Vanochtend weer rustig aan gedaan, pas rond 12:00 richting de trein. Heb ook tot later geslapen dan de eerste dagen. Ik was rond half 7 wakker, nu pas na 8'en. Niet omdat ik zo'n zware jetlag heb, maar na een hele dag door New York slenteren ben je gewoon moe en wil je 's avonds als je thuis komt lekker gaan slapen. En dat was al rond een uur of 10, dus qua slaap heb ik niet te klagen gehad.
Vanmiddag heb ik op Penn Station dan EINDELIJK m'n lunch gehouden bij Subway. Ik was het maandag al van plan, maar het was gewoon veel te druk om er een broodje te halen. Wat wil je om 13:00 in hartje New York? Maar goed, het werd een footlong met sweet onion chicken teryaki. It was delicious! Alleen al hierom zou ik elk jaar wel naar Amerika willen. (hoewel...is wel een erg duur broodje dan!) Heer-lijk. Kunnen ze in Nederland echt nog een hoop van leren.
Gisteravond heb ik met succes een nieuwe reservering gemaakt voor het 9/11-memorial. Ik werd nu vanmiddag om 14:30 verwacht. De planning was natuurlijk meer dan geweldig, ik was er even voor half drie. Na de security check (ik ga zaterdag pas weg!!!!) liepen we door een kleine hal met unieke foto's. Ik liep er met m'n camera en nam er foto's van. Daar was meneer de beveiliger niet blij mee en dat kwam hij mij niet zo vriendelijk vertellen. Of ik ze alsjeblieft onmiddellijk van m'n camera wil halen, want anders moet ik de cel in. En hij stond mee te kijken toen ik ze verwijderde. Kijk, ik snap heus wel dat het niet mag om een of andere reden en die respecteer ik ook wel (ik geloof dat het de nabestaanden waren die het niet willen). Maar het kan op een iets andere manier gezegd worden dan op deze manier. En anders hadden ze maar een vak moeten leren als ze geen plezier hebben in hun werk...
Enfin. Ik ging dus door naar het echte memorial-gedeelte. Na een wandeling helemaal rondom het complex mochten we naar binnen.
Er stonden een aardig aantal bomen die in herfstsfeer waren. Daarnaast enkele wandelpaden en natuurlijk de twee grote watervallen.
Ik vond het allemaal heel erg mooi. Het heeft echt ontzettend veel indruk op me gemaakt. Al die namen rondom de watervallen gegraveerd, bloemen en/of foto's bij sommige namen...Ik werd er stil van. Het deed echt iets met me. Ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk in foto's uit te drukken, maar dat is haast onmogelijk.
Na afloop ben ik nog het Visitors Center ingeweest, waar ze allerlei hele mooie boeken e.d. verkochten over 9/11. Ik heb me ingehouden en niets gekocht.
Na het memorial ben ik naar de Brooklyn Bridge gelopen. Daar heb ik hele fraaie foto's gemaakt van de brug en het uitzicht. Ik zal straks kijken of het me lukt ze op de computer te zetten en ze door te sturen. En anders is het nog even wachten tot ik thuis ben! Na een heerlijke wandeling van ruim 3km ben ik naar de metro gegaan in Brooklyn.
In Lower Manhattan ben ik voor Anna op pad gegaan voor haar schoenen en ook voor mezelf, winter All Stars zijn een must hoorde ik. Zo gezegd, zo gedaan. Geslaagd voor paar nummer 20. Toen vond ik het ook wel tijd om m'n zelfontworpen All Stars eens op te gaan halen. Ik was toch in de buurt. (Het was inmiddels al half zes).
Echter, er was 'iets' misgegaan, wat geen idee. Maar de jongen achter de balie kon ze niet vinden, heeft een kwartier gezocht maar zonder resultaat. "You can come back tomorrow or Saturday." Nou, dat laten we niet gebeuren, dacht ik bij mezelf. "I'm sorry man, that's no possibility. I'm leaving the city tomorrow morning so it's gonna be finished tonight." Ik denk: daag, straks heb ik een groot probleem en behoorlijk wat $$$ weggegooid. Ik mocht vlak voor sluitingstijd terugkomen, even voor 20:00. Prima.
Ik naar Times Square gegaan. Ergens daar in de buurt zit een geweldige hamburgertent genaamd Shake & Shack, gehoord van een collega van me. Na enig zoeken die tent gevonden. De rij begon buiten, het leek Abercrombie & Fitch op Fifth Avenue wel. Gezien ik niet alle tijd van de wereld had besloot ik door te lopen. Jammer maar helaas. Maar wat moet ik dan eten? Ik had geen trek in McD/KFC/BurgerKing/etc.
Er was een restaurant waar je voor $20 een driegangendiner EN soda kreeg voorgeschoteld, op Eight Avenue en 45th Street. En dan kon je nog kiezen ook wat je voor hoofdmenu wilde. Dus ik besloot maar naar binnen te gaan. Ik zat nog niet of de ober kwam al naar me toe. En niet met de vraag of ik iets wilde drinken, maar wat mijn bestelling was. Ah, jij bent er dus zo-eentje! Dus ik heb hem duidelijk gemaakt dat ik pas net binnen was. En doe maar een diet coke NO ICE, zei ik toen hij al half weg was gedraaid. Leuk dat 'ie 't vroeg he!
Kennelijk spreek ik zo gebrekkig Engels dat hij niet verstond dat ik geen ijs wilde. Juist. Het werd een glas ijsblokjes met cola.
Na een blik op de kaart was het al snel duidelijk dat ik voor de sirloin ging. Maar eerst m'n vooraf: een salade of een soep van de dag. Ik was van allebei geen fan, maar de soep van de dag was 'iets' met kip, ik verstond de helft maar. Doe die maar, zei ik! Nog geen twee minuten later was m'n soep er al. Was trouwens erg lekker, het moet gezegd worden. Maarre...Ik schoof de laatste hap/slok (hoe noem je dat eigenlijk met soep?) naar binnen en hij kwam al om het op te ruimen...
Trouwens, hij was ook niet zo gortig met de free refills van de soda. Ik moest er om smeken. Want met zoveel ijsblokjes is het na drie slokken echt wel op.
Het hoofdmenu was aardig, maar niet meer dan dat. Patat was net niet helemaal op smaak, sirloin zat te veel vet aan naar mijn idee en was niet op de juiste garing. Maar, ik had geen zin om bij m'n Indiase vriend te gaan zeuren, dus ik dacht: laat maar! De groenten die erbij zaten heb ik me trouwens niet aan gewaagd.
Toen het toetje. Ook zo'n succes. Ik was trouwens aan m'n derde cola begonnen. Nog steeds met ijsblokjes. Maar het toetje dus. Kon ik kiezen tussen New York Lemon Cheesecake en gewoon ijs. Dus ik hem in m'n vloeibare Engels duidelijk maken dat ik absoluut geen chocolade wilde. Vroeg hij: "So chocolate ice cream sir?" NEEEEE, GEEN CHOCOLA! Ik spreek echt niet zo slecht Engels dat ik de woorden "wel" en "niet" niet uit elkaar kan houden. Maar goed, na handen- en voetenwerk was de bestemming duidelijk: gewoon vanille-ijs! Op hoop van zegen...En het lukte zowaar. Een wonder! En het ijs was erg lekker.
Al met al had ik wel prima gegeten. Maar: het erge moet nog komen. Ik begon NET aan m'n ijsje, werd de rekening door die Pakistaan op tafel gegooid. En niet eens met de woorden "take this whenever you're ready." Nee, niks. Of ik alsjeblieft wil betalen en zo snel mogelijk wil oprotten. Nou, dan ben je bij mij verkeerd. Ik ben tergend langzaam m'n ijs op gaan eten (zo erg dat het bijna gesmolten was) en heb toen net gedaan alsof ik nog een heel telefoongesprek aan het houden was.
Totale schade was $21,72, natuurlijk geen geld voor hartje New York en alles wat je krijgt.
Toen kreeg ik een lachstuip. Er werd advies gegeven over de tip die ik moest geven. Er stonden twee opties:
"Good service: 18% $3,59"
"Great service: 20% $3,99"
Eigenlijk had ik er onder willen schrijven: "No service: 0% $0,00". Maar dat deed ik maar niet.
Toch vertikte ik het om hem fooi te geven. Het is tegen alle principes en regels in, maar hij verdiende het gewoon niet. Slecht Engels, totaal niet geinteresseerd, ik moest smeken om cola, de rekening werd al op tafel gegooid toen ik net aan m'n ijsje was begonnen, toen ik nog niet eens zat me al vragen wat ik wilde eten, geen vriendelijkheid...Hij was trouwens de enige, want ik keek behoorlijk veel in 't rond en iedereen deed leuk aan de tafels rondom mij.
Maar goed, geen tip dus. Ik legde $21,72 neer (helemaal uitgeteld: een biljet van $20, een biljet van $1, twee quarters, twee dimes en twee cents) en stond op om te vertrekken. De Indiaanse man kwam als een gestoorde op mijn tafel af en pakte de rekening. Hij bekeek de binnenkant ervan en de verbazing was van z'n voorhoofd af te lezen. Toen had hij het lef te zeggen "The check is without tip, sir!" En ineens was het perfect Engels, maar dat terzijde. Toen heb ik hem op de typische Van der Mee-manier duidelijk gemaakt dat ik daar volledig van op de hoogte was. Toen droop hij af. Een "Have a nice evening" kon er niet meer vanaf. Mijn avond werd er alleen maar leuker op.
Toen weer naar Lower Manhattan, tijd om m'n All Stars op te halen! Het was even voor half 8, dus ik besloot nog even in de H&M rond te neuzen. Resultaat: twee truien en een overhemd. Ja hoor. Ik heb weer toegeslagen! Toen naar Converse, alwaar mijn schoenen klaar waren. Grote klasse van de jongen die er voor heeft gezorgd dat ze op tijd klaar waren! Ze zijn echt ont-zet-tend mooi geworden, precies zoals ik verwacht had. Ik heb een foto bijgevoegd.
Daarna de metro gepakt naar Penn Station en toen de trein naar huis. Maar niet voordat ik wat doosjes Altoids voor pappa mee had genomen op Penn. Kan je de komende week weer voort!
Ik stond te wachten voor het informatiebord om te kijken waar ik moest zijn voor de trein, toen er een man naar me toe kwam. Hij was van de daklozenopvang en dacht dat ik uit Luxemburg of Duitsland kwam. Ik vertelde hem dat ik in Rotterdam woonde en dat mijn naam John was, toen hij er naar vroeg. Hij vroeg hoe ik het hier had en hoe lang ik er al was en wanneer ik terug ga naar Rotterdam. Hij was Willie G, de dichter van New York. Hij hielp allerlei daklozen terug te laten keren in de maatschappij en weet ik veel wat en hij dichtte er ook over. Hij liet me wat lezen en begon ondertussen verhalen over hoe graag hij naar Amsterdam zou gaan. Hij was aardig bij de tijd want hij wist dat er moeilijkheden waren rondom de drugs (serieus, daar worden wij Nederlanders ALTIJD mee geassocieerd!) en daar ging het hem ook niet om. Het ging hem meer om dit: "When I'm in Amsterdam, I'm really going to visit a window you know man. I'm a dirty old man." Er kwam een glimlach tevoorschijn van drie tanden in z'n bakkes. Arme dames in Amsterdam...
Afijn, het kwam er dus op neer dat hij geld inzamelde voor de daklozenopvang en weet ik veel wat allemaal. Of ik een petje wilde kopen. Nou sorry meneer, ik heb pas 374 petjes thuis liggen. Of ik wel een donatie wilde doen dan? Nou, vooruit. De goeie jongen in me kwam weer naar boven. Ik drukte hem $5 in z'n handen. ($10 en $20 waren de andere opties, en dat vond ik te ver gaan. Veel te ver. En niets geven...Nee, dan had ik gelijk nee moeten zeggen toen hij naar me toe kwam.) Toen kwam natuurlijk het hele verhaal van "God bless you, you're a great guy John! Thank you so much! God bless!" Prachtig ventje. Met weer z'n lach. Na een stevige handdruk en de nodige begroetingen ("Tell your friends at home about me! And here some poems which I've written! Tell them they can find me in Central Park!") vertrok hij en ging ik naar de trein richting Valley Stream.
Het was me het dagje wel, in allerlei opzichten. Indrukwekkende dingen bij 9/11-memorial, mooie wandeling over de Brooklyn Bridge, gedoe rondom het eten en Willie G op het station...Heerlijk, zo'n dagje.
Wat ik morgen ga doen heb ik echt nog geen idee van. Er is om 11:00 op Fifth Avenue een parade, want het is "Veterans Day" in Amerika. Maar ik weet nog niet of ik ga, dat betekent vroeg de deur uit. En het weer ziet er ook niet best uit: regen en een graadje of elf. Dus ik moet het allemaal nog maar bekijken.
Tot morgen, tot mijn laatste verslag vanuit New York!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten