Vroeg opstaan II

Vannacht is de zomertijd ingegaan en dat is de nacht voor ik een hardloopwedstrijd heb niet zo'n succes. Niet omdat ik vergeet de klok een uur vooruit te zetten, maar omdat ik de nacht voor een hardloopwedstrijd m'n rust extra hard nodig heb (normaal red ik me prima met een uurtje of drie per nacht, maar de laatste nacht voor een wedstrijd moet ik gewoon keihard minstens het dubbele slapen!) omdat ik anders niet oplettend genoeg zal zijn en ik altijd het maximale uit mezelf wil halen. En nu dus een uur korter nachtrust.

Oké, ik heb goed geslapen, van elf tot acht (!), min een uurtje, dus zeg acht uur. Heerlijk, betere voorbereiding kan haast niet. Al was het eigenlijk in mijn biologisch ritme nog zeven uur. Dat is vroeg m'n nest uit op zondag. Dat is niet leuk. Zondag moet je eigenlijk rustig aan kunnen doen, op je gemak ontbijtje maken (of het nou een paar luxe croissants zijn of gewoon een bak vla) en nog uren in pyjama rondlopen voordat je gaat douchen. Of in ieder geval tot half negen kunnen blijven liggen. Maar dat kon niet. Dan zou ik m'n trein missen, en het is al erg genoeg dat Daniël die trein miste (oké, niet zijn schuld, maar de schuld van de pinautomaat!).

Ik heb twee goede tijden gelopen in Zandvoort. Met het scholenkampioenschap ben ik achtendertigste geworden van de tweeënnegentig. Er liepen zevenendertig scholieren ver voor me uit, de andere vierenvijftig liepen ver achter me, dus ik was voor ruim drie kilometer helemaal van mezelf afhankelijk. En met windkracht 6-7 is dat erg zwaar moet ik zeggen. Dus dat was afzien, dat was zwaar. Maar 17:19 over vier komma twee kilometer is volgens mij zo slecht nog niet. Zeker niet voor de omstandigheden!

Bij de circuitrun was het écht afzien. Vooral op het strand dan. Zwoegen door mul zand, windkracht 7 vol tegen, bijna niet tegenop te vechten. Het gevecht tegen de elementen was het, slechts regen of sneeuw ontbrak (gelukkig, anders had ik nog nog onderweg geweest denk ik zo). Maar achteraf kan ik zeggen: Het was een unieke belevenis. Zelfs de wedstrijdlopers hadden het erg zwaar. Dus als ik het dan zwaar heb dan is dat niet zo gek, denk ik. En terug via het dorp naar het circuit bracht bij mij een opperbest humeur, dus ondanks de vermoeidheid en de pijn heb ik écht wel genoten.

Nu het weer langer licht is 's avonds, kan ik weer 's avonds gaan lopen. Heerlijk. Heb er nu al zin in. Maar eerst een paar dagen bijkomen. Of morgen even loslopen?