Het is nu 18:35 en ik ben een klein uur bij Mirella en de mannen thuis. Gelukkig, zal ik maar zeggen.
Vanochtend om even voor achten stond Martin voor de deur om ons op te halen en mij naar Schiphol te brengen, pappa ging mee.
Het eerste probleem was met self service check-in (standaard bij KLM): mijn paspoort kon niet worden gelezen.
Gelukkig had ik al ingecheckt, ik wilde alleen m'n stoel nog wijzigen. Geen man overboord.
Met de bagage (wat je tegenwoordig ook al zelf moet doen - waar betalen we nog voor?!) ging het ook mis.
De grondstewardess van dienst kon mij niet vertellen of mijn bagage in een keer door ging naar JFK of dat ik het op Parijs moest ophalen en weer in moest checken.
Hoe tijd verloren kan gaan...Gelukkig kon de baliemedewerkster mij melden dat mijn koffer 'natuurlijk' gelijk door naar JFK gaat, dat ik me er geen zorgen om hoef te maken. Communicatie...Enfin.
Ik was zowaar snel door de koffertjescontrole en had toen nog een goed uur voordat ik moest boarden. Even rustig bij de AKO geweest (niks gekocht!) en lekker gezeten in de foodcourt. Mentaal voorbereiden op de lange reisdag die voor me stond.
Bij de gate me weer kapot geërgerd aan het domme volk Hollanders. Er wordt omgeroepen 'blijft u nog even zitten'. Iedereen staat op. Ben je dan dom of hoe zit het? Dat soort volk moet je gelijk weigeren om mee te gaan met de vlucht...Afijn, ik zat bij de nooduitgang dus ik kon languit liggen. Naast me kwam een nogal onervaren stewardess zitten (nee, ze was niet 21, zoals Jessica vorig jaar pap ;-)) die kennelijk nogal zenuwachtig was voor de vlucht. Gelukkig zat ze maar 2x5 minuten naast me.
Na een uurtje vliegen (het taxien op Parijs leek langer te duren - en maar denken dat de Polderbaan ver weg was) was ik op Parijs CDG. Een saai vliegveld. Ik had gehoopt op een tent a la McDonalds (9 uur 's morgens was me toch echt iets te vroeg) om even iets naar binnen te schuiven, met het oog op een nieuw culinair hoogtepunt in het vliegtuig. Mooi niet. Ik kon wel alle luchtjes kopen die ik wilde, een fatsoenlijk eettentje was er niet. En ik moest werkelijk het hele vliegveld over. Je zou denken dat vleugel 2E en 2F naast elkaar zitten. Mooi niet. Trapje op, trapje af, zigzaggen door allerlei gangetjes en uiteindelijk drie kwartier erover gedaan om bij de gate te komen - weliswaar wel met paspoortcontrole en koffertjescheck. Maar toch. Blijft natuurlijk niet handig zo. Ik ben blij dat ik niet heb gekozen voor de overstap van 45 minuten - die was er namelijk ook. Risico was te groot.
Ik vloog van Parijs naar New York met het grootste passagiersvliegtuig ter wereld: De Airbus A380-300. En ik kan zeggen: wat een bak. On-ge-looflijk. Twee verdiepingen, ik geloof dat er 500 mensen aan boord waren (vlucht was helemaal vol). Deuren waar je met z'n 3'en doorheen kon en een man of 15-20 personeel denk ik zo. En de business class echt chiquer dan chique. Gaaf! Ik zat wel prima, wat meer beenruimte dan gemiddeld. Wel een enorme eikel van een vent naast me. Fransman (gek he, als je vanaf Parijs vliegt met Air France) en behoorlijk wijnliefhebber, laat ik het zo noemen. Hij heeft tijdens de vlucht 6 of 7 flesjes wijn gedronken. En dat ging ik aardig tempo. Hij was op een gegeven moment vervelend. Steeds meer ruimte innemen met z'n armen (elbowen, ik moest ongeveer opgevouwen zitten), hij kon maar niet stilzitten, liet vanalles vallen...Om gestoord van te worden. Ik was erg blij toen we in New York waren, eindelijk van die eikel af. Wel kreeg ik nog even een paar beuken met z'n tas van 'm, waarom is me tot op dit moment een raadsel. En sorry zeggen ho maar.
Het culinaire hoogtepunt, trouwens, viel me meer dan 100% mee. Het was voor vliegtuigvoedsel zelfs lekker! Ik had iets met kip, broccoli en aardappelpuree. Daarnaast een pastasalade met kaas en gehakt, en een stokbroodje met boter. Complimenten voor Air France, want zo heb ik het zelden meegemaakt! Maar dat was het dan ook wel, het positieve. De vriendelijkheid van de meeste bemanningsleden was onder de maat, ik heb welgeteld drie drankjes gehad in 8 uur tijd...
We hadden een uur vertraging (vertrokken pas om 14:30) omdat twee idioten het leuk vonden om hun koffers wel aan boord te laten gaan maar zelf niet in te stappen. Die moesten er dus weer uit. Great. We waren maar 20 minuten te laat op JFK, een groot deel van de vertraging was dus alweer ingelopen.
De immigration verliep meer dan soepel. Het ooit zo strenge proces waar ik toch wel een beetje tegenop zag, omdat ik alleen was, stelde echt niets voor. De enige vraag die mij gesteld werd was of ik een burger van de VS was of een toerist. Na het laatste te hebben gezegd heette de man mij een warm welkom in Amerika. Is wel eens anders geweest! Na de douane gelijk bij de koffercarroussel, waar de koffers al lagen te draaien. Ik had direct mijn koffer te pakken, dus ik was er zo weg. Op naar buiten, waar Mirella me op kwam halen.
Natuurlijk een warm onthaal en in huize Bonilla werd me een lekkere pasta voorgeschoteld. Verder een tijd met Angel American Football zitten kijken. Ik snapte er nooit iets van, maar ben in een uur een stuk wijzer geworden. En nu is het wel een beetje vechten tegen de vermoeidheid. Hoe langer ik wakker blijf, hoe later ik morgen wakker word - het is een kwestie van: wordt het 4:00 of 6:30?
Ik geloof dat er nog een AF-wedstrijd op tv is zo, dus die ga ik maar kijken. Morgen rustig aan eerste dagje Manhattan. En morgenavond zal ik weer uitgebreid verslag doen!
i love this writing soooooo much
BeantwoordenVerwijderen