Mijn laatste blog (This is how I think about it), was redelijk 'op gevoel' geschreven. Zoals ik dat soms wel heel aardig kan. Realisme en emotie gaan soms mooi samen en komen dan tot dat blogje. Waar ik zelf best wel 'trots' op was. De manier van schrijven dan. Want eigenlijk wil ik dat het allemaal niet nodig was geweest en dat M. nu bij me was, dat we samen waren en genoten van elkaar zoals we dat zo mooi kunnen. Maar ik heb klaarblijkelijk m'n eigen glazen ingegooid.
Ik ga niet weer vertellen wat de volgende aflevering was van mijn liefdessoap, maar het heeft heel duidelijk met m'n vorige blogje te maken gehad, kan gewoon niet anders. Maar emotie is een momentopname. Het is maar net wat de omstandigheden zijn. Niet alles wat ik schrijf hoeft 100% waar te zijn. Emotie verandert bij mij soms met het uur. Het ene moment ben ik bloody chaggie, het andere moment zit ik weer heel lekker in m'n vel. Dat was met het blogje ook zo.
Ik maak dingen kapot die niet kapot hoeven. En waarvan M. en ik ook niet willen dat het kapot gaat. Denk ik. Ik wil het in ieder geval niet. Want ik geef om haar. Dat blijkt maar weer uit m'n cadeautje uit Valencia. M'n aandacht, m'n liefde, m'n gedachtes...Maar als ik de kans niet krijg om goed te praten en/of mijn mening te vormen, dan weet ik het niet meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten