'Oudejaarsconference'

Inmiddels volgens traditie schrijf ik de eerste dagen van januari een terugblik op het afgelopen jaar. Geloof me: zo scherp als Youp van 't Hek of zo snel als Dolf Jansen zal 't niet zijn. Voor velen een teleurstelling, voor sommigen een verademing.

Als ik terugkijk naar 2011, kent het heel veel hoogtepunten. Het begon precies een jaar geleden met m'n theorie-examen voor m'n autorijbewijs. Met succes volbracht. Vraag niet hoe. Ik had 'm. Dat was de eerste horde in een zeer belangrijk jaar. Vraag mij niet hoe lang je aanhanger maximaal mag zijn. Dat mag Hij weten. Het papiertje had ik. Need to say more?

Nog voor de start van m'n eindexamen (alwéér zoiets belangrijks) had ik m'n zogeheten TussenTijdseToets, of kortweg TTT. (De flauwe grap kan je nu zelf maken). Ondanks de grote paniekaanval onderweg (ik ging alles en iedereen voorrang geven terwijl ik alleen rechts voorrang moest geven, en nog meer van dat soort grappen) had ik wel goed ingeparkeerd (jaja, ik kan fileparkeren!) en omgekeerd. Dat omkeren, overigens, ging in een straat waar éénrichtingsverkeer was. Och, de examinatrice kon het niet veel boeien.

Goed, dat eindexamen. Ook zoiets. Het is toch krom. Werk je je drie jaar het schompes (met menig inzinkingen en huilbuien incluis) om je schoolexamen (SE) bij elkaar te schrapen. Moet je in de laatste twee weken van mei examens doen. En die examens, waar je 3 uur voor hebt, wegen stuk voor stuk net zo zwaar als je SE, waar je dus drie jaar voor heb geknokt...Juist?! Enfin, ik ging er met redelijk goede cijfers in, ik geloof met een 7,1 gemiddeld.

Om over daarna een lang verhaal kort te maken: ik heb gefaald. Van de negen examens die ik heb afgelegd, waren er zeven onvoldoende. Maar, het mooie was: ik was wél geslaagd. Beat that! (Oké, nichtje Anna deed het nog iets beter, met 8/9). Met een eindgemiddelde van 6,1. Oei. Ik besefte me maar al te goed dat ik mazzel had dat ik dit jaar examen deed. Volgend jaar zou ik gezakt zijn...Afijn, binnen is binnen!

Nog voor de uitslag volgde een bijzondere trip in het midden en noordoosten van Amerika. We (m'n vader en ik) zagen King Albert Puyols hoogst persoonlijk de Chicago Cubs wegslaan. We zagen het fraaie stadion van de Baltimore Orioles, waar we 'good old' Vladimir Guerrero drie keer drie slag hebben zien krijgen. We waren bij de familie Phillies, want wat loopt er daar een vredig, sociaal volk rond en wat is het daar nog een uitje voor de hele familie.

En we zagen onze jongens. The Bronx Bombers, alias van de New York Yankees. Waar we, gelukkig, twee keer de Nederlander Andruw Jones in actie zagen. Resultaat: drie keer drie slag en een eenvoudige vangbal. Was getekend, A. Jones. Maar ik heb 'm wél gezien!! En welke Nederlanders kunnen dat nog meer zeggen?!

De dag van thuiskomst was tevens de dag van uitslag. Ik hield het niet meer. Toen even voor twaalven dat verlossende telefoontje kwam...A moment I'll never forget!!

Op 8 augustus was het de dag dat ik af moest rijden. En ook de laatste horde in dit belangrijke jaar nam ik, naar m'n gevoel toch wel moeiteloos. Een score van 4 uit 4. Beter kon niet, toch? 'A perfect game'.

Toen kwam daar de maand september, waar de studie ging beginnen. En dan begin ik direct over het enige grote dieptepunt van 2011: mijn studie. Of, beter gezegd: de verkeerde keuze en daaraan gekoppeld het onvermijdelijke gevolg dat ik gestopt ben, na twee maanden uitzitten...

2011 was het grote jaar van de successen, die me nog wel even bij zullen blijven. Vooruitkijkend naar het jaar dat net begonnen is, hoop ik de echt juiste studie te vinden. En in april die 42 km en 195 meter uit te lopen, in 'mijn' Rotterdam. Want hée, 't is en blijft de allermooiste rotstad die er is!