Moeilijke keuze

Vanmiddag om kwart voor drie stap ik de lift in naar beneden. Ik heb definitief de keuze gemaakt om te stoppen met m’n opleiding. Het is een hele moeilijke keuze geweest, maar ik weet dat ik er volledig achter sta. Het is voor mezelf het beste – en ik zit (of eigenlijk: zat) er immers voor mezelf. Hoe gezellig en hoe leuk het was met de mensen met wie ik studeerde: dat is geen reden om te blijven. Het gaat om de studie.

Vorig jaar ben ik me heel goed gaan oriënteren op wat ik wilde na VWO 6. Er kwam naar voren dat ik de politiek graag in wil. Maar welke weg bewandel je dan? Rutte en Verhagen hebben geschiedenis gedaan. Cohen rechten. En Wilders is wat meer econoom. Dus een voorgeschreven studie waarmee je de politiek in kan bestaat niet, dat blijkt. Na een goed gesprek met de decaan kwamen er twee opties naar voren: politicologie en bestuurskunde.

Bij beide heb ik open dagen bezocht. Ik kwam uiteindelijk tot de ontdekking dat politicologie te abstract was en niet mijn ding. Bestuurskunde daarentegen was het helemaal. Vol interactiviteit, actualiteit, veel openbaar bestuur. Eigenlijk de ideale studie voor mij. Na vier open dagen en drie meeloopdagen (waarvan beide 1x in Leiden, de rest in Rotterdam) wist ik het zeker: ik ga bestuurskunde doen in Rotterdam!

Goed, examen gehaald, lekker genoten van de vakantie – het is voorbij gevlogen. Op 15 augustus begon het al een beetje: de EUREKA-week, de kennismakingsweek van de Erasmus Universiteit van Rotterdam. De eerste elf medestudenten leerde ik deze week kennen. Een leuke groep, het gaf me een goed gevoel om met veel zin te beginnen aan m’n nieuwe studie!

De eerste weken waren erg leuk. Elkaar een beetje leren kennen voornamelijk. Leuke, toffe mensen, dat had ik al snel door. De colleges waren niet altijd even interessant.  Het eerste tentamen viel vies tegen. Hard geleerd, veel geknokt. Het was een behoorlijk boek. En twaalf teksten die allemaal behoorlijk zweverig waren. Ze gingen overal ergens anders over met allemaal andere theorieën en schrijfstijlen. Erg lastig. Er kwam uiteindelijk een 4,7 uitrollen – wat me eerlijk gezegd niet heel erg tegenviel.

Sociologie. Blok twee. Het werd ervaren als het leukste vak van het eerste jaar. Ik deelde die mening niet. Het viel vies tegen. Het openbaar bestuur was ver te zoeken. Theorieën over de samenleving van Marx, Weber, Durkheim en noem er zo nog maar een paar: het was het niet voor mij. Het begon toen langzaam maar zeker te dagen: is het wel iets voor mij? Abstractheid, theorieën over allerlei zaken en de vakken waren totaal niet samenhangend en aansluitend op elkaar. Ik besloot een afspraak te maken met de studieadviseur.

Toen had ik al meerder gesprekken gevoerd met mensen die dichtbij me staan. En ook veel nagedacht over en getwijfeld aan m’n keuze. Is het dit wel? Wil ik hier mee verder? De tegenzin begon te komen. Ik had er steeds iets minder zin in. Steeds met meer tegenzin naar Rotterdam toe. Nee, het reizen was het zeker niet, ook al deden mij Tweets zo nu en dan anders vermoeden. Maar de studie beviel me gewoon niet. En moet je dan maar door gaan modderen? Nee.

De mensen met wie ik gestudeerd heb, ga ik ontzettend missen. Want het was ontzettend leuk en goed met elkaar. We hadden echt een leuk clubje. Maar voor de gezelligheid studeer je niet. Je studeert om met plezier dingen te leren, dat wat je bevalt en dat wat jouw ding is. En dat was dit gewoon niet.

Het is een hele moeilijke keuze geweest. Maar ik weet zeker dat het voor mezelf de juiste keuze is. Ik vind het ontzettend moeilijk deze tijd. Ik wil daarom iedereen bedanken die me steunt. Met een telefoontje, een Tweet, een sms’je of een facebookbericht. Het doet me goed.