Vanaf de dag dat ik 18 jaar ben geworden, zes jaar geleden dus, ben ik donateur van KWF Kankerbestrijding. Ik heb het altijd gezegd: als ik 18 ben, word ik donateur.
Aldus geschiedde.
Inmiddels zijn we 71 afschrijvingen verder. €6,- per maand breng ik naar het KWF. Een snelle rekensom leert mij, dat dit om €426,- gaat. Maakt me niet uit: voor mij persoonlijk is het belangrijk dat ik op een manier mijn bijdrage lever aan de strijd tegen deze afschuwelijke ziekte welke we allemaal van dichtbij meemaken. Daarnaast loop ik al jaren fanatiek de collecte voor KWF, met hetzelfde idee. En: tijdens de vijf collecteweken die ik gelopen heb, heb ik een kleine €1000,- opgehaald. Alle beetjes helpen. Mijn dankbaarheid naar de mensen die iets in de collectebus gooien, is groot.
Een niet al te lange tijd geleden (ik woonde al in Alkmaar) werd ik - anoniem - gebeld. Ik ben de beroerdste niet, dus ik nam op. Het bleek een dame van het call center van KWF te zijn. 'Ja meneer, u bent al even donateur, en wij zien dat u €6,- per maand doneert, maar dat vinden we weinig dus we willen het verdubbelen.' PARDON? Ik wist niet wat ik moest zeggen. Zo verbaasd als dat ik was. Had ik het echt goed gehoord? Ik zei: 'Maar waarom belt u? Al sinds ik 18 ben, ben ik donateur.' 'Ja meneer, maar we vinden kleine donaties niet veel waard, dus we bellen donateurs nu om te vragen om de maandelijkse donatie te verdubbelen.' Nog steeds verbaasd en met klapperende oren stond ik in de keuken de kit van m'n aanrechtblad af te schrapen.
Verbazingwekkend. Asociaal.
Het kostte me enige moeite om niet boos te worden aan de telefoon. De dame doet immers ook slechts wat haar wordt opgedragen. Ik heb haar verhaal aangehoord, maar daarna vriendelijk bedankt. En wel even gezegd: 'Wees blij met de kleine donateurs. Veel kleine donateurs brengen ook een hoop geld in het laatje. Prettige dag nog.'
En ik moest echt even bijkomen...
