Road
trip 2012: New York, Dag 1
Een nieuwe trip op het programma. Weer een
unieke: voor het eerst doen we Canada aan. Daarover later meer. Eerst zijn waar
we zijn.
Het is 4:50 als m’n wekker gaat. Alsof ik de
winkel in Haarlem moet openen. Nee, dat hoef ik niet. We gaan op pad. Om 6:15
moeten we op Schiphol zijn, dus op tijd vertrekken. Normaal vliegen we twee tot
vier uur later, maar nu was het even doorbijten.
Na een vlotte rit naar Schiphol (’t was druk,
om 6 uur op de weg) naar de check-in. Sinds enige jaren doen we het zelf,
hoeven we niet in de rij en enkel onze bagage af te geven. Helaas waren ALLE
self-service check-in palen afgesloten, dus moesten we wel naar de check-in
balie. Gelukkig was ’t nog niet druk, ’t was de enige vlucht die zo vroeg vertrok.
Een handjevol mensen, we waren zo aan de beurt.
De tante van United was niet de meest
vriendelijke, vooral erg eigenwijs. Als antwoord op onze vraag waarom we zelf
niet in mochten checken: ‘Dat kunt u nooit met een Nederlands paspoort.’ Prima,
we laten haar wel in die waan. We weten zelf wel beter en gaan niet in
discussie.
De paspoortcheck ging ook erg vlot.
Tegenwoordig een testsysteem om het zelf te doen. Paspoort voor de lezer
houden, naar het scherm kijken en klaar. Ik was de eerste die er gebruik van maakte,
een enkeling in de rij volgde. Als er een schaap over de dam is…
Afijn. Vast rondje over Schiphol. Boekie hier,
snoepie daar, tijdschriftje zus, ontbijtje zo…En rond achten richting de gate
voor het interview der interviews. Lachwekkend is het wel te noemen, ja. Toen
ik in november via Parijs naar de States vloog, had ik niks…
Ons vertrek was gepland voor 9:15, pas na 9:00
gingen we instappen. En toch vertrokken we met maar tien minuten vertraging.
De eerste ruzie was alweer gemaakt, nog voor
we van de gate waren vertrokken. Vanwege het zeer kleine vliegtuig en de zeer
beperkte ruimte voor bagage, wilde ik wat jassen verplaatsen zodat mijn koffer
ook boven kon liggen. Toen stond er een vrouw briezend op en ging heerlijk uit
haar dak. Ah, gezellig, we hadden vrienden gemaakt! En dat om een paar jassen…
De vlucht was niet om over naar huis te
schrijven. Veel turbulentie, een hoop ellende, slecht eten, knieën in m’n nek,
slecht zitten…Pffffffff. Ik was blij dat we er waren. De landing was er ook
niet één om over naar huis te schrijven. Eerst de twee rechter achterwielen
alvorens de piloot de rest aan de grond kreeg. Geweldig. Wát een ellende.
Douane in de States ging weer probleemloos,
koffers waren er al toen we aankwamen en dus stonden we binnen het uur bij de
trein richting Manhattan. Half uurtje met de trein en we waren echt weer thuis.
Heerlijk. Koffers op een punt afgegeven en lekker de stad in. Te beginnen met
een lunch die hard nodig was na het geweldige vliegtuigvoer. De T.G.I. Friday’s
heeft andermaal bewezen dat je er prima kan eten, een enkele locatie
daargelaten…
Een rondje langs vaste straten en winkels
(vooral voor All Stars, betrapte ik mezelf al heel snel op…) te beginnen in
Brooklyn. Maar: op het vaste adres daar viel ’t tegen, jammer genoeg. Niet
vernieuwend en niet apart genoeg. Bij Foot Locker een hoop meer succes.
Ook bij de Flagship store van Converse hadden
ze érg leuke schoenen, maar $150 was me iets te veel van het goede. Ook had ik
wel een leuk idee voor een eigen ontwerp, maar ook hier geldt: $150 is me iets
te veel van het goede.
Na her en der nog een winkel in te zijn
geweest (en een ellenlange zoektocht naar Nike Town, die in mijn belevenis op
48th zat. Het bleek 57th te zijn. Valt mee…) ’s avonds gegeten bij Sbarro’s.
Toen begon de vermoeidheid langzaam te komen: we waren al heel lang wakker.
Koffers dus gehaald en op naar ons vertrouwde adres op Valley Stream.
Op het station werden we opgehaald door Angel.
Na de laatste twee innings van de Yankees gezien (die in de 9de
inning nog wonnen ook) werd het tijd om ons bed in te duiken. 24 uur op. Het
was een geslaagde dag, zeker vanaf het moment dat we het vliegtuig uit waren.
Morgen eerste wedstrijd…
New
York, dag 2
Van een jetlag was bijna geen sprake. Om 23:00
gaan slapen en om 6:30 wakker: da’s een hele normale nacht. Na de nodige
sociale updates om 9:15 richting het station om naar New York te gaan.
Aldaar ontbeten bij Au bon pain, zeer bekend
al jaren en al jaren prima. Weer terug naar Broadway/La Fayette, waar o.a. de
Hollister en Adidas zaten. Maar beide hadden niet veel bijzonders. Toch nog
even teruggeweest naar de Converse Flagship store, ik wilde een
sleutelhangerallstar met de USA flag opdruk. En ik kwam naar buiten met de
sleutelhanger…En een paar All Stars. Alweer. De leuke van gisteren in een iets
goedkopere versie gevonden en dus was ik andermaal een tevreden mens.
Op naar Times Square. Ook her en der
rondkijken, nog meer rondkijken en uiteindelijk niks kopen. Voor veel dingen
durven ze een hoop te vragen, en dat zouden we vandaag nog vaker tegenkomen…
Om 16:07 was het tijd voor wedstrijd nummer
één, dus het was tijd om richting Yankee Stadium te gaan. Kaartjes moesten we
nog ophalen, zgh. Will Call. Echter, toen we er om 13:15 waren, werd ons
verteld dat we om 14:00 nog maar een keer terug moesten komen. Bespottelijk…Dus
maar een rondje gelopen, wat winkeltjes in en uit en her en der wat foto’s
genomen.
Na de kaartjes gehaald te hebben gelijk naar
binnen gegaan. De eerste 18.000 kregen iets, maar wat het is weten we nog
steeds niet…Natuurlijk wel aangenomen, want we zijn en blijven Hollanders.
Iedere keer dat we in Yankee Stadium zijn is
het iets magisch, al zijn we er al vaak geweest. De shop in geweest (hier
vragen ze écht belachelijk veel voor alles…En ’t is ’t niet echt waard) en
uiteindelijk naar buiten gekomen met een koelkastmagneet en een koffiekan voor
in de trein.
Een lunch met kruidenboterbroodjes (niet
verkeerd) en colaatjes, voor een hoop eet- en drinkwerk betaal je je scheel.
Een Bud Light $9,50, een portie friet met drie stukjes kip $12 en ga zo maar
door…
De wedstrijd dan. Ene Freddy Garcia startte,
die kennen we nog van een paar jaar geleden. Toen was het absoluut geen succes
en mocht hij na 1.1 inning vertrekken. Het begin was ook niet veelbelovend: in
de eerste inning gelijk 3 punten tegen. En 3x 3 slag, zo is ’t ook weer.
Gelukkig kon Nick Swisher iets terugdoen met een solo home run, 3-1.
Ook inning 2 was niet best, en na weer 3
punten tegen mocht meneer Garcia gaan. Onder luid boegeroep werd hij na 1.2
inning gewisseld voor Rapada, wie kent ‘m niet…
De wedstrijd bloedde dood. Rapada gooide 1.1
prima inning, Phelps gooide 3 foutloze innings maar aan slag waren de Yankees
he-le-maal niks. Vanaf het begin totaal geen overtuiging, zelfs bijna geen
honkslagen.
In de 7de inning sloeg Curtis
Granderson nog een home run en uiteindelijk in de tweede helft 9 scoorde de
Yankees nog 3x, met dank aan pinch hitter Raul Ibañez. Landgenoot Andrew Jones
deed mee, maar niet gezien.
Uiteindelijk met 7-5 verloren en de cijfers
suggereren dat ’t een aardige wedstrijd was van beide kanten. Nou: nee.
Op naar Times Square. Met onze kaartjes van de
Yankees kregen we 15% korting bij Modells. ’s Middags een mooi retroshirt
(Cooperstown Collection) van de Yankees gespot, maar het gevraagde bedrag was
iets te veel van het goede. Met de 15% korting was het anders. En uiteindelijk
werd het nog een tientje goedkoper. Producten goed prijzen is ook een vak
apart. Hartelijk dank, pa! Door om ergens een hapje te eten. Het werd Ruby
Tuesday, omdat het wachten bij het Hard Rock Café een uur was…En dat was ons
even te lang. Na een prima maaltijd op naar Valley Stream, op naar huis.
New
York, dag 3
Na opnieuw een aardige nacht en een ontbijtje
thuis (inclusief Langs de Lijn), in de zon een wandeling naar het station van
Valley Stream. Volgens Angel ‘nog niet eens een kwartier’. Nu lopen wij niet op
het allerhoogste tempo, maar een goede 5 km/h zit er echt wel in. En het is
echt langer dan een kwartier. 38 minuten, om precies te zijn…Maar ach, wat
maakt ’t uit. De zon scheen dus we hadden niet te klagen.
Op het station in Manhattan kregen we het
heugelijke nieuws te horen dat Feyenoord met 1-0 heeft gewonnen van AZ. Hulde!
In Manhattan aangekomen direct door naar
Yankee Stadium: tijd voor wedstrijd twee! De Yankees hadden iets goed te maken
na het debacle van gisteren. Dit keer gelukkig met CC Sabathia, een man van om
en nabij de 150 kilo en een omvang van 2x2 meter. Verreweg de beste starter van
de Yankees. We zaten héérlijk in het zonnetje, uit de wind en dus: perfect.
Alleen een t-shirt was genoeg.
De Yankees speelden met een hoop meer
vertrouwen dan gisteren. Elke inning mensen op de honken, veel honkslagen, heel
veel keer vier wijd. Het resulteerde echter in ‘maar’ zes punten, niet goed
genoeg omgegaan met alle kansen. CC Sabathia gooide vier perfecte innings maar
zakte daarna in. Uiteindelijk na acht innings eruit en een overwinning kon hij
bijschrijven op zijn resultaten. Home runs waren er van Granderson (net als
gisteren) en Andruw Jones. De Nederlander bij de Yankees. Maakte een hoop goed
van zijn zeer matige slagprestaties van gisteren. En toch uniek om mee te
maken: Als Nederlander een Nederlander een home run zien slaan voor de Yankees.
Na de wedstrijd met de metro een heel eind
gezakt op de kaart: we hadden tickets gereserveerd voor het 9/11-memorial. Na
een footlong bij de Subway (eindelijk! De eerste deze vakantie! Werd tijd!)
gingen we naar het memorial toe. Het was net alsof je ging vliegen: door
detectiepoortjes, portemonnee, camera, telefoon etc uit je zakken, vesten en
jassen uit…En vier keer je kaartje laten zien. Afijn, alles voor de veiligheid,
zal ik maar zeggen?
Het memorial was ik in november al geweest.
Maar andermaal maakte het indruk. En rondom het memorial zijn ze gewoon aan het
bouwen aan het nieuwe World Trade Center complex. Dit weekend is het Empire
State Building niet meer het hoogste gebouw van Manhattan: One World Trade
Center is hoger.
Het was wel erg druk. Drukker dan toen ik er
was in november. En: een hoop toeristen waren échte toeristen. Poseren voor de
watervallen met een big smile op hun gezicht. Ja, daar kan ik me behoorlijk aan
irriteren. Behoorlijk respectloos…
Na de memorial en het bijbehorende visitors
center naar de Brooklyn Bridge. Dat zouden we al vanaf 2008 elk jaar doen, maar
vanaf 2008 was het ons nog niet één keer gelukt. Nu dus wel. Behoorlijk wat
(hopelijk) mooie foto’s gemaakt, maar ook hier geldt weer: wat was het druk…
Op naar Times Square. Ik moest nog de nodige
souvenirs halen. Gezien er op Times Square 437 souvenir shops zitten, moest dat
geen probleem worden…Wel dus. Zoveel keuze. Maar een hoop is voordehand liggend
en/of ze vragen er de hoofdprijs voor. En da’s me dan weer net iets te veel van
het goede.
Na een kop thee resp. koffie bij de Starbucks
gegeten bij de KFC. Aardig, maar niet meer dan dat. Het krokante randje was ver
te zoeken, dat komt vast en zeker omdat ze in van die warmhoudbakken liggen. De
wedges waren prima, dus al met al niet zeuren.
Nog even her en der rondgelopen, maar niets
bijzonders gespot.
Een mooie dag, andermaal. En nu wel met
overwinning van de Yankees. Zoals het hoort.
Morgen gaan we verder. Op naar Toronto!
