ja, journalist! Dat ging 'm worden, tot ik naar de open dag ging...Nee, gaat 'm toch niet worden. Leraar Nederlands? Ja, toch het onderwijs! Zeker weten!
Je voelt de 'maar' al komen natuurlijk. Inderdaad, maar ik wil me wel zo breed mogelijk geörienteerd hebben op alle terreinen waarop ik mag studeren en waarvan de studies me enigszins interessant lijken. Zo gezegd zo gedaan...
Ondertussen ben ik geweest naar: Universiteit Utrecht (Nederlands, NIET DOEN!), Rijksuniversiteit Groningen (Internationale betrekkingen & internationale organisaties, NIET DOEN! en bedrijfs- en fiscale economie, WEL DOEN MAAR MET WISKUNDE A, KUT!). Ook nog in Rotterdam, allemaal economische studies (lees: Wiskunde A!), Tilburg (nog meer economische studies), UvA (politicologie, OMZ, DOEN!) en Universiteit Leiden (ook politicologie, nog meer JA DIE GA IK ECHT DOEN).
Kortom: Ik ga politicologie studeren. Voor zo lang als dat idee blijft. Want ik zit waarschijnlijk volgende week weer op een andere opleiding. De sfeer was prettig, interessant hoorcollege, niet ver weg, leuke studenten die wisten waar ze het over hadden, interessante studie-inhoud, kortom: DOEN!
Ik zie het al helemaal voor me. Over ruim vijf jaar ben ik afgestudeerd, ga ik op zoek naar een baan. Waar studeer je politicologie voor? Juist, om de politiek in te gaan. Dus, over een jaar of acht (maximaal!) zijn er verkiezingen. Ik richt m'n eigen partij op, win de verkiezingen met een fantastische agenda voor de komende jaren (of misschien sluit ik me wel aan bij de partij waar ik een beetje het partijprogramma heb besproken) en wordt minister van financiën, om daarna minister-president te worden.
Wel allemaal op mij stemmen dan hè?
Je voelt de 'maar' al komen natuurlijk. Inderdaad, maar ik wil me wel zo breed mogelijk geörienteerd hebben op alle terreinen waarop ik mag studeren en waarvan de studies me enigszins interessant lijken. Zo gezegd zo gedaan...
Ondertussen ben ik geweest naar: Universiteit Utrecht (Nederlands, NIET DOEN!), Rijksuniversiteit Groningen (Internationale betrekkingen & internationale organisaties, NIET DOEN! en bedrijfs- en fiscale economie, WEL DOEN MAAR MET WISKUNDE A, KUT!). Ook nog in Rotterdam, allemaal economische studies (lees: Wiskunde A!), Tilburg (nog meer economische studies), UvA (politicologie, OMZ, DOEN!) en Universiteit Leiden (ook politicologie, nog meer JA DIE GA IK ECHT DOEN).
Kortom: Ik ga politicologie studeren. Voor zo lang als dat idee blijft. Want ik zit waarschijnlijk volgende week weer op een andere opleiding. De sfeer was prettig, interessant hoorcollege, niet ver weg, leuke studenten die wisten waar ze het over hadden, interessante studie-inhoud, kortom: DOEN!
Ik zie het al helemaal voor me. Over ruim vijf jaar ben ik afgestudeerd, ga ik op zoek naar een baan. Waar studeer je politicologie voor? Juist, om de politiek in te gaan. Dus, over een jaar of acht (maximaal!) zijn er verkiezingen. Ik richt m'n eigen partij op, win de verkiezingen met een fantastische agenda voor de komende jaren (of misschien sluit ik me wel aan bij de partij waar ik een beetje het partijprogramma heb besproken) en wordt minister van financiën, om daarna minister-president te worden.
Wel allemaal op mij stemmen dan hè?
zaterdag 24 april 2010
Partijprogramma PVV
De PVV heeft gisteren haar verkiezingsprogramma gepresenteerd. 'Agenda van Hoop en Optimisme' is het eerste dat ik zie als ik het PDF-bestand open via www.pvv.nl. Wat volgt zijn de belangrijkste punten van het verkiezingsprogramma, uitwerkingen van die punten en oplossingen van de problemen. En laat ik nou hier best wel geïnteresseerd in zijn.
Zo wil de PVV meer blauw op straat. Lijkt me een goed plan. Er is in Nederland veel criminaliteit. Wilders wil 900 miljoen euro extra vrijmaken voor de politie. Perfect, dat meen ik echt. Veiligheid in Nederland, daar kan wel iets aan gedaan worden. Zeker het Three strikes, you're out-systeem zie ik zitten. Na drie zware geweldsmisdrijven ga je levenslang de bak in. Aanpakken dat tuig!
Ook op het onderdeel zorg wil de PVV investeren (of in ieder geval NIET bezuinigen!). Perfect. Niemand kan zonder zorg, dus bezuinigen in de zorg is de grootste fout die je kan maken in Nederland. Steeds meer verlangen met steeds minder geld, kan gewoon NIET!! Handen af van de zorg. Of geld erin pompen. Maar heb het gore lef om de eigen bijdrage naar 775 euro te gooien. Dan krijg je hetzelfde probleem als in Amerika. De zorg kunnen mensen dan niet meer betalen.
Het onderwijs, de hypotheekrente-aftrek, de AOW-leeftijd, snijden in de overheid...
HET IS TIJD VOOR VERANDERING. TIJD VOOR DE PVV!
(wordt vervolgd)
Zo wil de PVV meer blauw op straat. Lijkt me een goed plan. Er is in Nederland veel criminaliteit. Wilders wil 900 miljoen euro extra vrijmaken voor de politie. Perfect, dat meen ik echt. Veiligheid in Nederland, daar kan wel iets aan gedaan worden. Zeker het Three strikes, you're out-systeem zie ik zitten. Na drie zware geweldsmisdrijven ga je levenslang de bak in. Aanpakken dat tuig!
Ook op het onderdeel zorg wil de PVV investeren (of in ieder geval NIET bezuinigen!). Perfect. Niemand kan zonder zorg, dus bezuinigen in de zorg is de grootste fout die je kan maken in Nederland. Steeds meer verlangen met steeds minder geld, kan gewoon NIET!! Handen af van de zorg. Of geld erin pompen. Maar heb het gore lef om de eigen bijdrage naar 775 euro te gooien. Dan krijg je hetzelfde probleem als in Amerika. De zorg kunnen mensen dan niet meer betalen.
Het onderwijs, de hypotheekrente-aftrek, de AOW-leeftijd, snijden in de overheid...
HET IS TIJD VOOR VERANDERING. TIJD VOOR DE PVV!
(wordt vervolgd)
woensdag 21 april 2010
Woensdagavonddrukte
Godverdomme! Het is Champions League-week. Halve finales, en dus wel erg interessant om te gaan kijken. Gisteren Inter-Barça al gemist, nou ik kon vanavond weer m'n lol op hoor. Ik werk werkelijk waar NOOIT op woensdagavond, en wat hebben ze nu bedacht?
De afgelopen twee woensdagavonden was ik er niet, want ik was ziek of ik had geruild omdat ik iets had. Vraag me niet wat. Open dag Tilburg ofzo. Maar ik kan er niet eeuwig onderuit komen natuurlijk. Dus vanavond moest ik er aan geloven.
Dat klinkt zo negatief, dat 'vanavond moest ik er aan geloven'. Is niet de bedoeling, want ik werk met erg veel plezier (al kan en mag je daar zo nu en dan best vraagtekens bijzetten...Maar z'n algemeenheid, you know). Alleen, als groot voetballiefhebber, kwam het me gewoon NIET uit. Ik wilde Bayern München - Olympique Lyon zien. Zat er niet in.
Toen ik voor de tweede keer vanavond zat te eten, scoorde Arjen Robben de 1-0. Niets gemist dus. Maar komende woensdag moet ik weer werken, en dan is wel de return Barça-Inter, waar Barça even de sterren van de hemel MOET spelen. Al heeft het nu niet met m'n werk te maken, ben om 20:30 klaar. Soms is een feestje even nodig.
Ik weet nu al dat ik de Champions League finale moet missen. Maar ik kijk toch nooit voetbal op tv.
De afgelopen twee woensdagavonden was ik er niet, want ik was ziek of ik had geruild omdat ik iets had. Vraag me niet wat. Open dag Tilburg ofzo. Maar ik kan er niet eeuwig onderuit komen natuurlijk. Dus vanavond moest ik er aan geloven.
Dat klinkt zo negatief, dat 'vanavond moest ik er aan geloven'. Is niet de bedoeling, want ik werk met erg veel plezier (al kan en mag je daar zo nu en dan best vraagtekens bijzetten...Maar z'n algemeenheid, you know). Alleen, als groot voetballiefhebber, kwam het me gewoon NIET uit. Ik wilde Bayern München - Olympique Lyon zien. Zat er niet in.
Toen ik voor de tweede keer vanavond zat te eten, scoorde Arjen Robben de 1-0. Niets gemist dus. Maar komende woensdag moet ik weer werken, en dan is wel de return Barça-Inter, waar Barça even de sterren van de hemel MOET spelen. Al heeft het nu niet met m'n werk te maken, ben om 20:30 klaar. Soms is een feestje even nodig.
Ik weet nu al dat ik de Champions League finale moet missen. Maar ik kijk toch nooit voetbal op tv.
vrijdag 16 april 2010
Het falen van de OV-Chipkaart/Bijna de trein gemist
Ik had weer eens wat hoor. Het overkomt me normaal helemaal nooit. Ik ben altijd op tijd, moet altijd wel een paar minuten wachten op het perron op de - vaak vertraagde - trein. Maakt me nooit zoveel uit, ik sta liever even te wachten dan dat ik me moet haasten en de kans groot is dat de trein zo vor m'n neus wegrijdt.
Maar woensdagochtend was dat wel anders. Oké, ik was op tijd weggegaan, om 8:25. Het station is twee minuten weg dus heb ik acht minuten om m'n OV-Chipkaart op te laden en terug te gaan naar het perron. Normaal is dat méér dan genoeg. Je voelt hem natuurlijk al aankomen.
Het opladen van m'n OV-Chipkaart lukte om de een of andere reden niet. Aan het saldo op m'n rekening lag het niet, pincode was juist, dus wat het probleem nou is...Geen idee, en ik zal het ook nooit weten. Maar ik had dus geen kaartje. En toen kwam de trein er aan. Spoorbomen naar beneden en ik moest het spoor juist nog oversteken.
Naja, wachten tot de stoptrein stilstond en de sneltrein voorbij was en maar snel oversteken - toen de rode lichten nog knipperden, de boom ging wel al naar boven hoor. Gelukig heb ik de trein gehaald. Maar zonder kaartje dus. Gelijk maar op zoek naar de conductrice, ze deed niet al te moeilijk en zei dat ik het op Uitgeest nog maar een keer moest proberen. Heel mooi!
Op Uitgeest maar een enkeltje met korting gehaald, de trein vertrok om 9 uur. Als ik voor 9 uur incheck betaal ik vol tarief, als ik tot 9 uur zou wachten zou ik de trein missen. Dus dat papieren kaartje maar. Want de croissantjes van de Deen had ik meer zin in. Ik overwoog om toch geen kaartje te halen, maar heb het toch gedaan. En maar goed ook. Op het drie minuten durende ritje van Uitgeest naar Castricum kreeg ik controle. Blijkt maar weer dat verstandig zijn beter is dan eigenwijsheid.
En ondertussen staat er nog altijd slechts 4,37 op mijn OV-Chipkaart.
Maar woensdagochtend was dat wel anders. Oké, ik was op tijd weggegaan, om 8:25. Het station is twee minuten weg dus heb ik acht minuten om m'n OV-Chipkaart op te laden en terug te gaan naar het perron. Normaal is dat méér dan genoeg. Je voelt hem natuurlijk al aankomen.
Het opladen van m'n OV-Chipkaart lukte om de een of andere reden niet. Aan het saldo op m'n rekening lag het niet, pincode was juist, dus wat het probleem nou is...Geen idee, en ik zal het ook nooit weten. Maar ik had dus geen kaartje. En toen kwam de trein er aan. Spoorbomen naar beneden en ik moest het spoor juist nog oversteken.
Naja, wachten tot de stoptrein stilstond en de sneltrein voorbij was en maar snel oversteken - toen de rode lichten nog knipperden, de boom ging wel al naar boven hoor. Gelukig heb ik de trein gehaald. Maar zonder kaartje dus. Gelijk maar op zoek naar de conductrice, ze deed niet al te moeilijk en zei dat ik het op Uitgeest nog maar een keer moest proberen. Heel mooi!
Op Uitgeest maar een enkeltje met korting gehaald, de trein vertrok om 9 uur. Als ik voor 9 uur incheck betaal ik vol tarief, als ik tot 9 uur zou wachten zou ik de trein missen. Dus dat papieren kaartje maar. Want de croissantjes van de Deen had ik meer zin in. Ik overwoog om toch geen kaartje te halen, maar heb het toch gedaan. En maar goed ook. Op het drie minuten durende ritje van Uitgeest naar Castricum kreeg ik controle. Blijkt maar weer dat verstandig zijn beter is dan eigenwijsheid.
En ondertussen staat er nog altijd slechts 4,37 op mijn OV-Chipkaart.
zondag 11 april 2010
De klant (cynisch, AH)
Waarom werk ik hier ook alweer? Terwijl buiten de temperatuur boven de tien graden uitkomt (na zo'n verschrikkelijke winter zijn die eerste dagen best lekker) werk ik me in het zweet. Bah, het plezier is zo nu en dan ver te zoeken.
Bij sommige mensen kan ik niets, maar dan ook echt niets goed doen. Prachtig voorbeeld is mijn scansnelheid. Ik val wekelijks in de prijzen, ben een van de snelsten van het filiaal. Vreemd genoeg kunnen klanten zelfs daarover zeuren. Dan hoor ik: Je bent te snel of Je bent niet voorzichtig met mijn boodschappen of verzin zelf iets. Altijd vinden ze wel iets.
Vorige week zat ik achter de kassa. We hebben een streng legitimatiebeleid omtrent de verkoop van alcohol en tabak. Tot en met twintig (20) jaar moet iedereen zich legitimeren. Leeftijd inschatten is erg moeilijk, ik zeg het je. Kwam er dus een meisje/vrouw/jongedame/hoe je het ook noemen wil met een sixpack Heineken bij mij aan de kasas. Na even twijfelen vroeg ik haar legitimatie. Had ze niet, ze ging even in de auto kijken.
Komt er vijf minuten later een man (afkomst zal ik achterwege laten) van twee bij twee bij me aan de kassa staan. Terwijl ik nog met een oud vrouwtje aan het afrekenen ben, zegt hij dat hij dat bier komt halen, vriend. Brutal als ik ben meld ik hem dat hij even moet dimmen, ik ben bezig met een andere klant. Klopt, zo had ik het niet moeten zeggen. Maar ik vond het even stoer. Ofzo. Ja ik weet het, verkeerd.
Hij vond dat ik brutal was, ik moest oppassen in m'n omgang met mensen. Hij wist me te vinden. Toen knapte er iets in me. Maar ik hield me in. Vond ik wel goed van mezelf. Tegen die man deed ik niet aardig. Maar de mensen die na m'n vriend me opvingen, deed me wel goed, Lief van ze. Ze zeiden dat ik niets fout deed. het lag aan hem.
Dáárom werk ik bij Albert Heijn. Om de klanten.
Bij sommige mensen kan ik niets, maar dan ook echt niets goed doen. Prachtig voorbeeld is mijn scansnelheid. Ik val wekelijks in de prijzen, ben een van de snelsten van het filiaal. Vreemd genoeg kunnen klanten zelfs daarover zeuren. Dan hoor ik: Je bent te snel of Je bent niet voorzichtig met mijn boodschappen of verzin zelf iets. Altijd vinden ze wel iets.
Vorige week zat ik achter de kassa. We hebben een streng legitimatiebeleid omtrent de verkoop van alcohol en tabak. Tot en met twintig (20) jaar moet iedereen zich legitimeren. Leeftijd inschatten is erg moeilijk, ik zeg het je. Kwam er dus een meisje/vrouw/jongedame/hoe je het ook noemen wil met een sixpack Heineken bij mij aan de kasas. Na even twijfelen vroeg ik haar legitimatie. Had ze niet, ze ging even in de auto kijken.
Komt er vijf minuten later een man (afkomst zal ik achterwege laten) van twee bij twee bij me aan de kassa staan. Terwijl ik nog met een oud vrouwtje aan het afrekenen ben, zegt hij dat hij dat bier komt halen, vriend. Brutal als ik ben meld ik hem dat hij even moet dimmen, ik ben bezig met een andere klant. Klopt, zo had ik het niet moeten zeggen. Maar ik vond het even stoer. Ofzo. Ja ik weet het, verkeerd.
Hij vond dat ik brutal was, ik moest oppassen in m'n omgang met mensen. Hij wist me te vinden. Toen knapte er iets in me. Maar ik hield me in. Vond ik wel goed van mezelf. Tegen die man deed ik niet aardig. Maar de mensen die na m'n vriend me opvingen, deed me wel goed, Lief van ze. Ze zeiden dat ik niets fout deed. het lag aan hem.
Dáárom werk ik bij Albert Heijn. Om de klanten.
donderdag 8 april 2010
Het seizoen is weer begonnen
Eindelijk. Na een winterslaap van eind oktober tot begin april, kom ik weer volledig tot leven. Oké, met voetbal heb ik me heel behoorlijk kunnen redden, maar er gaat niets, maar dan ook niets, boven de mooiste sport die er is: Baseball!
Na een te lange, niet interessante spring-training was er vorige week 'Opening Day'. Yankees verloren bij de Boston Red Sox, de eeuwige rivaal. Nu al 1-0 achter. Dagje vrij. Eergister, dinsdag dus, speelden ze opnieuw tegen elkaar. 6-4 gewonnen en dus 1-1. En gisteravond was het weer raak. 3-1 gewonnen, de serie met 2-1 gewonnen.
De eerste klap is toch een daalder waard?
Ik kan in ieder geval de komende maanden (tot november!) genieten. Om 1:07 p.m. (plaatselijke tijd) worden de eerste pitches in het oosten alweer gegooid. Dat is hier zes uurtjes later, dus rond de klok van zevenen. Kan ik zeker tot tien uur een wedstrijd kijken. En daarna nog een. En daarna...Nee, want die is pas om half vijf afgelopen. En m'n wekker gaat alweer om half acht. Ik download de MLB app voor m'n iPod wel. Vermaak ik me nog enigszins bij Nederlands.
30 april, inderdaad, op 'o zo geweldig' Queensday (de boeven!) vertrek ik naar Atlanta, Georgia, om daar twee wedstrijden van 'mijn' Braves te zien. Staan bovenaan in de NLE, logisch toch? Oké, het seizoen is pas twee wedstrijden jong. Maar ze staan er wel. Om vervolgens door te gaan naar New York. Twee matches Yankees, twee matches Mets. En van de zomer weer. Mets, Red Sox (ik moet er toch aan geloven...), Baltimore Orioles en Washington Nationals (de slechtste ploeg van de MLB. Degraderen kan alleen niet. Helaas).
Leve de koningin!
Na een te lange, niet interessante spring-training was er vorige week 'Opening Day'. Yankees verloren bij de Boston Red Sox, de eeuwige rivaal. Nu al 1-0 achter. Dagje vrij. Eergister, dinsdag dus, speelden ze opnieuw tegen elkaar. 6-4 gewonnen en dus 1-1. En gisteravond was het weer raak. 3-1 gewonnen, de serie met 2-1 gewonnen.
De eerste klap is toch een daalder waard?
Ik kan in ieder geval de komende maanden (tot november!) genieten. Om 1:07 p.m. (plaatselijke tijd) worden de eerste pitches in het oosten alweer gegooid. Dat is hier zes uurtjes later, dus rond de klok van zevenen. Kan ik zeker tot tien uur een wedstrijd kijken. En daarna nog een. En daarna...Nee, want die is pas om half vijf afgelopen. En m'n wekker gaat alweer om half acht. Ik download de MLB app voor m'n iPod wel. Vermaak ik me nog enigszins bij Nederlands.
30 april, inderdaad, op 'o zo geweldig' Queensday (de boeven!) vertrek ik naar Atlanta, Georgia, om daar twee wedstrijden van 'mijn' Braves te zien. Staan bovenaan in de NLE, logisch toch? Oké, het seizoen is pas twee wedstrijden jong. Maar ze staan er wel. Om vervolgens door te gaan naar New York. Twee matches Yankees, twee matches Mets. En van de zomer weer. Mets, Red Sox (ik moet er toch aan geloven...), Baltimore Orioles en Washington Nationals (de slechtste ploeg van de MLB. Degraderen kan alleen niet. Helaas).
Leve de koningin!
dinsdag 6 april 2010
Jullie hadden er nog recht op...VALENCIA!
Ik ben het helemaal vergeten: Verslag van mijn Valenciareis! Stom, stom, stom, maar te druk met andere dingen (positief en negatief). Onder het mom van: Alles komt goed, ook als het niet goed komt! Ik zal jullie eens meenemen naar het land van Koning Albert (vroegâh, je weet toch?!)!
Vrijdagochtend met de trein naar Schiphol, door de baggage check (duurde weer veel te lang, ofcourse...), snel boekwinkel in en het boek van Nico Dijkshoorn (columnist, dichter, red.) in m'n handen gehad. Twijfel slaat toe. Wel of niet? Ik bekijk de achterkant, en dan vooral de prijs. €16,95. Nee, toch maar niet. Niet met contant geld. Met boekenbonnen kan je een hoop meer.
Op naar de gate, was nog ruim tien minuten lopen (was serieus de andere kant van Schiphol), keurig op tijd bij de gate. Was al druk. Vlucht zou wel vol zitten. Te laat (minuutje of 10) begonnen met boarden. Mensen met een instapkaart voor de rijen 20 t/m 32 mogen instappen. Ongeveer iedereen stond op en ging de rij in. 13x6=78 stoelen, nou geloof me, het waren echt meer mensen die opstonden. Luisteren is heel moeilijk. Maar de mensen van Vueling deden er niets aan. Ik zou dan zeggen: Weet je wat, sodemieter lekker op, er vertrekt morgen weer een vliegtuig naar Valencia. Goedendag!
Afijn, vlucht ging wel goed, Pringles waren lekker (enige in dat vliegtuig geloof ik, wat ik heb gehoord...) en las lekker in Altijd verder van Dolf Jansen. That's like heaven. Herkenbaar, simpel, grappig...Gewoon goed. Rond enen geland in Valencia, daar de metro naar het centrum, op zoek naar ons appartement: Appartementos RAY, Xàtiva 14, Valencia 46010, ES. We stapten uit in de straat waar het appartement zat. Nummer 24, 22, 20, 18, 16, 12, 10...Waar is 14 nou gebleven?
Wij bellen. Achter slot en grendel helemaal beveiligd. Sure it does. Gevonden dus. Naar binnen, sleutel halen, naar appartement toe, nou prima hoor. Spullen gedumpt en op naar de stad. Heerlijk gegeten, op terrasjes gezeten, rondgelopen (zeker een kilometer of 7!) en cafés in om wat te drinken (you know, non-alcoholic drinks, 'cause of my medicines). Ook 's avonds erg lekker gegeten, kan niet anders zeggen. Niet te laat bed in.
Zaterdag een dagje Bus Turistique, twee busroutes hop on hop off, zo vaak als je wilde op en afstappen voor 24 uur. Routes gingen door het historische deel van Valencia en rond de haven en het strand. Natuurlijk ruzie gehad met a) een Spanjaard en z'n vrouw die als laatste aan kwam lopen en voor ons dacht te kunnen gaan staan...Nou ik heb hem in het Nederlands duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling was, en b) Nederlanders. Juist. Kwamen ook als één van de laatsten bij een halte aanlopen, bus kwam eraan, en ze stonden vooraan hoor. Gelukkig zeiden enkele Spanjaarden dat dit niet kon. Schijtvolk joh, die Nederlanders. I'm a fellow American dude! Maar weer erg lekker gegeten in een typisch Spaans restaurant 's avonds: Hollywood! Jaja, de spare-ribs waren de tweede keer erg lekker. DING DONG.
Zondag was wedstrijddag. Ontbeten in een soort Delifrance, waar ze de goddelijke combinatie van een croissant met een bol ijs hadden. Yes I ate it twice. Delicious! Echt, wauwie! Al mocht dat croissantje wel weg worden gelaten. Afijn, voor 20 euro ontbijten en allemaal twee keer bestellen is niet duur, right?
Op naar Mestalla, kaartjes halen, helemaal bovenin (indeed, het zou VIP box zijn, maar dat was niet gelukt. Of die man die het beloofd had had gewoon een iets te grote bek. Kan ook nog) in de zon. Hele slechte wedstrijd, Osasune verdiende minimaal een punt maar verloor met 3-0. Jaja, Valencia won. Twee doelpunten in de laatste vijf minuten, hoor, maar ze scoorden wel drie keer. Maar SVV-IJmuiden is een stuk beter, geloof me...
Opnieuw erg lekker gegeten bij Hollywood, op tijd het bedje in want maandag ging om 4:30 al de wekker. Dachten we met de metro naar het vliegveld te kunnen om 5:30, ging de eerste pas om 6:57. Omdat het een feestdag is. Tweede paasdag for life dudies. Dus wij met een taxi, waren we er om 5:35 al ofzo. Zit je dan tot 7:15 aan je niet de haggelen croissant (helaas, geen ijs dit keer) en flesje Cola Zero. So be it. De terugvlucht verliep prima, op een irritante paardenlul voor me die iedere twee minuten anders moest gaan zitten. Hij was zeg maar niet de slankste en ik had al niet veel beenruimte. Juist, hij kon er van langs krijgen en dat kreeg 'ie dan ook.
En het mooiste was nog wel het weer: 25-30 graden. Daar kon Nederland niet aan tippen...
Vrijdagochtend met de trein naar Schiphol, door de baggage check (duurde weer veel te lang, ofcourse...), snel boekwinkel in en het boek van Nico Dijkshoorn (columnist, dichter, red.) in m'n handen gehad. Twijfel slaat toe. Wel of niet? Ik bekijk de achterkant, en dan vooral de prijs. €16,95. Nee, toch maar niet. Niet met contant geld. Met boekenbonnen kan je een hoop meer.
Op naar de gate, was nog ruim tien minuten lopen (was serieus de andere kant van Schiphol), keurig op tijd bij de gate. Was al druk. Vlucht zou wel vol zitten. Te laat (minuutje of 10) begonnen met boarden. Mensen met een instapkaart voor de rijen 20 t/m 32 mogen instappen. Ongeveer iedereen stond op en ging de rij in. 13x6=78 stoelen, nou geloof me, het waren echt meer mensen die opstonden. Luisteren is heel moeilijk. Maar de mensen van Vueling deden er niets aan. Ik zou dan zeggen: Weet je wat, sodemieter lekker op, er vertrekt morgen weer een vliegtuig naar Valencia. Goedendag!
Afijn, vlucht ging wel goed, Pringles waren lekker (enige in dat vliegtuig geloof ik, wat ik heb gehoord...) en las lekker in Altijd verder van Dolf Jansen. That's like heaven. Herkenbaar, simpel, grappig...Gewoon goed. Rond enen geland in Valencia, daar de metro naar het centrum, op zoek naar ons appartement: Appartementos RAY, Xàtiva 14, Valencia 46010, ES. We stapten uit in de straat waar het appartement zat. Nummer 24, 22, 20, 18, 16, 12, 10...Waar is 14 nou gebleven?
Wij bellen. Achter slot en grendel helemaal beveiligd. Sure it does. Gevonden dus. Naar binnen, sleutel halen, naar appartement toe, nou prima hoor. Spullen gedumpt en op naar de stad. Heerlijk gegeten, op terrasjes gezeten, rondgelopen (zeker een kilometer of 7!) en cafés in om wat te drinken (you know, non-alcoholic drinks, 'cause of my medicines). Ook 's avonds erg lekker gegeten, kan niet anders zeggen. Niet te laat bed in.
Zaterdag een dagje Bus Turistique, twee busroutes hop on hop off, zo vaak als je wilde op en afstappen voor 24 uur. Routes gingen door het historische deel van Valencia en rond de haven en het strand. Natuurlijk ruzie gehad met a) een Spanjaard en z'n vrouw die als laatste aan kwam lopen en voor ons dacht te kunnen gaan staan...Nou ik heb hem in het Nederlands duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling was, en b) Nederlanders. Juist. Kwamen ook als één van de laatsten bij een halte aanlopen, bus kwam eraan, en ze stonden vooraan hoor. Gelukkig zeiden enkele Spanjaarden dat dit niet kon. Schijtvolk joh, die Nederlanders. I'm a fellow American dude! Maar weer erg lekker gegeten in een typisch Spaans restaurant 's avonds: Hollywood! Jaja, de spare-ribs waren de tweede keer erg lekker. DING DONG.
Zondag was wedstrijddag. Ontbeten in een soort Delifrance, waar ze de goddelijke combinatie van een croissant met een bol ijs hadden. Yes I ate it twice. Delicious! Echt, wauwie! Al mocht dat croissantje wel weg worden gelaten. Afijn, voor 20 euro ontbijten en allemaal twee keer bestellen is niet duur, right?
Op naar Mestalla, kaartjes halen, helemaal bovenin (indeed, het zou VIP box zijn, maar dat was niet gelukt. Of die man die het beloofd had had gewoon een iets te grote bek. Kan ook nog) in de zon. Hele slechte wedstrijd, Osasune verdiende minimaal een punt maar verloor met 3-0. Jaja, Valencia won. Twee doelpunten in de laatste vijf minuten, hoor, maar ze scoorden wel drie keer. Maar SVV-IJmuiden is een stuk beter, geloof me...
Opnieuw erg lekker gegeten bij Hollywood, op tijd het bedje in want maandag ging om 4:30 al de wekker. Dachten we met de metro naar het vliegveld te kunnen om 5:30, ging de eerste pas om 6:57. Omdat het een feestdag is. Tweede paasdag for life dudies. Dus wij met een taxi, waren we er om 5:35 al ofzo. Zit je dan tot 7:15 aan je niet de haggelen croissant (helaas, geen ijs dit keer) en flesje Cola Zero. So be it. De terugvlucht verliep prima, op een irritante paardenlul voor me die iedere twee minuten anders moest gaan zitten. Hij was zeg maar niet de slankste en ik had al niet veel beenruimte. Juist, hij kon er van langs krijgen en dat kreeg 'ie dan ook.
En het mooiste was nog wel het weer: 25-30 graden. Daar kon Nederland niet aan tippen...
maandag 5 april 2010
Emotie is een momentopname
Mijn laatste blog (This is how I think about it), was redelijk 'op gevoel' geschreven. Zoals ik dat soms wel heel aardig kan. Realisme en emotie gaan soms mooi samen en komen dan tot dat blogje. Waar ik zelf best wel 'trots' op was. De manier van schrijven dan. Want eigenlijk wil ik dat het allemaal niet nodig was geweest en dat M. nu bij me was, dat we samen waren en genoten van elkaar zoals we dat zo mooi kunnen. Maar ik heb klaarblijkelijk m'n eigen glazen ingegooid.
Ik ga niet weer vertellen wat de volgende aflevering was van mijn liefdessoap, maar het heeft heel duidelijk met m'n vorige blogje te maken gehad, kan gewoon niet anders. Maar emotie is een momentopname. Het is maar net wat de omstandigheden zijn. Niet alles wat ik schrijf hoeft 100% waar te zijn. Emotie verandert bij mij soms met het uur. Het ene moment ben ik bloody chaggie, het andere moment zit ik weer heel lekker in m'n vel. Dat was met het blogje ook zo.
Ik maak dingen kapot die niet kapot hoeven. En waarvan M. en ik ook niet willen dat het kapot gaat. Denk ik. Ik wil het in ieder geval niet. Want ik geef om haar. Dat blijkt maar weer uit m'n cadeautje uit Valencia. M'n aandacht, m'n liefde, m'n gedachtes...Maar als ik de kans niet krijg om goed te praten en/of mijn mening te vormen, dan weet ik het niet meer.
Ik ga niet weer vertellen wat de volgende aflevering was van mijn liefdessoap, maar het heeft heel duidelijk met m'n vorige blogje te maken gehad, kan gewoon niet anders. Maar emotie is een momentopname. Het is maar net wat de omstandigheden zijn. Niet alles wat ik schrijf hoeft 100% waar te zijn. Emotie verandert bij mij soms met het uur. Het ene moment ben ik bloody chaggie, het andere moment zit ik weer heel lekker in m'n vel. Dat was met het blogje ook zo.
Ik maak dingen kapot die niet kapot hoeven. En waarvan M. en ik ook niet willen dat het kapot gaat. Denk ik. Ik wil het in ieder geval niet. Want ik geef om haar. Dat blijkt maar weer uit m'n cadeautje uit Valencia. M'n aandacht, m'n liefde, m'n gedachtes...Maar als ik de kans niet krijg om goed te praten en/of mijn mening te vormen, dan weet ik het niet meer.
donderdag 1 april 2010
This is how I think about it
22 december 2009, Hoek van Holland, 16:45. Hier en toen kreeg ik verkering met je. Toen ik je pas voor de derde keer in m'n leven zag. Die middag, in Hoek van Holland, was werkelijk waar voor mij iets heel romantisch. Ik wist het toen zeker. Mijn gevoel werd bevestigd. Ik ben verliefd op je. En jij ook op mij. En we kusten voorzichtig een keer. Of misschien twee keer. Meer niet. Prille liefde is zo mooi. Zeker toen. Met m'n gedachte heel ergens anders zag ik die avond Feyenoord van AZ winnen in de beker. Voor jou.
Tweede Kerstdag leerde ik je familie kennen bij opa en oma. Ik wist het nog zekerder. Ik ben echt verliefd op je. Fantastische middag en avond gehad. Ik voelde me direct thuis bij je familie. Alsof we elkaar al jaren kende. De dagen daarna veel reacties gehad op onze foto. Onze foto die alleen ik op Hyves had. En jij niet. Waarom niet? Te vroeg? Geloofde je er niet in? Of is dit allemaal te ver gezocht?
Nog voor oud en nieuw ben je ook hier voor het eerst geweest. Ook dat vond ik heel fijn. Daarna over en weer afspreken. Maar ondertussen boos op me zijn dat ik midden in m'n PTA week even met m'n moeder weg ging, en niet naar jou kwam. Grote fout die je maakte. Mijn leven bestaat niet alleen uit jou. Ik hou heel veel van je, maar er zijn meer dingen in m'n leven dan m'n vriendin. En daar heb ik zelf heel goed van geleerd.
Maar er ontstond een scheur. Een scheur omdat ik op m'n feest te veel gedronken had, en de volgende dag naar jou gekrabbeld had. Wat ik krabbelde? Jezus wat een feest! Had echt veel op. Of zoiets. Daar kwam het in ieder geval op neer. De familie was toen in rep en roer. Jezus is heilig voor jullie. Jullie zijn gelovig. Dat respecteer ik. Ieder zijn wil. En ik had het niet moeten krabbelen. Maar ik ben geen zuiplap. Ik heb wel respect voor jullie geloof. Mijn cultuur is anders dan die van jullie. Ons leven is nou eenmaal wat wilder dan die van jullie. Maar het kwam goed. Vergeten en vergeven, right?
Het ging weer goed. Lang goed. Tot ik E. leerde kennen in de trein naar Groningen. Tot ik met E. ging krabbelen. Ik was me van geen kwaad bewust. Maar jij (en eigenlijk vooral je familie) vond dat ik roddelde over je. Ik had geen tijd voor je. Ik was niet goed voor je. Ik was een leugenaar. Ik had te veel dingen naast jou. Maar je familie zag niet hoeveel pijn ze me deden. Hoeveel pijn ze ons deden. Want jij lag in de greep van je ouders. Jij kon niet omdat je niet mocht. Terwijl je wel wilde.
Toen dat alles gebeurd was, en enigszins voorbij was, konden we weer afspreken, in Rotterdam. De open dag die jij zo graag wilde bezoeken was geen succes. Je vond het niets. Ik vond het ook niets. Maar dat lag niet aan die opleiding. Ik wist dat er iets met je was. Je was afwezig, te veel in gedachte. En toen we bij de La Place zaten te eten, zei je me dit: "Er is één ding dat ik over het telefoongesprek van je vader en mijn moeder wil zeggen: Ik vind dat je meer tijd voor me vrij moet maken." Ik stond er versteld van, en kon even niet reageren. Maar ik zou het doen. En kwam met opties voor de komende weken. Maar je kon niet. Omdat je een toets moest leren. Terwijl ik midden in m'n PTA week naar je toe kom om naar een open dag te gaan en doelloos door de stad te slenteren.
M., ik heb van je gehouden, ik hou van je, en ik zal ook van je houden. Het warme gevoel dat je me gaf als we samen waren, zal ik nooit vergeten, en nooit verliezen. Ik geef echt om je. En ik wil dit niet, maar het kan gewoon niet anders. En ik besef dondersgoed dat ik ook fouten maak. Maar denk je dat ik ooit nog met een fijn gevoel naar jou kan komen? Na alles wat me is toegewenst, over me is gezegd? Nee, dat gaat niet. Ik hoef me niet te bewijzen.
Maar van je houden zal ik altijd diep van binnen doen.
Tweede Kerstdag leerde ik je familie kennen bij opa en oma. Ik wist het nog zekerder. Ik ben echt verliefd op je. Fantastische middag en avond gehad. Ik voelde me direct thuis bij je familie. Alsof we elkaar al jaren kende. De dagen daarna veel reacties gehad op onze foto. Onze foto die alleen ik op Hyves had. En jij niet. Waarom niet? Te vroeg? Geloofde je er niet in? Of is dit allemaal te ver gezocht?
Nog voor oud en nieuw ben je ook hier voor het eerst geweest. Ook dat vond ik heel fijn. Daarna over en weer afspreken. Maar ondertussen boos op me zijn dat ik midden in m'n PTA week even met m'n moeder weg ging, en niet naar jou kwam. Grote fout die je maakte. Mijn leven bestaat niet alleen uit jou. Ik hou heel veel van je, maar er zijn meer dingen in m'n leven dan m'n vriendin. En daar heb ik zelf heel goed van geleerd.
Maar er ontstond een scheur. Een scheur omdat ik op m'n feest te veel gedronken had, en de volgende dag naar jou gekrabbeld had. Wat ik krabbelde? Jezus wat een feest! Had echt veel op. Of zoiets. Daar kwam het in ieder geval op neer. De familie was toen in rep en roer. Jezus is heilig voor jullie. Jullie zijn gelovig. Dat respecteer ik. Ieder zijn wil. En ik had het niet moeten krabbelen. Maar ik ben geen zuiplap. Ik heb wel respect voor jullie geloof. Mijn cultuur is anders dan die van jullie. Ons leven is nou eenmaal wat wilder dan die van jullie. Maar het kwam goed. Vergeten en vergeven, right?
Het ging weer goed. Lang goed. Tot ik E. leerde kennen in de trein naar Groningen. Tot ik met E. ging krabbelen. Ik was me van geen kwaad bewust. Maar jij (en eigenlijk vooral je familie) vond dat ik roddelde over je. Ik had geen tijd voor je. Ik was niet goed voor je. Ik was een leugenaar. Ik had te veel dingen naast jou. Maar je familie zag niet hoeveel pijn ze me deden. Hoeveel pijn ze ons deden. Want jij lag in de greep van je ouders. Jij kon niet omdat je niet mocht. Terwijl je wel wilde.
Toen dat alles gebeurd was, en enigszins voorbij was, konden we weer afspreken, in Rotterdam. De open dag die jij zo graag wilde bezoeken was geen succes. Je vond het niets. Ik vond het ook niets. Maar dat lag niet aan die opleiding. Ik wist dat er iets met je was. Je was afwezig, te veel in gedachte. En toen we bij de La Place zaten te eten, zei je me dit: "Er is één ding dat ik over het telefoongesprek van je vader en mijn moeder wil zeggen: Ik vind dat je meer tijd voor me vrij moet maken." Ik stond er versteld van, en kon even niet reageren. Maar ik zou het doen. En kwam met opties voor de komende weken. Maar je kon niet. Omdat je een toets moest leren. Terwijl ik midden in m'n PTA week naar je toe kom om naar een open dag te gaan en doelloos door de stad te slenteren.
M., ik heb van je gehouden, ik hou van je, en ik zal ook van je houden. Het warme gevoel dat je me gaf als we samen waren, zal ik nooit vergeten, en nooit verliezen. Ik geef echt om je. En ik wil dit niet, maar het kan gewoon niet anders. En ik besef dondersgoed dat ik ook fouten maak. Maar denk je dat ik ooit nog met een fijn gevoel naar jou kan komen? Na alles wat me is toegewenst, over me is gezegd? Nee, dat gaat niet. Ik hoef me niet te bewijzen.
Maar van je houden zal ik altijd diep van binnen doen.
dinsdag 30 maart 2010
De tweede keer...
Ik heb een hekel aan ziek zijn, maar soms ontkom je er niet aan. Zoals ik nu dus. Ik zit thuis, ziek, niet vooruit te branden, sloom, last van m'n strot ook heel erg, verkouden, kortom: Lekker griepje. En daar word ik best wel moe van. Ik denk dat ik het in Zandvoort heb opgelopen. Dat hardlopen altijd maar weer hè?!
Wat ik daarvan dus geleerd heb: Ik ga niet meer lopen in Zandvoort, in principe. In ieder geval niet met deze omstandigheden. Want die zijn slopend. Tweede wedstrijd met slechte omstandigheden, en tweede keer dat ik na m'n wedstrijd ziek word. Overigens ook de tweede wedstrijd waar ik een stuk over het strand moest lopen, trouwens. Tweede keer met wind tegen. Tweede keer met windkracht 7. Tweede keer scholenwedstrijd.
Oké, ik heb iets met de tweede keer. Maar ik moet nog maar zien of ik morgen naar school ga. Want ik wil vrijdag wel naar Valencia. En dat lijkt me iets leuker/belangrijker dan niets doen op school. Toch?! In ieder geval, als ik iedere paar uur douche, gaat het prima, misschien dat ik een paar uurtjes naar school ga morgen. 2-4 ofzo. We zien wel. M'n schouder gaat in ieder geval een stuk beter, met dank aan m'n nieuwe drugs. Slaap ik tenminste lekker. Overdag twee paracetamolletjes erbij en ik kom er wel doorheen.
Toedeloe!
Wat ik daarvan dus geleerd heb: Ik ga niet meer lopen in Zandvoort, in principe. In ieder geval niet met deze omstandigheden. Want die zijn slopend. Tweede wedstrijd met slechte omstandigheden, en tweede keer dat ik na m'n wedstrijd ziek word. Overigens ook de tweede wedstrijd waar ik een stuk over het strand moest lopen, trouwens. Tweede keer met wind tegen. Tweede keer met windkracht 7. Tweede keer scholenwedstrijd.
Oké, ik heb iets met de tweede keer. Maar ik moet nog maar zien of ik morgen naar school ga. Want ik wil vrijdag wel naar Valencia. En dat lijkt me iets leuker/belangrijker dan niets doen op school. Toch?! In ieder geval, als ik iedere paar uur douche, gaat het prima, misschien dat ik een paar uurtjes naar school ga morgen. 2-4 ofzo. We zien wel. M'n schouder gaat in ieder geval een stuk beter, met dank aan m'n nieuwe drugs. Slaap ik tenminste lekker. Overdag twee paracetamolletjes erbij en ik kom er wel doorheen.
Toedeloe!
zondag 28 maart 2010
Vroeg opstaan II
Vannacht is de zomertijd ingegaan en dat is de nacht voor ik een hardloopwedstrijd heb niet zo'n succes. Niet omdat ik vergeet de klok een uur vooruit te zetten, maar omdat ik de nacht voor een hardloopwedstrijd m'n rust extra hard nodig heb (normaal red ik me prima met een uurtje of drie per nacht, maar de laatste nacht voor een wedstrijd moet ik gewoon keihard minstens het dubbele slapen!) omdat ik anders niet oplettend genoeg zal zijn en ik altijd het maximale uit mezelf wil halen. En nu dus een uur korter nachtrust.
Oké, ik heb goed geslapen, van elf tot acht (!), min een uurtje, dus zeg acht uur. Heerlijk, betere voorbereiding kan haast niet. Al was het eigenlijk in mijn biologisch ritme nog zeven uur. Dat is vroeg m'n nest uit op zondag. Dat is niet leuk. Zondag moet je eigenlijk rustig aan kunnen doen, op je gemak ontbijtje maken (of het nou een paar luxe croissants zijn of gewoon een bak vla) en nog uren in pyjama rondlopen voordat je gaat douchen. Of in ieder geval tot half negen kunnen blijven liggen. Maar dat kon niet. Dan zou ik m'n trein missen, en het is al erg genoeg dat Daniël die trein miste (oké, niet zijn schuld, maar de schuld van de pinautomaat!).
Ik heb twee goede tijden gelopen in Zandvoort. Met het scholenkampioenschap ben ik achtendertigste geworden van de tweeënnegentig. Er liepen zevenendertig scholieren ver voor me uit, de andere vierenvijftig liepen ver achter me, dus ik was voor ruim drie kilometer helemaal van mezelf afhankelijk. En met windkracht 6-7 is dat erg zwaar moet ik zeggen. Dus dat was afzien, dat was zwaar. Maar 17:19 over vier komma twee kilometer is volgens mij zo slecht nog niet. Zeker niet voor de omstandigheden!
Bij de circuitrun was het écht afzien. Vooral op het strand dan. Zwoegen door mul zand, windkracht 7 vol tegen, bijna niet tegenop te vechten. Het gevecht tegen de elementen was het, slechts regen of sneeuw ontbrak (gelukkig, anders had ik nog nog onderweg geweest denk ik zo). Maar achteraf kan ik zeggen: Het was een unieke belevenis. Zelfs de wedstrijdlopers hadden het erg zwaar. Dus als ik het dan zwaar heb dan is dat niet zo gek, denk ik. En terug via het dorp naar het circuit bracht bij mij een opperbest humeur, dus ondanks de vermoeidheid en de pijn heb ik écht wel genoten.
Nu het weer langer licht is 's avonds, kan ik weer 's avonds gaan lopen. Heerlijk. Heb er nu al zin in. Maar eerst een paar dagen bijkomen. Of morgen even loslopen?
Oké, ik heb goed geslapen, van elf tot acht (!), min een uurtje, dus zeg acht uur. Heerlijk, betere voorbereiding kan haast niet. Al was het eigenlijk in mijn biologisch ritme nog zeven uur. Dat is vroeg m'n nest uit op zondag. Dat is niet leuk. Zondag moet je eigenlijk rustig aan kunnen doen, op je gemak ontbijtje maken (of het nou een paar luxe croissants zijn of gewoon een bak vla) en nog uren in pyjama rondlopen voordat je gaat douchen. Of in ieder geval tot half negen kunnen blijven liggen. Maar dat kon niet. Dan zou ik m'n trein missen, en het is al erg genoeg dat Daniël die trein miste (oké, niet zijn schuld, maar de schuld van de pinautomaat!).
Ik heb twee goede tijden gelopen in Zandvoort. Met het scholenkampioenschap ben ik achtendertigste geworden van de tweeënnegentig. Er liepen zevenendertig scholieren ver voor me uit, de andere vierenvijftig liepen ver achter me, dus ik was voor ruim drie kilometer helemaal van mezelf afhankelijk. En met windkracht 6-7 is dat erg zwaar moet ik zeggen. Dus dat was afzien, dat was zwaar. Maar 17:19 over vier komma twee kilometer is volgens mij zo slecht nog niet. Zeker niet voor de omstandigheden!
Bij de circuitrun was het écht afzien. Vooral op het strand dan. Zwoegen door mul zand, windkracht 7 vol tegen, bijna niet tegenop te vechten. Het gevecht tegen de elementen was het, slechts regen of sneeuw ontbrak (gelukkig, anders had ik nog nog onderweg geweest denk ik zo). Maar achteraf kan ik zeggen: Het was een unieke belevenis. Zelfs de wedstrijdlopers hadden het erg zwaar. Dus als ik het dan zwaar heb dan is dat niet zo gek, denk ik. En terug via het dorp naar het circuit bracht bij mij een opperbest humeur, dus ondanks de vermoeidheid en de pijn heb ik écht wel genoten.
Nu het weer langer licht is 's avonds, kan ik weer 's avonds gaan lopen. Heerlijk. Heb er nu al zin in. Maar eerst een paar dagen bijkomen. Of morgen even loslopen?
zaterdag 27 maart 2010
Vroeg opstaan I
Vandaag gingen R. en ik naar de open dag van de EUR. Zonder uitnodiging. Want iedereen had een uitnodiging gekregen, behalve wij twee. Maar als ze daar moeilijk over zouden gaan doen dan wisten wij genoeg: Niet studeren aan de EUR. Haha. Al is het op andere open dagen zo dat je je ff kon registreren als je dat nog niet had gedaan, dus dat was wel een optie. Afijn, ik was bij het vroeg opstaan.
Was vroeg vanochtend. En echt niet leuk. Ik was vannacht pas om kwart over twee thuis, kon niet slapen en had het zooooooooo warm. M'n schouder heb ik het maar niet over, laat ik even buiten beschouwing. Staat trouwens geen kachel aan op mijn kamer, al anderhalf jaar niet. Dus daardoor kan het niet warm zijn. Maar het was dus erg vroeg vanochtend, wekkertje ging net zo laat als wanneer ik het eerste uur moet beginnen. Daar word ik chagrijnig van. Ook als m'n moeder dan even na zevenen naar boven komt dat ik iedereen wakkr heb gemaakt en dat ik zacht moet doen en waarom ik er zo vroeg uit ben. Nou mam omdat ik naar Rotterdam ga. Groningen was ik tweeënhalf uur eerder weg en toen heb ik je ook niet gehoord.
Maar het was dus vroeg vanochtend. Treinen reden allebei op tijd (het is een wonder!) en zo waren we om even voor half tien in Rotterdam. Trammetje naar Woudestein (inderdaad, bij het Excelsior-stadion), waarop we 20 minuten hebben staan wachten, waarvan 10 bij de verkeerde, die zeg maar naar de andere kant van de stad ging, tot ik dus ontdekte dat we de verkeerde halte hadden...Maar de RET schoot niet op vandaag. Veevervoer in zo'n oude, bruin-gele tram met haast houten stoeltjes en te veel mensen in de tram en de bestuurder die de deuren al dicht deed toen een vrouw (zeker 85+, was dus niet zo snel) nog bezig was met uitstappen...
Bij de EUR was het onduidelijk aangegeven, we zijn hier en daar maar naar binnen gegaan, hebben ons uiteindelijk in gebouw drie aangemeld, kregen een tas met wat boekjes en een pen. Gingen er twee idioten op pennenjacht. Resultaat: Tien nieuwe pennen in m'n etui. Ofzoiets. Veel nieuwe in ieder geval. En bedrijfskunde is heel leuk alleen jammer dat ze verkeerd voorlichten. Zeggen ze dat het met Wiskunde C (mijn wiskunde dus) wel gewoon kan, blijkt het dus niet waar te zijn. In de voorlichtingsgids staat dat met het profiel C&M Wiskunde A of B nodig is om de studie te gaan volgen.
Time to go to bed: Morgen weer (redelijk) vroeg eruit!
Was vroeg vanochtend. En echt niet leuk. Ik was vannacht pas om kwart over twee thuis, kon niet slapen en had het zooooooooo warm. M'n schouder heb ik het maar niet over, laat ik even buiten beschouwing. Staat trouwens geen kachel aan op mijn kamer, al anderhalf jaar niet. Dus daardoor kan het niet warm zijn. Maar het was dus erg vroeg vanochtend, wekkertje ging net zo laat als wanneer ik het eerste uur moet beginnen. Daar word ik chagrijnig van. Ook als m'n moeder dan even na zevenen naar boven komt dat ik iedereen wakkr heb gemaakt en dat ik zacht moet doen en waarom ik er zo vroeg uit ben. Nou mam omdat ik naar Rotterdam ga. Groningen was ik tweeënhalf uur eerder weg en toen heb ik je ook niet gehoord.
Maar het was dus vroeg vanochtend. Treinen reden allebei op tijd (het is een wonder!) en zo waren we om even voor half tien in Rotterdam. Trammetje naar Woudestein (inderdaad, bij het Excelsior-stadion), waarop we 20 minuten hebben staan wachten, waarvan 10 bij de verkeerde, die zeg maar naar de andere kant van de stad ging, tot ik dus ontdekte dat we de verkeerde halte hadden...Maar de RET schoot niet op vandaag. Veevervoer in zo'n oude, bruin-gele tram met haast houten stoeltjes en te veel mensen in de tram en de bestuurder die de deuren al dicht deed toen een vrouw (zeker 85+, was dus niet zo snel) nog bezig was met uitstappen...
Bij de EUR was het onduidelijk aangegeven, we zijn hier en daar maar naar binnen gegaan, hebben ons uiteindelijk in gebouw drie aangemeld, kregen een tas met wat boekjes en een pen. Gingen er twee idioten op pennenjacht. Resultaat: Tien nieuwe pennen in m'n etui. Ofzoiets. Veel nieuwe in ieder geval. En bedrijfskunde is heel leuk alleen jammer dat ze verkeerd voorlichten. Zeggen ze dat het met Wiskunde C (mijn wiskunde dus) wel gewoon kan, blijkt het dus niet waar te zijn. In de voorlichtingsgids staat dat met het profiel C&M Wiskunde A of B nodig is om de studie te gaan volgen.
Time to go to bed: Morgen weer (redelijk) vroeg eruit!
Huisartsen lopen altijd uit
Ja, het was me het dagje wel gisteren. Inderdaad, ik had er totaal geen zin in. Dat straalde van alles af. Moe, voelde me enigszins belabberd en miste de motivatie om te gaan. Maar toch ging ik. Maar eerst mocht ik (moest ik) naar de huisarts toe voor mijn geweldige schouder die al weken tegen me zegt dat ik hem eigenlijk maar moet laten amputeren, of iets dergelijks, in de zin van: Je hebt me de afgelopen 17 jaar genoeg gebruikt zonder dat ik tegenstribbelde, nu ga ik tegenstribbelen.
Die huisarts dus. In mijn oude woonplaats nog steeds. Schiet ook niet op, is zo ongeveer drie kwartier rijden, bah wat haat ik dat. Een kwestie van niet op zoek willen naar eentje in de buurt, en dus gaan we maar lekker een takkeneind rijden als we iets mankeren. Nou dan kan ik je verzekeren dat het geen pretje is om daar naartoe te gaan. Ik kijk wel uit als ik iets heb.
Nou nu was het dus serious want ik kan niet meer op die schouder liggen en niet meer veel schrijven en niet meer de vaatwasser uitruimen en niet meer tillen en nog meer dingen die je normaal zonder na te denken of je schouder het aan kan gewoon doet en dat vond ik dus heel irritant, om nog maar niet te spreken over de pijn die ik zo nu en dan heb. Dus ik naar die dokter toe, afspraak om 10:10 (was allang blij dat het voor het weekend was) dus ik miste wel iets van school maar ja daar kan een mens ook niets aan doen.
Kwamen we daar, zat er een mevrouw. Vroeg ze of we voor Dr. Janssen kwamen. Eh ja. Nou dan kan je je lol wel op, hij loopt nogal uit, ik heb een afspraak om kwart voor tien en die jongen is nog voor me en het is al tien uur geweest. Nou dat schiet lekker op dan. Wordt nog een uurtje missen op school denk ik. U mag wel voor mij hoor, ik heb alle tijd. Nee dank u, iedereen op z'n beurt en we zien wel hoe het loopt. Uiteindelijk mocht ik om 10:30 naar binnen.
Ik zal niet het onderzoek beschrijven, maar best is het niet. Niet alleen een slijmbeursontsteking, maar ook iets met m'n schouderpezen die niet recht zitten en een verschil tussen links en rechts. Dus daarvoor ga ik vanavond beginnen aan de NSAID's, dat zijn medicijnen waarvan in de afkorting ik alleen de betekenis van de letter 'D' weet: Drugs. Dus mocht ik stoned zijn...
Ik was trouwens pas om 11:40 op school. Engels was bijna niet de moeite waard. Maar ik had er al rekening mee gehouden hoor. Want huisartsen lopen altijd uit. Zeker als je tien minuten met je patiënt over z'n profiel (C&M) en vervolgopleiding (lerarenopleiding Nederlands/politicologie) gaat praten, om vervolgens ook nog te vragen waarom ik in mijn woonplaats niet op school zit maar twee dorpen verderop, en waarom ik m'n oude school niet leuk vond. Maar dat vond ik wel goed, hoor. Hij wist er veel van. Aardige vent. Uitlopende huisarts.
Die huisarts dus. In mijn oude woonplaats nog steeds. Schiet ook niet op, is zo ongeveer drie kwartier rijden, bah wat haat ik dat. Een kwestie van niet op zoek willen naar eentje in de buurt, en dus gaan we maar lekker een takkeneind rijden als we iets mankeren. Nou dan kan ik je verzekeren dat het geen pretje is om daar naartoe te gaan. Ik kijk wel uit als ik iets heb.
Nou nu was het dus serious want ik kan niet meer op die schouder liggen en niet meer veel schrijven en niet meer de vaatwasser uitruimen en niet meer tillen en nog meer dingen die je normaal zonder na te denken of je schouder het aan kan gewoon doet en dat vond ik dus heel irritant, om nog maar niet te spreken over de pijn die ik zo nu en dan heb. Dus ik naar die dokter toe, afspraak om 10:10 (was allang blij dat het voor het weekend was) dus ik miste wel iets van school maar ja daar kan een mens ook niets aan doen.
Kwamen we daar, zat er een mevrouw. Vroeg ze of we voor Dr. Janssen kwamen. Eh ja. Nou dan kan je je lol wel op, hij loopt nogal uit, ik heb een afspraak om kwart voor tien en die jongen is nog voor me en het is al tien uur geweest. Nou dat schiet lekker op dan. Wordt nog een uurtje missen op school denk ik. U mag wel voor mij hoor, ik heb alle tijd. Nee dank u, iedereen op z'n beurt en we zien wel hoe het loopt. Uiteindelijk mocht ik om 10:30 naar binnen.
Ik zal niet het onderzoek beschrijven, maar best is het niet. Niet alleen een slijmbeursontsteking, maar ook iets met m'n schouderpezen die niet recht zitten en een verschil tussen links en rechts. Dus daarvoor ga ik vanavond beginnen aan de NSAID's, dat zijn medicijnen waarvan in de afkorting ik alleen de betekenis van de letter 'D' weet: Drugs. Dus mocht ik stoned zijn...
Ik was trouwens pas om 11:40 op school. Engels was bijna niet de moeite waard. Maar ik had er al rekening mee gehouden hoor. Want huisartsen lopen altijd uit. Zeker als je tien minuten met je patiënt over z'n profiel (C&M) en vervolgopleiding (lerarenopleiding Nederlands/politicologie) gaat praten, om vervolgens ook nog te vragen waarom ik in mijn woonplaats niet op school zit maar twee dorpen verderop, en waarom ik m'n oude school niet leuk vond. Maar dat vond ik wel goed, hoor. Hij wist er veel van. Aardige vent. Uitlopende huisarts.
donderdag 25 maart 2010
Waarom doe je dit?
Eerste blog hier! Mijn blog heet Livestrong. Livestrong is de foundation van Lance Armstrong die de strijd aan gaat tegen kanker. Geweldig, dus daarom een soort van euh...Eerbetoon, of in ieder geval inspiratiebron. Moet even gezegd worden: Met dank aan S! Bij deze. Ik zeg je wel dat ik je zojuist getweette nummers even jat om te kijken wat jouw muzieksmaak is, en om mijn opgelopen achterstand enigszins in te halen, haha.
Afijn, ik moet even klagen. Er zit mij één persoon heel erg dwars de laatste pak en beet vijf maanden? En dan bedoel ik niet soms eventjes, maar eigenlijk iedere dag wel. Ik grijp even een voorbeeldje, om het duidelijk te maken. Op Hyves schrijf ik zo nu en dan een blog, een stuk of drie per week. Zij vernieuwt mijn Hyvespagina volgens mij iedere vijf minuten, want als m'n nieuwste blog op Hyves erop staat heb ik binnen twee minuten een reactie en/of respect binnen...Met de beste bedoelingen, zal allemaal wel, maar: Mijn mening neemt ze over. Alles wat ik vind, vindt zij net zo hard. De meest domme conclusies worden getrokken, zinloze mededelingen...
Vanochtend ook weer. Stond ik, met sjaal van mijn favoriete voetbalclub en zwart koffertje, in de gang te wachten tot we aan het tentamen begonnen, kwam ze opeens op me af: Je club heeft gewonnen met 2-1. Daar stond ik zo versteld van, dat het een tel of vijf heel stil bij me was. Ik wilde keihard gaan lachen omdat ze zo dom bezig was. Kind, je meent het?! Wie is hier de voetbalsupporter en komt tweewekelijks in het stadion van zijn favoriete club, en wie denkt er fan te zijn van die succesnichten uit de provincie omdat ze één keer toevallig kampioen zijn geworden? Moedeloos word ik er van. Echt waar. En dit is nog maar het topje van de ijsberg.
Abonneren op:
Posts (Atom)