Soms komt het voor dat je een verkeerde keuze maakt. Van verkeerde keuzes maken leer je. Ik heb vorig jaar zo'n verkeerde keuze gemaakt door aan bestuurskunde te beginnen. En ik deed er verstandig aan om er per 1 november mee te stoppen.
Na opnieuw een uitgebreide ronde open dagen en veel twijfels was ik er wel uit. Ik ben in september begonnen met de lerarenopleiding Nederlands. Al jaren praat ik er over. Dan moet je op een gegeven moment toch je roeping gaan volgen? De open dagen gaven me een goed gevoel. Veel beter dan bij bestuurskunde.
Voor de zomervakantie, nadat ik m'n studiekeuze al gemaakt had, heb ik een uurtje les staan geven aan een brugklas op het Bonhoeffer. Daar werd mijn keuze bevestigd: ja, ik vind dit leuk!!
We zijn nu drie maanden onderweg. Eind augustus kwam ik in een klas terecht waar ik verreweg de jongste was. Ja dat is best even anders. Maar ach, als die leeftijd alles was...Ik vermaakte me in Amsterdam met de mensen. En ook met de opleiding. Natuurlijk zijn er leuke en minder leuke dingen op een opleiding. Maar de perfecte opleiding bestaat volgens mij helemaal niet! Daar had ik ook wel vrede mee.
De eerste tentamenperiode had ik redelijk gedaan: twee gehaald en twee herkansingen. Dat was te overzien, al was ik in eerste instantie uitgegaan van zeker drie gehaalde tentamens...Afijn. It is what it is. Natuurlijk was er wel even teleurstelling, maar: opstaan en doorgaan.
Stageplek was inmiddels al geregeld. Per februari 2013 op 't Haarlem College.
Toch begon de twijfel een beetje toe te slaan. En een beetje meer. In eerste instantie was het: wil ik wel de komende 50 jaar voor de klas staan? Dat was eigenlijk simpel: nee, dat wil ik niet. Dus was er voor mij de optie om te zoeken naar een tweede deeltijdopleiding.
De laatste weken slaap ik slecht. Bang dat ik weer de verkeerde keuze heb gemaakt? Vaak een matig humeur. Soms zelfs erg slecht.
Vorige week moest ik een lesje geven aan m'n eigen klas: een hele vertrouwde omgeving voor mij. De mensen ken ik een beetje. Toen ik daar stond, zakte de moed me in de schoenen. Niet zozeer omdat ze zich gedroegen als mavo-2 leerlingen (dat was de bedoeling met oog op m'n stage). Meer het idee dat ik daar moest gaan staan. En dat ik daar de komende 50 jaar mee te maken heb...
Ik ben bij mezelf eens te meer te raden gegaan of ik de goede keuze heb gemaakt. De hele week sliep ik niet heel lekker, al was dat eigenlijk al sinds de inbraak van 3,5 week geleden.
Maandagavond ontdekte ik voor mezelf dat ik opnieuw een verkeerde keuze heb gemaakt. Toch wilde ik dat gevoel de kop indrukken. Ik wil niet weer stoppen. Ik wil doorgaan. Ik kan het tegenover alles en iedereen om me heen niet maken om te stoppen.
Maar doe ik het voor alles en iedereen om me heen? Of voor mezelf?
Gisterochtend voor ik naar school moest, brak ik. Tranen bleven komen. Nee. Dit is het ook niet voor me. Ik wil dit gewoon niet. Het voelt niet goed. Het is niet zo rooskleurig als het lijkt. Ik wil dit niet. Het past niet bij me! Aan het begin van het schooljaar was iedereen om me heen er zo zeker van. Inclusief ikzelf. Het is vreselijk dat mijn gevoel zo is omgeslagen. Het valt ook niet te verklaren. Maar: it is what it is. (Ik klink nu heel nuchter, maar reken er maar op dat me dit zoveel verdriet doet.)
Ik ben nu opnieuw studieloos. Misschien ben ik wel geen figuur om te gaan studeren, maar moet ik gewoon lekker gaan werken. Wie weet. Ik ga het de komende anderhalf jaar in alle rust ontdekken.
Opnieuw gaat de zoektocht naar mezelf beginnen. Waar ligt mijn verlangen, mijn toekomst? Als ik dat anderhalf jaar terug al wist...Dan had ik niet twee keer de verkeerde keuze gemaakt. Maar wie niet zoekt, zal ook niet vinden.
Voor nu is het tijd om de tranen te drogen. Er staat werk te wachten. En veel ook.
