Ik ben het helemaal vergeten: Verslag van mijn Valenciareis! Stom, stom, stom, maar te druk met andere dingen (positief en negatief). Onder het mom van: Alles komt goed, ook als het niet goed komt! Ik zal jullie eens meenemen naar het land van Koning Albert (vroegâh, je weet toch?!)!
Vrijdagochtend met de trein naar Schiphol, door de baggage check (duurde weer veel te lang, ofcourse...), snel boekwinkel in en het boek van Nico Dijkshoorn (columnist, dichter, red.) in m'n handen gehad. Twijfel slaat toe. Wel of niet? Ik bekijk de achterkant, en dan vooral de prijs. €16,95. Nee, toch maar niet. Niet met contant geld. Met boekenbonnen kan je een hoop meer.
Op naar de gate, was nog ruim tien minuten lopen (was serieus de andere kant van Schiphol), keurig op tijd bij de gate. Was al druk. Vlucht zou wel vol zitten. Te laat (minuutje of 10) begonnen met boarden. Mensen met een instapkaart voor de rijen 20 t/m 32 mogen instappen. Ongeveer iedereen stond op en ging de rij in. 13x6=78 stoelen, nou geloof me, het waren echt meer mensen die opstonden. Luisteren is heel moeilijk. Maar de mensen van Vueling deden er niets aan. Ik zou dan zeggen: Weet je wat, sodemieter lekker op, er vertrekt morgen weer een vliegtuig naar Valencia. Goedendag!
Afijn, vlucht ging wel goed, Pringles waren lekker (enige in dat vliegtuig geloof ik, wat ik heb gehoord...) en las lekker in Altijd verder van Dolf Jansen. That's like heaven. Herkenbaar, simpel, grappig...Gewoon goed. Rond enen geland in Valencia, daar de metro naar het centrum, op zoek naar ons appartement: Appartementos RAY, Xàtiva 14, Valencia 46010, ES. We stapten uit in de straat waar het appartement zat. Nummer 24, 22, 20, 18, 16, 12, 10...Waar is 14 nou gebleven?
Wij bellen. Achter slot en grendel helemaal beveiligd. Sure it does. Gevonden dus. Naar binnen, sleutel halen, naar appartement toe, nou prima hoor. Spullen gedumpt en op naar de stad. Heerlijk gegeten, op terrasjes gezeten, rondgelopen (zeker een kilometer of 7!) en cafés in om wat te drinken (you know, non-alcoholic drinks, 'cause of my medicines). Ook 's avonds erg lekker gegeten, kan niet anders zeggen. Niet te laat bed in.
Zaterdag een dagje Bus Turistique, twee busroutes hop on hop off, zo vaak als je wilde op en afstappen voor 24 uur. Routes gingen door het historische deel van Valencia en rond de haven en het strand. Natuurlijk ruzie gehad met a) een Spanjaard en z'n vrouw die als laatste aan kwam lopen en voor ons dacht te kunnen gaan staan...Nou ik heb hem in het Nederlands duidelijk gemaakt dat dat niet de bedoeling was, en b) Nederlanders. Juist. Kwamen ook als één van de laatsten bij een halte aanlopen, bus kwam eraan, en ze stonden vooraan hoor. Gelukkig zeiden enkele Spanjaarden dat dit niet kon. Schijtvolk joh, die Nederlanders. I'm a fellow American dude! Maar weer erg lekker gegeten in een typisch Spaans restaurant 's avonds: Hollywood! Jaja, de spare-ribs waren de tweede keer erg lekker. DING DONG.
Zondag was wedstrijddag. Ontbeten in een soort Delifrance, waar ze de goddelijke combinatie van een croissant met een bol ijs hadden. Yes I ate it twice. Delicious! Echt, wauwie! Al mocht dat croissantje wel weg worden gelaten. Afijn, voor 20 euro ontbijten en allemaal twee keer bestellen is niet duur, right?
Op naar Mestalla, kaartjes halen, helemaal bovenin (indeed, het zou VIP box zijn, maar dat was niet gelukt. Of die man die het beloofd had had gewoon een iets te grote bek. Kan ook nog) in de zon. Hele slechte wedstrijd, Osasune verdiende minimaal een punt maar verloor met 3-0. Jaja, Valencia won. Twee doelpunten in de laatste vijf minuten, hoor, maar ze scoorden wel drie keer. Maar SVV-IJmuiden is een stuk beter, geloof me...
Opnieuw erg lekker gegeten bij Hollywood, op tijd het bedje in want maandag ging om 4:30 al de wekker. Dachten we met de metro naar het vliegveld te kunnen om 5:30, ging de eerste pas om 6:57. Omdat het een feestdag is. Tweede paasdag for life dudies. Dus wij met een taxi, waren we er om 5:35 al ofzo. Zit je dan tot 7:15 aan je niet de haggelen croissant (helaas, geen ijs dit keer) en flesje Cola Zero. So be it. De terugvlucht verliep prima, op een irritante paardenlul voor me die iedere twee minuten anders moest gaan zitten. Hij was zeg maar niet de slankste en ik had al niet veel beenruimte. Juist, hij kon er van langs krijgen en dat kreeg 'ie dan ook.
En het mooiste was nog wel het weer: 25-30 graden. Daar kon Nederland niet aan tippen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten