De herfst is gewoon niet mijn favoriete tijd van het jaar.
De herfstdepressie is een terugkerend 'fenomeen'. Het einde van het jaar komt in zicht, plannen voor reorganisaties worden bekend en ontslagen vallen.
Het weer slaat om. Na de storm van vorige week maandag (klasgenoten van me zijn 7 uur bezig geweest om thuis te komen. Normaal doen ze 't in 1,5 uur) is het definitief herfst. Een gure wind die altijd tegen lijkt te zijn. En diezelfde gure wind maakt het een paar graden kouder. Brrrr!
En er is nog een negatieve kant aan herfstdepressie. Er zijn meer springers op het spoor. Meer machinisten (het beroep dat ik ook uit ga oefenen) worden geconfronteerd en soms getraumatiseerd met een aanrijding. Je voelt je compleet machteloos.
Ik wil het niet over depressie hebben. Want de herfst heeft ook mooie kanten. Ja, inderdaad. Ook al is het niet mijn favoriete tijd van het jaar.
In de herfst is de Dam tot Damloop. En de Amsterdam Marathon (waar ik altijd de halve marathon loop!). Toch wel twee hele mooie loopjes.
De herfst geeft de buitenwereld een mooi kleurtje. Bomen met de laatste bladeren, een water zonnetje aan een strakblauwe hemel en soms een enorme hoosbui. Dat heeft zijn charmes. (Goed, eerlijk gezegd is die hoosbui vooral goed als ik binnen zit en er niet meer uit hoef...)
En van al dat moois moet ik genieten.
Ieder jaar na de Amsterdam Marathon zakt mijn trainingsintensiteit enorm in. 'Ik zit wel goed binnen'. 'Het is koud buiten'. 'Ik ben moe'. 'Het is al donker en het is pas 17:15'. Allemaal excuses die ik geef om maar niet te hoeven lopen in de herfst. Schiet natuurlijk niet op.
Zeker niet met de Rotterdam Marathon in het vooruitzicht.
Nog 156 dagen en dan sta ik weer op de Coolsingel voor de start.
Over zes dagen verplicht ik mezelf om te beginnen met trainen.
Ik mag nog zes dagen excuses zoeken.
