Waarom werk ik hier ook alweer? Terwijl buiten de temperatuur boven de tien graden uitkomt (na zo'n verschrikkelijke winter zijn die eerste dagen best lekker) werk ik me in het zweet. Bah, het plezier is zo nu en dan ver te zoeken.
Bij sommige mensen kan ik niets, maar dan ook echt niets goed doen. Prachtig voorbeeld is mijn scansnelheid. Ik val wekelijks in de prijzen, ben een van de snelsten van het filiaal. Vreemd genoeg kunnen klanten zelfs daarover zeuren. Dan hoor ik: Je bent te snel of Je bent niet voorzichtig met mijn boodschappen of verzin zelf iets. Altijd vinden ze wel iets.
Vorige week zat ik achter de kassa. We hebben een streng legitimatiebeleid omtrent de verkoop van alcohol en tabak. Tot en met twintig (20) jaar moet iedereen zich legitimeren. Leeftijd inschatten is erg moeilijk, ik zeg het je. Kwam er dus een meisje/vrouw/jongedame/hoe je het ook noemen wil met een sixpack Heineken bij mij aan de kasas. Na even twijfelen vroeg ik haar legitimatie. Had ze niet, ze ging even in de auto kijken.
Komt er vijf minuten later een man (afkomst zal ik achterwege laten) van twee bij twee bij me aan de kassa staan. Terwijl ik nog met een oud vrouwtje aan het afrekenen ben, zegt hij dat hij dat bier komt halen, vriend. Brutal als ik ben meld ik hem dat hij even moet dimmen, ik ben bezig met een andere klant. Klopt, zo had ik het niet moeten zeggen. Maar ik vond het even stoer. Ofzo. Ja ik weet het, verkeerd.
Hij vond dat ik brutal was, ik moest oppassen in m'n omgang met mensen. Hij wist me te vinden. Toen knapte er iets in me. Maar ik hield me in. Vond ik wel goed van mezelf. Tegen die man deed ik niet aardig. Maar de mensen die na m'n vriend me opvingen, deed me wel goed, Lief van ze. Ze zeiden dat ik niets fout deed. het lag aan hem.
Dáárom werk ik bij Albert Heijn. Om de klanten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten