Een grootheid komt binnen

Al ruim een maand geleden ben ik met erg veel plezier aan m'n nieuwe baan begonnen, als werknemer bij de AKO. Voornamelijk op Station Haarlem, maar ook in Haarlem centrum, in de Grote Houtstraat. Het bevalt me daar heel erg goed, ik heb het naar m'n zin, het is ontzettend leuk en gevarieerd werk...Niet te klagen en geen spijt van!

De afgelopen twee weken was het vakantie (ja, die is nu zo goed als afgelopen). Het is fijn om te beseffen dat ik 40 uur gewerkt heb, dat geeft vertrouwen, vind ik zelf. Ze hebben vertrouwen in me, ze zijn tevreden en zien het wel zitten. Dat doet mij goed, want ik ben helaas niet het het beste gevoel vertrokken bij mijn vorige werkgever. Maar dit doet me goed, echt waar.

Oudjaarsdag was de dag dat ik zelf, alleen moest openen in de Grote Houtstraat. Sta je dan als 18-jarige jongen, net een maand in dienst, open je de winkel even in je uppie. Doet er verder niet toe, want de reden dat ik dit wil schrijven is de volgende:

Als schrijver, sportliefhebber en fanatiek lezer heb ik zo mijn journalistieke helden. Het is een droom van me om hem te ontmoeten. Oudjaarsdag was dat zover. Mart Smeets was in de winkel. Een gestalte van 2x2 meter. Er kwam toen een Meneer binnen. Waar je alleen maar U tegen durft te zeggen.

Mart Smeets, Neerlands sporttelevisiegezicht (dit woord verzin ik nu even zelf!) bij uitstek. Schaatsen, wielrennen, basketballen, olympische spelen of gewoon de zondagmiddag Studio Sport uitzending. Mart Smeets staat er. Vertrouwd, al jaren en jaren in dienst bij de NOS. Met een geschat jaarsalaris van 300.000. Juist. Zo-eentje is 'ie.

Hij was dus in de winkel. Mart Smeets. Houdt totaal niet van publiciteit, mensen die aandacht van hem willen omdat hij een grootheid is, nee, doe maar gewoon je ding, en stoor je niet aan mij, ik ben ook maar een mens. Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Maar ik was gevallen. Als een blok. Mijn grote held in de winkel. Ik trok m'n bek open. Toen ik het deed, had ik er al gelijk spijt van.

"Dag meneer Smeets".

Hij draait zich langzaam om en bekijkt mij eens goed. Dan komt er een bescheiden "dag" vanaf. En hij draait zich weer om. Ik kreeg een kleur, terwijl ik m'n oliebol weer pakte om verder op te eten. Ik stond lichtelijk te trillen op m'n benen.

Ik ging verder met m'n werk, hielp mensen aan de kassa. Op een gegeven moment groet ik de volgende klant. Ik kijk hem aan. Smeets. Fuck. Ik hield het niet meer. Parool, Trouw, NRC Handelsblad. Vrij Nederland en HP/De Tijd. 19,20 was hij kwijt. Hij wil altijd een tasje en het bonnetje. Ik stond te stunten met dat tasje, want die kranten pasten er niet goed in. Ik werd weer rood, want hier kan ik zelf gewoon niet tegen.

Uiteindelijk, drie zuchten (van mezelf) verder had ik alles ingepakt en het bonnetje in z'n tas gedaan. Ik overhandig hem het tasje en zeg: "En een hele fijne jaarwisseling vanavond". Hij bekeek me nog maar een keer en zei toen: "Fijne avond. Hoi." Ik stond te trillen van angst, van adrenaline. Dit had ik nog nooit meegemaakt.

Een uur later was ik weer normaal, kon ik weer goed alles doen. Ik had echt even tijd nodig om hiervan bij te komen. En Smeets schijnt vaker bij de AKO te komen. Op het station danwel in de Grote Houtstraat. Dus het zal niet m'n laatste ontmoeting met hem zijn geweest.