Ku(ns)tgras

Er was, in een redelijk 'ver' verleden, een tijd dat ik zelf nog wel eens tegen een bal aan mocht trappen. Nu zeker zes jaar geleden ben ik gestopt.

Kunstgras was toen langzaam in opkomst. Als gasten van 14, 15 vond je het, na een aantal hoosbuien tot en met, fijn dat er kunstgras was. Kon je op zaterdag toch voetballen zonder dertig keer op je muil te gaan door de modderpoel op het echte gras. Maar dat was dan ook wel alles.

Ik was na drie minuten warming-up al helemaal klaar met dat kunstgras. Die oneindig veel smerige zwarte korrels zaten overal. M'n schoenen moesten drie maten groter, als ik m'n shirt uit m'n broek haalde lag er onder mij een hoopje van die zwarte korrels en m'n kousen waren ook al zo'n ramp. En dan was de wedstrijd nog lang niet begonnen.

Na de wedstrijd zaten die dingen ook in m'n haar, tussen m'n brillenglazen en het montuur, tussen m'n tenen en in m'n navel. Vertel mij maar hoe die dingen daar komen...Want slidings maken, dat doe je niet op kunstgras. Nou maakte ik nooit slidings, met dat logge lichaam van me. Maar op kunstgras dacht ik er niet eens aan. Dan kon ik direct naar het brandwondencentrum vanwege die vreselijke brandplekken.

Tegenwoordig wordt er steeds vaker en op steeds hoger niveau op kunstgras gevoetbald. Heracles Almelo doet het al tien jaar, PEC Zwolle, ADO Den Haag, Cambuur Leeuwarden, Excelsior en FC Dordrecht doen het ook. Dat zijn zes van de achttien clubs. En dat is één derde van de Eredivisie. Thuisvoordeel? Bij professionals zou je het niet verwachten, maar het is - kennelijk - echt zo. Clubs gaan in ieder geval 'met angst en beven' op bezoek bij bovengenoemde clubs.

In Engeland spelen op de vier hoogste niveaus maar liefst 92 ploegen. Weet u hoeveel er daarvan op kunstgras spelen? Precies nul. Zoals het hoort. Kunstgras is voor hockey hartstikke leuk. Balletje rolt lekker, slidings maken doen ze toch niet en de optie echt gras bestaat daar niet.

Voetbal hoort op gras. Écht gras. En als ik hoor dat het WK voetbal misschien in de (niet zo verre) toekomst op kunstgras gespeeld gaat worden, verliest de FIFA al z'n geloofwaardigheid. Voor zover ze die nog hadden...

Acht maanden Amsterdam

Vandaag is het acht maanden geleden dat ik naar Amsterdam ben verhuisd.
Ik voel me er goed en blij. Ik kan niet anders zeggen.
De keuze was moeilijk en soms neem ik het mezelf enorm kwalijk, maar uiteindelijk gaat het wel om 'm'n eigen geluk'. En dat heb ik er.

Ook heb ik ontdekt wie m'n echte vrienden zijn. Eenieder verdient daar grote dank voor.
Het spijt me dat ik soms oneindig lang tegen jullie aan blijf zeuren... ;-)

En toch. Toch zal het nooit meer zijn zoals het was.

En al denk ik soms dat het zo beter is.
Kan ik het niet helpen dat ik je soms mis.

Omdat ik je soms mis

Soms denk ik nog wel eens
aan alle tijd met jou
Maar nu, nu ben je er niet meer
en sta ik hier, verlaten, in de kou

De leegte die jij achterliet
kan ik soms niet verwerken
Ik mis je zo ontzettend erg
al laat ik het totaal niet merken

Ik verlang naar al die keren
Dat je je armen om me heen sloeg
de warmte en liefde die ik toen steeds weer voelde
Daarvan kreeg ik nooit genoeg

Alle kleine lieve dingen
die je zo vaak tegen me zei
We waren zo gelukkig samen
nooit eerder voelde ik me zo ontzettend blij

Nooit meer samen lachen, samen huilen
die tijd is nu voorgoed voorbij
Wat rest zijn slechts herinneringen
die voortbestaan in mij

Kilometervreter

Kilometers spoor schieten deze dagen letterlijk onder mij door.

Druk in opleiding. Over een maand of negen ben ik machinist. Anderhalf jaar geleden wist ik nog van niks...De tijd kan vliegen. Gelukkig. En dit beroep is bijzonder, ik kan niet anders zeggen. Nederland is mooi vanuit de trein.

Ik zeg maar zo: ik ga m'n geld verdienen met uit het raam kijken - het is echt waar. Het voelt als een jongensdroom die uitkomt. Zeker nu ik zelf mag rijden. Van Den Helder tot Maastricht, van Roosendaal tot Zwolle, en (bijna) alles er tussenin. In een week tijd heb ik ontzettend veel gedaan, gezien, gereden, geleerd maar bovenal genoten.

Er staan me een hoop mooie jaren bij het spoor te wachten. Kilometervreter als de malle. Fantastisch.