This is how I think about it

22 december 2009, Hoek van Holland, 16:45. Hier en toen kreeg ik verkering met je. Toen ik je pas voor de derde keer in m'n leven zag. Die middag, in Hoek van Holland, was werkelijk waar voor mij iets heel romantisch. Ik wist het toen zeker. Mijn gevoel werd bevestigd. Ik ben verliefd op je. En jij ook op mij. En we kusten voorzichtig een keer. Of misschien twee keer. Meer niet. Prille liefde is zo mooi. Zeker toen. Met m'n gedachte heel ergens anders zag ik die avond Feyenoord van AZ winnen in de beker. Voor jou.

Tweede Kerstdag leerde ik je familie kennen bij opa en oma. Ik wist het nog zekerder. Ik ben echt verliefd op je. Fantastische middag en avond gehad. Ik voelde me direct thuis bij je familie. Alsof we elkaar al jaren kende. De dagen daarna veel reacties gehad op onze foto. Onze foto die alleen ik op Hyves had. En jij niet. Waarom niet? Te vroeg? Geloofde je er niet in? Of is dit allemaal te ver gezocht?

Nog voor oud en nieuw ben je ook hier voor het eerst geweest. Ook dat vond ik heel fijn. Daarna over en weer afspreken. Maar ondertussen boos op me zijn dat ik midden in m'n PTA week even met m'n moeder weg ging, en niet naar jou kwam. Grote fout die je maakte. Mijn leven bestaat niet alleen uit jou. Ik hou heel veel van je, maar er zijn meer dingen in m'n leven dan m'n vriendin. En daar heb ik zelf heel goed van geleerd.

Maar er ontstond een scheur. Een scheur omdat ik op m'n feest te veel gedronken had, en de volgende dag naar jou gekrabbeld had. Wat ik krabbelde? Jezus wat een feest! Had echt veel op. Of zoiets. Daar kwam het in ieder geval op neer. De familie was toen in rep en roer. Jezus is heilig voor jullie. Jullie zijn gelovig. Dat respecteer ik. Ieder zijn wil. En ik had het niet moeten krabbelen. Maar ik ben geen zuiplap. Ik heb wel respect voor jullie geloof. Mijn cultuur is anders dan die van jullie. Ons leven is nou eenmaal wat wilder dan die van jullie. Maar het kwam goed. Vergeten en vergeven, right?

Het ging weer goed. Lang goed. Tot ik E. leerde kennen in de trein naar Groningen. Tot ik met E. ging krabbelen. Ik was me van geen kwaad bewust. Maar jij (en eigenlijk vooral je familie) vond dat ik roddelde over je. Ik had geen tijd voor je. Ik was niet goed voor je. Ik was een leugenaar. Ik had te veel dingen naast jou. Maar je familie zag niet hoeveel pijn ze me deden. Hoeveel pijn ze ons deden. Want jij lag in de greep van je ouders. Jij kon niet omdat je niet mocht. Terwijl je wel wilde.

Toen dat alles gebeurd was, en enigszins voorbij was, konden we weer afspreken, in Rotterdam. De open dag die jij zo graag wilde bezoeken was geen succes. Je vond het niets. Ik vond het ook niets. Maar dat lag niet aan die opleiding. Ik wist dat er iets met je was. Je was afwezig, te veel in gedachte. En toen we bij de La Place zaten te eten, zei je me dit: "Er is één ding dat ik over het telefoongesprek van je vader en mijn moeder wil zeggen: Ik vind dat je meer tijd voor me vrij moet maken." Ik stond er versteld van, en kon even niet reageren. Maar ik zou het doen. En kwam met opties voor de komende weken. Maar je kon niet. Omdat je een toets moest leren. Terwijl ik midden in m'n PTA week naar je toe kom om naar een open dag te gaan en doelloos door de stad te slenteren.

M., ik heb van je gehouden, ik hou van je, en ik zal ook van je houden. Het warme gevoel dat je me gaf als we samen waren, zal ik nooit vergeten, en nooit verliezen. Ik geef echt om je. En ik wil dit niet, maar het kan gewoon niet anders. En ik besef dondersgoed dat ik ook fouten maak. Maar denk je dat ik ooit nog met een fijn gevoel naar jou kan komen? Na alles wat me is toegewenst, over me is gezegd? Nee, dat gaat niet. Ik hoef me niet te bewijzen.

Maar van je houden zal ik altijd diep van binnen doen.