Vriendschap is een illusie

Als ik mezelf moet omschrijven, dan zeg ik altijd dat ik een heel open iemand ben. En dat is ook wel waar denk ik. Ik vind het altijd heel erg leuk om met mensen in contact te zijn. Of het nu onderweg, op straat, op het werk of bij/met een bekend iemand is: ik vind het onwijs fijn.

In de afgelopen pak en beet drie jaar heb ik veel nieuwe mensen leren kennen. Wat wil je met een nieuwe woonomgeving, werk, een nieuwe school, een nieuwe baan en een studie? Qua nieuwe en zeer leuke contacten heb ik absoluut niet te klagen gehad. En ik blijf mensen leren kennen. Nieuwe vrienden maken.

Toch is vriendschap niet altijd de waarheid. Het raakt me diep, maar vriendschap is een illusie. Het moet niet allemaal van mijn kant komen. Ik moet niet degene zijn die altijd maar het initiatief neemt. Nee. Het moet van twee kanten komen, zoals dat zo mooi heet. Maar dat komt het niet. Ik besta niet. Ik word genegeerd. Al tijden. Het is over. Het is voorbij.

Vriendschap is een illusie…

Did I disappoint you

or let you down?


Should I be feeling guilty

or let the judges frown?

Goodbye, my friend.

Vliegen, eten en de KLM

Op Twitter las ik het bericht van Erik Mouthaan (Amerika-correspondent voor de RTL) dat de KLM geld gaat vragen voor maaltijden op vluchten tussen Nederland en de Verenigde Staten. Wat dat betreft ben ik net op tijd naar Amerika geweest!

Ik zie het al helemaal voor me. Een vader en moeder met twee kinderen en allemaal een menu. Dat is dan 48 euro (en als je in Dollars betaalt wordt het $65!) alsjeblieft! De ouders tellen het er graag voor neer en wachten vol verwachting op het diner.

Ze krijgen halfkoude kip met lasagne, een keihard broodje (waar je maar beter niet je tanden in kan zetten!) en een onvergetelijk taartje van chocolade en kersen en dergelijke.

Daar zit je dan. Met je poffertjeskop in het vliegtuig. $65 lichter. En je maag? Net zo leeg. Of misschien nog wel iets leger.

Zouden de vliegtickets goedkoper worden? Nee, natuurlijk niet!

New York dag 5: 9/11-memorial, de Brooklyn Bridge, of terwijl: Cultureel doen!

Vanochtend weer rustig aan gedaan, pas rond 12:00 richting de trein. Heb ook tot later geslapen dan de eerste dagen. Ik was rond half 7 wakker, nu pas na 8'en. Niet omdat ik zo'n zware jetlag heb, maar na een hele dag door New York slenteren ben je gewoon moe en wil je 's avonds als je thuis komt lekker gaan slapen. En dat was al rond een uur of 10, dus qua slaap heb ik niet te klagen gehad.

Vanmiddag heb ik op Penn Station dan EINDELIJK m'n lunch gehouden bij Subway. Ik was het maandag al van plan, maar het was gewoon veel te druk om er een broodje te halen. Wat wil je om 13:00 in hartje New York? Maar goed, het werd een footlong met sweet onion chicken teryaki. It was delicious! Alleen al hierom zou ik elk jaar wel naar Amerika willen. (hoewel...is wel een erg duur broodje dan!) Heer-lijk. Kunnen ze in Nederland echt nog een hoop van leren.

Gisteravond heb ik met succes een nieuwe reservering gemaakt voor het 9/11-memorial. Ik werd nu vanmiddag om 14:30 verwacht. De planning was natuurlijk meer dan geweldig, ik was er even voor half drie. Na de security check (ik ga zaterdag pas weg!!!!) liepen we door een kleine hal met unieke foto's. Ik liep er met m'n camera en nam er foto's van. Daar was meneer de beveiliger niet blij mee en dat kwam hij mij niet zo vriendelijk vertellen. Of ik ze alsjeblieft onmiddellijk van m'n camera wil halen, want anders moet ik de cel in. En hij stond mee te kijken toen ik ze verwijderde. Kijk, ik snap heus wel dat het niet mag om een of andere reden en die respecteer ik ook wel (ik geloof dat het de nabestaanden waren die het niet willen). Maar het kan op een iets andere manier gezegd worden dan op deze manier. En anders hadden ze maar een vak moeten leren als ze geen plezier hebben in hun werk...

Enfin. Ik ging dus door naar het echte memorial-gedeelte. Na een wandeling helemaal rondom het complex mochten we naar binnen.

Er stonden een aardig aantal bomen die in herfstsfeer waren. Daarnaast enkele wandelpaden en natuurlijk de twee grote watervallen. 

Ik vond het allemaal heel erg mooi. Het heeft echt ontzettend veel indruk op me gemaakt. Al die namen rondom de watervallen gegraveerd, bloemen en/of foto's bij sommige namen...Ik werd er stil van. Het deed echt iets met me. Ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk in foto's uit te drukken, maar dat is haast onmogelijk. 

Na afloop ben ik nog het Visitors Center ingeweest, waar ze allerlei hele mooie boeken e.d. verkochten over 9/11. Ik heb me ingehouden en niets gekocht.

Na het memorial ben ik naar de Brooklyn Bridge gelopen. Daar heb ik hele fraaie foto's gemaakt van de brug en het uitzicht. Ik zal straks kijken of het me lukt ze op de computer te zetten en ze door te sturen. En anders is het nog even wachten tot ik thuis ben! Na een heerlijke wandeling van ruim 3km ben ik naar de metro gegaan in Brooklyn.

In Lower Manhattan ben ik voor Anna op pad gegaan voor haar schoenen en ook voor mezelf, winter All Stars zijn een must hoorde ik. Zo gezegd, zo gedaan. Geslaagd voor paar nummer 20. Toen vond ik het ook wel tijd om m'n zelfontworpen All Stars eens op te gaan halen. Ik was toch in de buurt. (Het was inmiddels al half zes).

Echter, er was 'iets' misgegaan, wat geen idee. Maar de jongen achter de balie kon ze niet vinden, heeft een kwartier gezocht maar zonder resultaat. "You can come back tomorrow or Saturday." Nou, dat laten we niet gebeuren, dacht ik bij mezelf. "I'm sorry man, that's no possibility. I'm leaving the city tomorrow morning so it's gonna be finished tonight." Ik denk: daag, straks heb ik een groot probleem en behoorlijk wat $$$ weggegooid. Ik mocht vlak voor sluitingstijd terugkomen, even voor 20:00. Prima.

Ik naar Times Square gegaan. Ergens daar in de buurt zit een geweldige hamburgertent genaamd Shake & Shack, gehoord van een collega van me. Na enig zoeken die tent gevonden. De rij begon buiten, het leek Abercrombie & Fitch op Fifth Avenue wel. Gezien ik niet alle tijd van de wereld had besloot ik door te lopen. Jammer maar helaas. Maar wat moet ik dan eten? Ik had geen trek in McD/KFC/BurgerKing/etc.

Er was een restaurant waar je voor $20 een driegangendiner EN soda kreeg voorgeschoteld, op Eight Avenue en 45th Street. En dan kon je nog kiezen ook wat je voor hoofdmenu wilde. Dus ik besloot maar naar binnen te gaan. Ik zat nog niet of de ober kwam al naar me toe. En niet met de vraag of ik iets wilde drinken, maar wat mijn bestelling was. Ah, jij bent er dus zo-eentje! Dus ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik pas net binnen was. En doe maar een diet coke NO ICE, zei ik toen hij al half weg was gedraaid. Leuk dat 'ie 't vroeg he!

Kennelijk spreek ik zo gebrekkig Engels dat hij niet verstond dat ik geen ijs wilde. Juist. Het werd een glas ijsblokjes met cola.

Na een blik op de kaart was het al snel duidelijk dat ik voor de sirloin ging. Maar eerst m'n vooraf: een salade of een soep van de dag. Ik was van allebei geen fan, maar de soep van de dag was 'iets' met kip, ik verstond de helft maar. Doe die maar, zei ik! Nog geen twee minuten later was m'n soep er al. Was trouwens erg lekker, het moet gezegd worden. Maarre...Ik schoof de laatste hap/slok (hoe noem je dat eigenlijk met soep?) naar binnen en hij kwam al om het op te ruimen...

Trouwens, hij was ook niet zo gortig met de free refills van de soda. Ik moest er om smeken. Want met zoveel ijsblokjes is het na drie slokken echt wel op.

Het hoofdmenu was aardig, maar niet meer dan dat. Patat was net niet helemaal op smaak, sirloin zat te veel vet aan naar mijn idee en was niet op de juiste garing. Maar, ik had geen zin om bij m'n Indiase vriend te gaan zeuren, dus ik dacht: laat maar! De groenten die erbij zaten heb ik me trouwens niet aan gewaagd.

Toen het toetje. Ook zo'n succes. Ik was trouwens aan m'n derde cola begonnen. Nog steeds met ijsblokjes. Maar het toetje dus. Kon ik kiezen tussen New York Lemon Cheesecake en gewoon ijs. Dus ik hem in m'n vloeibare Engels duidelijk maken dat ik absoluut geen chocolade wilde. Vroeg hij: "So chocolate ice cream sir?" NEEEEE, GEEN CHOCOLA! Ik spreek echt niet zo slecht Engels dat ik de woorden "wel" en "niet" niet uit elkaar kan houden. Maar goed, na handen- en voetenwerk was de bestemming duidelijk: gewoon vanille-ijs! Op hoop van zegen...En het lukte zowaar. Een wonder! En het ijs was erg lekker.

Al met al had ik wel prima gegeten. Maar: het erge moet nog komen. Ik begon NET aan m'n ijsje, werd de rekening door die Pakistaan op tafel gegooid. En niet eens met de woorden "take this whenever you're ready." Nee, niks. Of ik alsjeblieft wil betalen en zo snel mogelijk wil oprotten. Nou, dan ben je bij mij verkeerd. Ik ben tergend langzaam m'n ijs op gaan eten (zo erg dat het bijna gesmolten was) en heb toen net gedaan alsof ik nog een heel telefoongesprek aan het houden was.

Totale schade was $21,72, natuurlijk geen geld voor hartje New York en alles wat je krijgt.

Toen kreeg ik een lachstuip. Er werd advies gegeven over de tip die ik moest geven. Er stonden twee opties:

"Good service: 18%   $3,59"

"Great service: 20%   $3,99"

Eigenlijk had ik er onder willen schrijven: "No service: 0%   $0,00". Maar dat deed ik maar niet.

Toch vertikte ik het om hem fooi te geven. Het is tegen alle principes en regels in, maar hij verdiende het gewoon niet. Slecht Engels, totaal niet geinteresseerd, ik moest smeken om cola, de rekening werd al op tafel gegooid toen ik net aan m'n ijsje was begonnen, toen ik nog niet eens zat me al vragen wat ik wilde eten, geen vriendelijkheid...Hij was trouwens de enige, want ik keek behoorlijk veel in 't rond en iedereen deed leuk aan de tafels rondom mij. 

Maar goed, geen tip dus. Ik legde $21,72 neer (helemaal uitgeteld: een biljet van $20, een biljet van $1, twee quarters, twee dimes en twee cents) en stond op om te vertrekken. De Indiaanse man kwam als een gestoorde op mijn tafel af en pakte de rekening. Hij bekeek de binnenkant ervan en de verbazing was van z'n voorhoofd af te lezen. Toen had hij het lef te zeggen "The check is without tip, sir!" En ineens was het perfect Engels, maar dat terzijde. Toen heb ik hem op de typische Van der Mee-manier duidelijk gemaakt dat ik daar volledig van op de hoogte was. Toen droop hij af. Een "Have a nice evening" kon er niet meer vanaf. Mijn avond werd er alleen maar leuker op.

Toen weer naar Lower Manhattan, tijd om m'n All Stars op te halen! Het was even voor half 8, dus ik besloot nog even in de H&M rond te neuzen. Resultaat: twee truien en een overhemd. Ja hoor. Ik heb weer toegeslagen! Toen naar Converse, alwaar mijn schoenen klaar waren. Grote klasse van de jongen die er voor heeft gezorgd dat ze op tijd klaar waren! Ze zijn echt ont-zet-tend mooi geworden, precies zoals ik verwacht had. Ik heb een foto bijgevoegd.

Daarna de metro gepakt naar Penn Station en toen de trein naar huis. Maar niet voordat ik wat doosjes Altoids voor pappa mee had genomen op Penn. Kan je de komende week weer voort!

Ik stond te wachten voor het informatiebord om te kijken waar ik moest zijn voor de trein, toen er een man naar me toe kwam. Hij was van de daklozenopvang en dacht dat ik uit Luxemburg of Duitsland kwam. Ik vertelde hem dat ik in Rotterdam woonde en dat mijn naam John was, toen hij er naar vroeg. Hij vroeg hoe ik het hier had en hoe lang ik er al was en wanneer ik terug ga naar Rotterdam. Hij was Willie G, de dichter van New York. Hij hielp allerlei daklozen terug te laten keren in de maatschappij en weet ik veel wat en hij dichtte er ook over. Hij liet me wat lezen en begon ondertussen verhalen over hoe graag hij naar Amsterdam zou gaan. Hij was aardig bij de tijd want hij wist dat er moeilijkheden waren rondom de drugs (serieus, daar worden wij Nederlanders ALTIJD mee geassocieerd!) en daar ging het hem ook niet om. Het ging hem meer om dit: "When I'm in Amsterdam, I'm really going to visit a window you know man. I'm a dirty old man." Er kwam een glimlach tevoorschijn van drie tanden in z'n bakkes. Arme dames in Amsterdam...

Afijn, het kwam er dus op neer dat hij geld inzamelde voor de daklozenopvang en weet ik veel wat allemaal. Of ik een petje wilde kopen. Nou sorry meneer, ik heb pas 374 petjes thuis liggen. Of ik wel een donatie wilde doen dan? Nou, vooruit. De goeie jongen in me kwam weer naar boven. Ik drukte hem $5 in z'n handen. ($10 en $20 waren de andere opties, en dat vond ik te ver gaan. Veel te ver. En niets geven...Nee, dan had ik gelijk nee moeten zeggen toen hij naar me toe kwam.) Toen kwam natuurlijk het hele verhaal van "God bless you, you're a great guy John! Thank you so much! God bless!" Prachtig ventje. Met weer z'n lach. Na een stevige handdruk en de nodige begroetingen ("Tell your friends at home about me! And here some poems which I've written! Tell them they can find me in Central Park!") vertrok hij en ging ik naar de trein richting Valley Stream.

Het was me het dagje wel, in allerlei opzichten. Indrukwekkende dingen bij 9/11-memorial, mooie wandeling over de Brooklyn Bridge, gedoe rondom het eten en Willie G op het station...Heerlijk, zo'n dagje.

Wat ik morgen ga doen heb ik echt nog geen idee van. Er is om 11:00 op Fifth Avenue een parade, want het is "Veterans Day" in Amerika. Maar ik weet nog niet of ik ga, dat betekent vroeg de deur uit. En het weer ziet er ook niet best uit: regen en een graadje of elf. Dus ik moet het allemaal nog maar bekijken.

Tot morgen, tot mijn laatste verslag vanuit New York!

New York dag vier: Een dagje Long Island!

Ik ben alweer op de helft vandaag. Er staan me nog maar twee mooie dagen New York te wachten en dan moet ik alweer naar huis. Maar: voorlopig ga ik er eerst nog even lekker van genieten dat ik hier ben. 

Vanochtend ben ik niet met Mirella meegegaan met de auto de stad in. Ik was nog te moe om mezelf om zes uur m'n bed uit te krijgen en om fit de stad in te gaan op dit tijdstip. Na een tijd het nieuws teruglezen en sociaal netwerken ben ik met Angel op pad gegaan.

De mall op Long Island ligt ongeveer een kwartiertje hier vandaan. De mall is en blijft bijzonder fraai met alle winkels die nodig zijn om het mij naar m'n zin te maken. Hollister, Apple, Nike en Abercrombie & Fitch waren er dus. Niet te klagen. En: het was uitverkoop. Na de schandalige prijzen die ik gisteren heb gezien op Fifth Ave was dit een genot. Vooral bij de Hollister. Ik kon er werkelijk waar de hele winkel wel leegkopen. t-shirts heb ik niet eens naar gekeken (wat wil je met 125 stuks in je kast?!), want dan had ik nog drie extra tassen mee naar huis genomen. Truien, shirts met lange mouwen, polo's, joggingbroeken...Allemaal in de aanbieding. Ik heb natuurlijk veel te veel gepast en uiteindelijk drie dingen gekocht. Viel me nog mee.

Bij Abercrombie & Fitch vielen de prijzen ook mee. Zeker voor A&F begrippen was het betaalbaar. Maar wat moet ik met nog een roze blousje waarvan er al twee in m'n kast hangen? (Ok, hij was wel heel erg leuk!) En nog meer t-shirts heb ik echt niet nodig. Die waren wel erg verleidelijk. Ze waren al opnieuw geprijsd (flink verlaagd!) maar van die laagste prijs ging nog eens 40% af. Kan je tegen $9 voor een t-shirt op? Ja. Ik wel. Een prestatie van formaat! Dus uiteindelijk daar weggegaan zonder iets te kopen.

Lunch gehad bij de KFC in de mall. 

Daarna zijn we naar een outlet center gegaan op Long Island, ruim een half uur rijden vanaf de mall. Bij het outlet center had ik de hoop dat er een Converse winkel was...Maar helaas was die er niet. Dus niet lucky sizes voor $20. Wachten tot juli 2012 maar...Wel veel mooie dingen gezien bij Nike, maar wat moet ik met nog drie hardloopshirts (korte mouwen)? Precies. Niks. Dus ook daar heb ik overgeslagen. Angel is wel helemaal losgegaan bij de Adidas. Op een gegeven moment stond hij met 12 trainings- en korte sportbroeken in z'n handen. Het werden er uiteindelijk maar vier. Verder wilde hij me graag Timberlands laten kopen, maar die schoenen zijn echt niet mijn ding. Al zat er een paar leuke tussen. Een schamele $300. No thank you and good bye. 

Het was al later op de dag, ik vroeg mezelf af of het zin had om nog naar Manhattan te gaan. Ik had eigenlijk alleen het 9/11-memorial op het programma. En om alleen daarvoor lang te reizen en een treinkaart a $12 te kopen...Nee, ik bleef vandaag maar op Long Island.

Op de terugweg hebben we overheerlijke Buffalo Wings gehaald en die thuis gegeten. Kan niet anders zeggen dan dat ze fantastisch waren!!

Ik heb een nieuwe reservering gemaakt voor het 9/11-memorial, ik ga er nu morgenmiddag naartoe. Dan ga ik ook cultureel doen met de Brooklyn Bridge (eindelijk!! Willen m'n vader en ik al vanaf 2008 doen!) en hopelijk het museum van het NY OV. En: ik ga m'n zelfontworpen All Stars ophalen. Daar ben ik heel erg benieuwd naar! Als het lukt zal ik morgen een foto er bij plaatsen!

Ciao!

New York dag 3: 19 and still counting!

Zo, ik ben weer thuis na een lange en enerverende dag.

Vanochtend om kwart voor zes was ik m'n bed al uit.

Ik reed met Mirella mee naar Queens, ze moest op kantoor in de stad werken. We pakten de metro tot 42nd street.

Daar nam ik de Shuttle door naar Grand Central Station. Daar heb ik ontbeten (een bagel met cream cheese) en wat rondgelopen. Wat een enorm gebouw...Ongelooflijk!

Om even voor tienen was ik op Fifth Avenue om naar Hollister te gaan. Grappig om te zien hoe intensief alles wordt geperfectioneerd voor tienen: ramen lappen, de (rode) lopers rechtleggen en stofzuigen...Ze doen er daar ook alles aan! Ik liep langs Abercrombie & Fitch, daar stond een enorme rij de hoek om tot bijna het volgende blok...Nou, dan hoef ik al niet meer naar binnen.

Bij Hollister stond er een rij van een man of 30. Ach, dat gaf niet. Ik was met tien minuten binnen. En vijf minuten later weer buiten.

Ze hadden ontzettend mooie dingen, eerlijk is eerlijk. Maar het geld dat ze er voor vragen is gewoon niet normaal...Voor een wollen vest vroegen ze $300. En dan komt er dus nog 9% TAX bij. Reken maar uit. Te achterlijk voor woorden. Uitverkoop was er ook gewoon niet. 

Bij de Nike heb ik opnieuw twee shirts van de marathon gekocht: een hardloopshirt (fel oranje, goed voor in het donker!) met lange mouwen en een gewoon t-shirt.

Ik besloot om langzaam maar zeker naar Lower Manhattan te gaan. Daar zat op een hoek bij elkaar de Adidas en de Hollister, en op Broadway in dat deel van Manhattan (SoHo) ben ik in juni goed geslaagd voor nieuwe schoenen...Dus vol verwachting die kant op!

Bij Adidas (waar ik voor Dunc wat leuks wilde scoren) viel het tegen: het stond veel in het teken van voetbal. En bij de Hollister was het ook niet je van het. Daar wel een shirtje voor Dunc gescoord. Ik zag nog een erg leuke sjaal en bijpassende muts liggen. Ze durfden er $45 voor te vragen. Nou, dan is een sjaal van de H&M van 4 euro ook goed! Koud hoef ik het niet te hebben!

Het was overigens een topdag qua weer: boven de twintig graden en dus kon ik de hele middag in een t-shirtje buiten lopen. Heerlijk!! Helaas is dat donderdag over.

Op Broadway ben ik ongeveer alle winkels afgegaan waar ze All Stars verkochten. Ik heb immers keihard nieuwe nodig! In heel veel winkels hadden ze de hele basic schoenen. Rood, groen, donkerblauw, wit, zwart...en daar bleef het wel bij. En daar was ik nou net niet naar op zoek. Ik begon al langzaam de moed op te geven, tot ik bij de Flagship Convers store kwam. Daar heb ik m'n eigen stijl All Stars ontworpen. Donderdag kan ik ze ophalen, dan zal ik ook een foto er van maken en die opsturen.

Na een lunch bij een straatkraam nam ik de metro richting Brooklyn. Daar is barweinig te beleven, ik zeg het gelijk. Er is een straat die leuk is, in de rest van Brooklyn wil je niet dood gevonden worden. Fulton street, daar ging ik naartoe. DE shopping street van Brooklyn. De vorige twee keren heb ik er bij een en dezelfde winkel de nodige All Stars gekocht. En vandaag...was het weer raak. Dus ook paar nummer 19 was een feit. 19 and still counting! Ze zijn net ff lichterblauw dan blauw. 

Ik dacht het geniale idee te hebben om naar het New York Transit Museum te gaan, het museum over het OV in New York. Ik daar naartoe, waren ze het aan het herinrichten...Dus morgen of donderdag nog maar een keer proberen!

Ik ben teruggegaan naar Manhattan en heb een tijd rondgehangen in de Apple Store om m'n sociale contacten bij te houden.

Vanavond heb ik meer dan verrukkelijk gegeten bij "Five Guys. Burgers and Fries." Ge-wel-dig eten, ik kan niet anders zeggen! Culinair hoogtepunt!

Daarna ben ik richting huis gegaan.

New York dag twee: de Chinezen nemen de Italianen over en ik houd de economie wel draaiende!

Het is kwart voor elf en ik lig al lekker in bed. Het was een lange dag vandaag. Gisteravond even voor negenen naar bed gegaan (toen viel ik echt om) en ik was om even na half zes vanochtend wakker. Toch gewoon een nacht van ruim 8,5 uur gemaakt, ik mag niet klagen.

Om even na negenen vanochtend lopend vertrokken naar het treinstation. Heerlijk weertje, niet te klagen met de zon.

Hele route opgeschreven en ik dacht dat het wel goed zou komen. Miste alleen een straat die ik moest hebben (links heette het anders dan rechts, altijd handig), dus ik heb een half uur omgelopen...Afijn, gebeurt me nu ook niet meer!

Treinreis was een half uur naar Manhattan. Toen ik daar aankwam en boven de grond kwam, voelde het helemaal als thuiskomen. Heerlijk. De drukte, alle indrukken en alles wat er om je heen gebeurt - heerlijk is dat.

De eerste twee uurtjes heb ik rond Penn Station gelopen. Macy's, Modells en wat andere (onbekende) zaken. En: de eerste aankopen waren een feit. Een prachtige Yankeesjas (foto volgt hopelijk) en een t-shirt, ook van de Yankees.

Bij de Foot Locker hadden ze uitverkoop op alle NYC Marathon spullen. Een shirt met lange mouwen en een shirt met korte mouwen gescoord - vooral die eerste was nodig. Die tweede vooral leuk.

Na een lunch bij de McDonalds (de Subway en de KFC waren gewoon te druk) ging ik naar Nike Town op Fifth Avenue. Alles stond daar in het teken van de marathon (die was zondag). Echt geweldig. Ze hebben hele gave t-shirts etc., ik sluit niet uit dat ik een dezer dagen er nog een keer zal komen om er een (of meerdere) aan te schaffen.

Ik was in de buurt, dus: ik ging ook maar 'even' naar de Apple Store, drie blokken verderop. En zelfs daar staat men tegenwoordig in de rij. Waarom was me niet volkomen duidelijk, want toen ik naar binnen ging mocht ik gewoon. Afijn, het was weer ongelooflijk druk. Volgens mij is het daar altijd zo. Niet normaal. Wat nou economische crisis? De iPads, iPhones en laptops vlogen de deur uit. Ik hield het bij de sociale netwerken updaten en e-mail checken. Nothing more.

Favoriete winkelkeet Hollister heeft ook een winkel op Fifth Avenue. Helaas was de rij te lang om er in te gaan staan (lees: ik had gewoon geen geduld) dus morgen een nieuwe poging wagen. De Abercrombie stond helemaal in de stijgers, heb niet gezien of ze open zijn.

Ook een behoorlijke tijd op Times Square/Broadway/42nd street rondgehangen. Ze durven tegenwoordig de hoofdprijs voor sommige dingen te vragen. Een schande.

Ik besloot voor m'n avondeten naar Little Italy te gaan. Althans, dat dacht ik. Ik was er en heb een uur in de rondte gelopen. Little Italy bestaat nog uit anderhalve straat. Het is helemaal verdwenen verder. Overal waar je kijkt (rondom Canal Street, aan beide kanten) is het China Town geworden. Ik bedank toch echt voor de bami, ik wilde pizza!

Dus op naar Times Square, alwaar ik bij Sbarro een eenvoudige slice cheese pizza met een ginger ale (toch wel de favoriete frisdrank aan het worden) naar binnen gewerkt. Het was voldoende.

Ook hier is het al om 18:00 donker, dus ik heb op Times Square een paar foto's gemaakt, verder niet heel bijzonder maar wel leuk. Ben op de rode tribune bovenop gaan staan en vanaf daar wat aardige foto's gemaakt.

Daarna ben ik teruggegaan naar de Nike op Fifth Avenue, ik besloot om m'n verjaardagscadeau al te kopen. Ik kon het niet laten. Overigens: Amerika is een schande rijker. Ik moest $5 betalen om te pinnen. Het moet niet gekker worden...Morgen of overmorgen op zoek naar een goedkopere bank.

Rond een uur of half 8 zat ik er wel doorheen, ik had behoorlijk veel gelopen. Ik besloot vanaf Central Park de metro naar Penn Station te pakken. Ik stapte alleen met m'n poffertjeskop in de train richting de Bronx. Gelukkig ontdekte ik het al bij de eerstvolgende halte. Dus ik weer terug met de metro en op Penn Station de trein naar Valley Stream gepakt. Ik nam de trein van 19:54, en dat was nog spitsuur...Dus toen Karel Kaartjesknipper langskwam moest ik $4 toeslag betalen op m'n ticket die buiten de spits geldig was. En bedankt! Ik zou de spits de hele dag laten gelden. 's Morgens is het tot 10:00 richting New York en 's middags vanaf 16:00 tot 20:00 vanaf New York weg. Niet te filmen. Maar goed: dat weet ik ook weer!

Morgenochtend ga ik met Mirella mee met de auto naar de stad, dus het wordt vroeg m'n bed uit. Dit was het voor nu, morgenavond weer!

New York dag 1: reizen, een vervelende Fransman en lachwekkende douane‏

Het is nu 18:35 en ik ben een klein uur bij Mirella en de mannen thuis. Gelukkig, zal ik maar zeggen.

Vanochtend om even voor achten stond Martin voor de deur om ons op te halen en mij naar Schiphol te brengen, pappa ging mee.

Het eerste probleem was met self service check-in (standaard bij KLM): mijn paspoort kon niet worden gelezen.

Gelukkig had ik al ingecheckt, ik wilde alleen m'n stoel nog wijzigen. Geen man overboord.

Met de bagage (wat je tegenwoordig ook al zelf moet doen - waar betalen we nog voor?!) ging het ook mis.

De grondstewardess van dienst kon mij niet vertellen of mijn bagage in een keer door ging naar JFK of dat ik het op Parijs moest ophalen en weer in moest checken.

Hoe tijd verloren kan gaan...Gelukkig kon de baliemedewerkster mij melden dat mijn koffer 'natuurlijk' gelijk door naar JFK gaat, dat ik me er geen zorgen om hoef te maken. Communicatie...Enfin.

Ik was zowaar snel door de koffertjescontrole en had toen nog een goed uur voordat ik moest boarden. Even rustig bij de AKO geweest (niks gekocht!) en lekker gezeten in de foodcourt. Mentaal voorbereiden op de lange reisdag die voor me stond.

Bij de gate me weer kapot geërgerd aan het domme volk Hollanders. Er wordt omgeroepen 'blijft u nog even zitten'. Iedereen staat op. Ben je dan dom of hoe zit het? Dat soort volk moet je gelijk weigeren om mee te gaan met de vlucht...Afijn, ik zat bij de nooduitgang dus ik kon languit liggen. Naast me kwam een nogal onervaren stewardess zitten (nee, ze was niet 21, zoals Jessica vorig jaar pap ;-)) die kennelijk nogal zenuwachtig was voor de vlucht. Gelukkig zat ze maar 2x5 minuten naast me.

Na een uurtje vliegen (het taxien op Parijs leek langer te duren - en maar denken dat de Polderbaan ver weg was) was ik op Parijs CDG. Een saai vliegveld. Ik had gehoopt op een tent a la McDonalds (9 uur 's morgens was me toch echt iets te vroeg) om even iets naar binnen te schuiven, met het oog op een nieuw culinair hoogtepunt in het vliegtuig. Mooi niet. Ik kon wel alle luchtjes kopen die ik wilde, een fatsoenlijk eettentje was er niet. En ik moest werkelijk het hele vliegveld over. Je zou denken dat vleugel 2E en 2F naast elkaar zitten. Mooi niet. Trapje op, trapje af, zigzaggen door allerlei gangetjes en uiteindelijk drie kwartier erover gedaan om bij de gate te komen - weliswaar wel met paspoortcontrole en koffertjescheck. Maar toch. Blijft natuurlijk niet handig zo. Ik ben blij dat ik niet heb gekozen voor de overstap van 45 minuten - die was er namelijk ook. Risico was te groot.

Ik vloog van Parijs naar New York met het grootste passagiersvliegtuig ter wereld: De Airbus A380-300. En ik kan zeggen: wat een bak. On-ge-looflijk. Twee verdiepingen, ik geloof dat er 500 mensen aan boord waren (vlucht was helemaal vol). Deuren waar je met z'n 3'en doorheen kon en een man of 15-20 personeel denk ik zo. En de business class echt chiquer dan chique. Gaaf! Ik zat wel prima, wat meer beenruimte dan gemiddeld. Wel een enorme eikel van een vent naast me. Fransman (gek he, als je vanaf Parijs vliegt met Air France) en behoorlijk wijnliefhebber, laat ik het zo noemen. Hij heeft tijdens de vlucht 6 of 7 flesjes wijn gedronken. En dat ging ik aardig tempo. Hij was op een gegeven moment vervelend. Steeds meer ruimte innemen met z'n armen (elbowen, ik moest ongeveer opgevouwen zitten), hij kon maar niet stilzitten, liet vanalles vallen...Om gestoord van te worden. Ik was erg blij toen we in New York waren, eindelijk van die eikel af. Wel kreeg ik nog even een paar beuken met z'n tas van 'm, waarom is me tot op dit moment een raadsel. En sorry zeggen ho maar.

Het culinaire hoogtepunt, trouwens, viel me meer dan 100% mee. Het was voor vliegtuigvoedsel zelfs lekker! Ik had iets met kip, broccoli en aardappelpuree. Daarnaast een pastasalade met kaas en gehakt, en een stokbroodje met boter. Complimenten voor Air France, want zo heb ik het zelden meegemaakt! Maar dat was het dan ook wel, het positieve. De vriendelijkheid van de meeste bemanningsleden was onder de maat, ik heb welgeteld drie drankjes gehad in 8 uur tijd...

We hadden een uur vertraging (vertrokken pas om 14:30) omdat twee idioten het leuk vonden om hun koffers wel aan boord te laten gaan maar zelf niet in te stappen. Die moesten er dus weer uit. Great. We waren maar 20 minuten te laat op JFK, een groot deel van de vertraging was dus alweer ingelopen. 

De immigration verliep meer dan soepel. Het ooit zo strenge proces waar ik toch wel een beetje tegenop zag, omdat ik alleen was, stelde echt niets voor. De enige vraag die mij gesteld werd was of ik een burger van de VS was of een toerist. Na het laatste te hebben gezegd heette de man mij een warm welkom in Amerika. Is wel eens anders geweest! Na de douane gelijk bij de koffercarroussel, waar de koffers al lagen te draaien. Ik had direct mijn koffer te pakken, dus ik was er zo weg. Op naar buiten, waar Mirella me op kwam halen.

Natuurlijk een warm onthaal en in huize Bonilla werd me een lekkere pasta voorgeschoteld. Verder een tijd met Angel American Football zitten kijken. Ik snapte er nooit iets van, maar ben in een uur een stuk wijzer geworden. En nu is het wel een beetje vechten tegen de vermoeidheid. Hoe langer ik wakker blijf, hoe later ik morgen wakker word - het is een kwestie van: wordt het 4:00 of 6:30?

Ik geloof dat er nog een AF-wedstrijd op tv is zo, dus die ga ik maar kijken. Morgen rustig aan eerste dagje Manhattan. En morgenavond zal ik weer uitgebreid verslag doen!

Moeilijke keuze

Vanmiddag om kwart voor drie stap ik de lift in naar beneden. Ik heb definitief de keuze gemaakt om te stoppen met m’n opleiding. Het is een hele moeilijke keuze geweest, maar ik weet dat ik er volledig achter sta. Het is voor mezelf het beste – en ik zit (of eigenlijk: zat) er immers voor mezelf. Hoe gezellig en hoe leuk het was met de mensen met wie ik studeerde: dat is geen reden om te blijven. Het gaat om de studie.

Vorig jaar ben ik me heel goed gaan oriënteren op wat ik wilde na VWO 6. Er kwam naar voren dat ik de politiek graag in wil. Maar welke weg bewandel je dan? Rutte en Verhagen hebben geschiedenis gedaan. Cohen rechten. En Wilders is wat meer econoom. Dus een voorgeschreven studie waarmee je de politiek in kan bestaat niet, dat blijkt. Na een goed gesprek met de decaan kwamen er twee opties naar voren: politicologie en bestuurskunde.

Bij beide heb ik open dagen bezocht. Ik kwam uiteindelijk tot de ontdekking dat politicologie te abstract was en niet mijn ding. Bestuurskunde daarentegen was het helemaal. Vol interactiviteit, actualiteit, veel openbaar bestuur. Eigenlijk de ideale studie voor mij. Na vier open dagen en drie meeloopdagen (waarvan beide 1x in Leiden, de rest in Rotterdam) wist ik het zeker: ik ga bestuurskunde doen in Rotterdam!

Goed, examen gehaald, lekker genoten van de vakantie – het is voorbij gevlogen. Op 15 augustus begon het al een beetje: de EUREKA-week, de kennismakingsweek van de Erasmus Universiteit van Rotterdam. De eerste elf medestudenten leerde ik deze week kennen. Een leuke groep, het gaf me een goed gevoel om met veel zin te beginnen aan m’n nieuwe studie!

De eerste weken waren erg leuk. Elkaar een beetje leren kennen voornamelijk. Leuke, toffe mensen, dat had ik al snel door. De colleges waren niet altijd even interessant.  Het eerste tentamen viel vies tegen. Hard geleerd, veel geknokt. Het was een behoorlijk boek. En twaalf teksten die allemaal behoorlijk zweverig waren. Ze gingen overal ergens anders over met allemaal andere theorieën en schrijfstijlen. Erg lastig. Er kwam uiteindelijk een 4,7 uitrollen – wat me eerlijk gezegd niet heel erg tegenviel.

Sociologie. Blok twee. Het werd ervaren als het leukste vak van het eerste jaar. Ik deelde die mening niet. Het viel vies tegen. Het openbaar bestuur was ver te zoeken. Theorieën over de samenleving van Marx, Weber, Durkheim en noem er zo nog maar een paar: het was het niet voor mij. Het begon toen langzaam maar zeker te dagen: is het wel iets voor mij? Abstractheid, theorieën over allerlei zaken en de vakken waren totaal niet samenhangend en aansluitend op elkaar. Ik besloot een afspraak te maken met de studieadviseur.

Toen had ik al meerder gesprekken gevoerd met mensen die dichtbij me staan. En ook veel nagedacht over en getwijfeld aan m’n keuze. Is het dit wel? Wil ik hier mee verder? De tegenzin begon te komen. Ik had er steeds iets minder zin in. Steeds met meer tegenzin naar Rotterdam toe. Nee, het reizen was het zeker niet, ook al deden mij Tweets zo nu en dan anders vermoeden. Maar de studie beviel me gewoon niet. En moet je dan maar door gaan modderen? Nee.

De mensen met wie ik gestudeerd heb, ga ik ontzettend missen. Want het was ontzettend leuk en goed met elkaar. We hadden echt een leuk clubje. Maar voor de gezelligheid studeer je niet. Je studeert om met plezier dingen te leren, dat wat je bevalt en dat wat jouw ding is. En dat was dit gewoon niet.

Het is een hele moeilijke keuze geweest. Maar ik weet zeker dat het voor mezelf de juiste keuze is. Ik vind het ontzettend moeilijk deze tijd. Ik wil daarom iedereen bedanken die me steunt. Met een telefoontje, een Tweet, een sms’je of een facebookbericht. Het doet me goed.