Avontuur Toronto!

Avontuur Toronto, dag 4

Tijd om verder te gaan vandaag.  Angel zette ons af op Valley Stream Station, en na de nodige dankwoorden en een afscheid was ’t op naar Newark. Trein naar Penn Station, alwaar we over moesten stappen op de trein naar Newark Liberty International Airport. Het verliep allemaal vrij probleemloos, met 1,5 uur waren we van Valley Stream naar Newark gereisd. Niet verkeerd, met de auto zou ’t niet korter zijn.

Het ging al direct mis op Newark: toen pa de AirTrain naar de terminal instapte, gingen de deuren dicht. En ik stond nog op het perron…Tot over vier minuten. Als dat maar goed gaat, dacht ik nog, onze wereldreiziger weet de weg nergens. Ik was niet voor niets benoemd tot reisleider. Na veel gebaren en seinen was het volgens mij duidelijk dat ‘ie bij de tweede stop er uit moest.

Ja, daar stond hij, gelukkig. Dus de schade viel mee.

We dachten slim te zijn en zelf in te checken. Bleek dat we dat elders moesten doen, toen we hadden ingecheckt, en dat vertelde een vrouw (zeg maar gerust: bitch) van United ons op haar allervriendelijkste toon…We werden nog net het vliegveld niet uitgeblaft.

Bij de balie zeer vriendelijk te woord gestaan en geholpen, het was allemaal geen probleem. Zo kan het dus ook, mevrouw!

Na de security check (die sneller ging dan we dachten, ’t was immers druk) een rustig hapje gegeten bij Ruby’s Diner, die ons prima kip en dito fries serveerden. Na ’t eten een rondje gelopen en wat bericht met Nederland, want we hadden nog wel even. Pas om 16:45 werden we bij de gate verwacht, toen gingen we boarden.

Dat 16:45 werd later. Verwachte vertrektijd (17:20) werd ook later. Uiteindelijk 18:00. Goed, het was maar een uur vliegen ipv de twee uur die op ons reisschema stond, dus wat maakt het uit?

Eenmaal aan boord vertrokken we om 18:25. Nog steeds geen ramp, we kwamen aan zo laat als dat op ons reisschema stond. Na 374 vliegtuigen voor hebben laten gaan konden ook wij de lucht in.

Na nog geen tien minuten meldde de piloot zich. We hadden te maken met problemen. De problemen waren niet ernstig, maar we konden er niet mee naar Toronto vliegen (nog 45 minuten). Dus we moesten terug naar Newark!

Goed, het is allemaal voor onze veiligheid. Maar een informatievoorziening, ho maar. Ook geen drankje aanbieden, nee hoor.

Uiteindelijk een ander toestel geregeld, we zouden om 20:00 opnieuw vertrekken. Dat werd 21:15 omdat alle koffers van het ene vliegtuig naar het andere vliegtuig moesten en een muts zeker wilde weten of haar koffer er wel was en het uiteindelijk niet vertrouwde en van boord wilde. Super!

Om 22:30 waren we uiteindelijk in Toronto. Wat een drama, wat een drama…Gelukkig probleemloos door de Canadese douane, koffers waren er redelijk vlot en hup: op naar het centrum. Met een aardige limousine (we zaten als vorsten in die auto), wat niet verkeerd was.

Het hotel is erg chique, zeker niet verwacht, dus de complimenten voor Exitreizen. Bij de incheck kregen we twee pasjes: we hadden allebei een eigen kamer. Terwijl op onze reservering toch duidelijk vermeld stond dat we één kamer hadden. Afijn…Ook over de kamers mochten we niet klagen. Super!

Vlak voor middernacht de straat nog even opgegaan, op zoek naar wat eten. Het werd de Subway om de hoek. Hulde dat ze tot middernacht open zijn!

Toen ik, al ergens diep na middernacht, verbinding wilde maken met WiFi, kwam er een teleurstelling (en eigenlijk een schandaal!) langs: WiFi light kostte CAN$14,95 per dag. Dat hield in: beperkt internet. Schande, voor zo’n hotel. Toch?

Gelukkig zit de Starbucks naast het hotel.

Avontuur Toronto, Dag 5

Ah, de Starbucks next door is inderdaad een uitvinding. Ontbijtje en gratis WiFi. Kan niets anders zeggen dan: top geregeld. Sociaal netwerkend Nederland weer op de hoogte gebracht voor we op pad gingen.

Downtown Toronto: een wandeling van circa 20 minuten. Geen probleem, het was droog (en wat aan de frisse kant) en Toronto is zeker geen vervelende stad. Onderweg een hoop tegengekomen en de 20 minuten waren dus zo om.

Wezen shoppen in één van de grootste shopping malls van Noord-Amerika. Nou, dan heb je ’t over een grote mall, hoor! Ruim 300 winkels, we hebben ons wel even kunnen vermaken. Hollister, Abercrombie&Fitch, Aeropostale, Apple, NikeRunning, Foot Locker, Champs…En hardloopschoenen tegengekomen. Van Livestrong, de opvolger van de schoenen waar ik nu zo ont-zet-tend fijn op loop. Dus ik wil weer Livestrongs. Maar: de prijs die ze in de mall vroegen bij Sportchek…Nee, da’s me even te gortig. $140 excl 13% TAX. No thank you and good bye!

Ook rondom het winkelcentrum was ’t erg leuk. Grote, bekende merkzaken werden afgewisseld met kleine eenmanszaakjes waarvan je je zo nu en dan afvraagt hoe ze überhaupt kunnen bestaan…Het heeft zo z’n charmes. De jacht op All Stars was weer geopend en her en der wel aardig leuke tegengekomen. Op een gegeven moment (bij zo’n winkeltje waarvan ik me dus afvroeg hoe die kunnen bestaan) kwam ik wel erg leuke tegen. Maar: aardig aan de prijs. Dus ik vroeg, in mijn beste Canadees, of hij een leuke prijs kon maken als ik twee paar kocht ($150 vastgestelde prijs excl. de al eerder genoemde 13%). Ja, dat kon hij wel. Dus geef mij maar 2x size 12, zei ik. Zoeken, zoeken, zoeken…Mappen werden tevoorschijn gehaald, er werd driftig gebladerd en er kwam uiteindelijk resultaat: ze hadden één paar nog in maat 12, de andere in maat 11. Maar dat laatste is toch echt te klein. En aan de prijs konden ze voor één paar echt niets doen. Nou, dan niet hé! Prettige dag nog!

Lekkere lunch gehad bij Hard Rock Café Toronto. Naast honkbalploegen verzamelen we ook Hard Rock Cafés. Waarvan bij deze akte, Toronto. De kip was meer dan prima, goede service, dus een prima uurtje gezeten.

Her en der nog wat rondgelopen, terug naar ’t hotel om de gekochte spullen te droppen en camera + honkbaltickets mee te nemen voor ons eerste bezoek aan Rogers Centre, home of the Toronto Blue Jays. Voordeel: Het is een overdekt stadion, dus of ’t nou pijpenstelen regent of schitterend weer is met 45 graden terwijl de mussen dood van ’t dak vallen: de wedstrijd gaat toch wel door. Ideaal!

We hadden bijzonder mooie plaatsen, 20 rijen van het veld vandaan tussen het derde honk en de thuisplaat, achter de dug out van de Blue Jays. Werkelijk fantastisch zicht. Wel enkele zeer grote irritatiepunten die ik even MOET delen.

Allereerst: voor ons een vrouw van om en nabij de 250 kilo waar je bijna niet omheen kan kijken. Fan van Encarnacion, iedere actie die de man maakte werd zeer toegejuicht door de vrouw. Achter haar (dus naast ons) een bijna net zo dikke paardenlul in z’n shirtje van de Boston Red Sox. Goed, ’t is honkbal, daar kan ‘t! Maar Dikkie & Dik konden het nogal met elkaar vinden, en dat mochten we horen…

Tot slot enkele vrienden twee rijen achter ons. Erg luidruchtig, tot op het vervelende toe. Fan van de Blue Jays (dat mag). Iedere slagman van Texas kreeg er van langs. Soms erg grappig (zoals catcher Mike Napoli: Hey Mike, why don’t you return to Italy tonight?), maar het werd een herhaling van zetten en dan ga je je op een gegeven moment toch wel irriteren. Klootjesvolk, ofzoiets.

De pitcher van de Blue Jays (vraag me niet naar z’n naam!) begon heel sterk: de eerste vier slagmensen gingen uit met drie slag. Een keurige prestatie. Maar na die vier keer drie slag was het gedaan. Nog in de tweede inning werd het 5-0 voor de bezoekende Texas Rangers, overigens mede door her en der zeer matig veldwerk. Nou, dat zou een walkover worden, we mochten als het zo door ging wel na zes innings naar huis.

Niets bleek minder waar te zijn: de Blue Jays kwamen sterk terug met twee home runs achter elkaar. Tussenstand na 4 innings: 5-4.

De wedstrijd leek langzaam dood te bloeden, Texas scoorde nog een puntje en na 7 innings stond het dus 6-4. Wij geloofden al lang niet meer in een tweede wederopstanding van de Blue Jays en vonden het eigenlijk wel prachtig dat de Rangers aan het winnen waren. Zeker ook gezien die ongelooflijk vervelende mensen om ons heen.

Echter, in de 8^ste inning presteerde Toronto het om 3 punten te scoren en dus een 7-6 voorsprong te nemen. Gingen ze dan toch winnen? Ook goed. Wat maakt het uit. De Yankees waren aan het verliezen, da’s veel erger! In de 9^de inning Texas weer aan slag. Door zeer matige pitching werd het 7-7. Dan toch verlengen? Want die derde wederopstanding zou ECHT niet meer komen. Onmogelijk.

Nee hoor. 9^de inning, slagbeurt Blue Jays. Walk off, game-ending home run van Lawrie. De Blue Jays wonnen met 8-7. Waarvan akte. Lawrie, overigens, sloeg pas zijn 3^de home run dit seizoen. Dus een walk off home run van hem…Nee, hadden we niet verwacht.

We kunnen weer een stadion bij schrijven op ons lijstje. Evenals een Hard Rock Café. Over twee vliegen in één klap gesproken!

(Sorry voor het wellicht ietwat meer honkbaltechnische verhaal. Ik leg alles graag een keer op m’n gemak uit. Reserveer maar een middag of drie. Kun je daarna op hoog niveau met me meepraten!)

Avontuur Toronto, dag 6

Vandaag een middagwedstrijd: 12:37 begonnen de Texas Rangers en Toronto Blue Jays aan hun wedstrijd. Na een ontbijt en het nodige sociaal netwerken @ Starbucks her en der wat rondgelopen, op zoek naar het grootste ondergrondse netwerk van de wereld: ruim 28 kilometer winkels, restaurants en dergelijke, of terwijl: daar moesten wij naartoe!

Al snel werd ons duidelijk dat het toch niet alleen maar shops en restaurants waren (dat suggereerde de website wel!) maar voornamelijk wandelgangen tussen metrostations, bankgebouwen en andere kantoren. Het was niet bijzonder, dit hadden we best kunnen missen…Maar als je niet ontdekt, kom je nergens achter.

Andermaal mooie plekken, nu meer achter de thuisplaat. Helaas weer een paar rijen voor ons een paar randdebielen die alleen maar liepen te schreeuwen: gelukkig wel wat fatsoenlijker dan gisteren.

Het dak was open, de zon scheen…En wij zaten in de schaduw. Het was dus best fris en dat bleef het ook. Wat dat betreft had dat dak ook wel dicht mogen blijven.

De wedstrijd was er weer eentje om van te genieten. Veel slaggeweld en soms aardige verdedigende acties. Waar we twee grote overwinningen verwachtten van Texas (immers bij aanvang van de wedstrijden tegen de Blue Jays de beste ploeg uit de MLB!), werd het na gisteravond ook vandaag Toronto dat meer rake klappen uitdeelde: het werd 11-5. En weer toonde Toronto veerkracht: al was de voorsprong voor Texas maar 1-0 voordat de Blue Jays echt gingen slaan.

Na de game een footlong bij de Subway: de derde alweer deze vakantie. Daarna op zoek naar een bruisend winkelcentrum in de haven. Het telde niet meer dan zes winkels, waaronder een supermarkt. Voor geen goud willen missen dus!!!!!

De metro gepakt naar het noorden (dat wilde pa zo graag: hoort er toch bij, de metro. Prima…………) en daar in een iets bruisender deel van Toronto wat rondgelopen. Andermaal LiveStrong loopschoenen tegengekomen, maar andermaal CAN$135 exclusief de inmiddels welbekende 13%. Dus andermaal: Sank you, but no sank you.

Op een gegeven moment in een winkeltje terechtgekomen die erg leek op een winkel van gisteren: veel, heel veel All Stars. Uiteindelijk met vier paar in m’n handen naar de verkoper voor size 12. Hij had er maar één van de vier. Maar: de beste man deed z’n best en kwam met veel suggesties, zelfs uitverkoopschoenen. En: hij wilde die maat 12 van één paar wel even bij z’n broer (denken wij, de betreffende winkel en eigenaar kennen we van gisteren) halen. Aldus geschiedde.

Met passen gebeurde er iets heel vervelends: het schoot in m’n rug, en hoe. Ik heb al sinds de vlucht van A’dam naar New York last, maar zoals ’t toen was…Niet normaal. Kon amper bewegen en verging van de pijn. Snel spierverslappers gehaald en gelukkig deden ze na een goed half uur hun werk. Afwachten hoe het verder gaat…

Afijn, die schoenen dus. Uiteindelijk met drie paar nieuwe naar buiten, en dus: een mooie mijlpaal bereikt. Paar nummer 25 is een feit! En dan moet Houston nog komen…

Onderweg nog wat souvenirs en aanverwante artikelen gescoord en zowaar niet gekeken voor All Stars: er zijn grenzen op een dag…Gegeten bij de food court van Eaton Centre. De KFC was meer dan prima, en een stuk beter dan in NYC.

Morgen gaan we ons verplaatsen. We gaan terug naar de USA. Op naar Houston, op naar de Astros!